Hoe denk jij over eenzaamheid?

Ik las laatst een artikel over eenzaamheid, dat echt HEEL VEEL mensen fucking eenzaam zijn, geen vrienden hebben of altijd maar alleen zijn.
Ben jij wel eens eenzaam? Of voel je je wel eens eenzaam? En wanneer ben je volgens jou echt eenzaam? Zonder vrienden? Zonder partner? Zonder andere dingen?
ik ben echt benieuwd hoe anderen hier tegenaan kijken.

Wat me namelijk opvalt; een vriendin van me die woont in een heel klein knus dorpje, waar iedereen elkaar kent.
Ik woon midden in Eindhoven , en ik weet niet eens hoe mijn buurman heet. Dit vind IK heel normaal, maar mijn vriendin vind dat " akelig" .
Volgens haar is iedereen in de stad op zichzelf gericht en kun je bijna niemand vertrouwen.

Ik ben pas verhuisd van een redelijk grote plaats naar de stad. Ik heb geen auto onder mijn reet , alleen mijn fietsje. Ik heb 1 huisgenootje, die ik alleen maar " gedag" zeg op de trap Echt meer contact is er niet.
Iedereen gaat naar zijn of haar werk, komt thuis en gaat tv kijken of computeren.
Waar is die tijd gebleven dat je echt bij elkaar op bezoek gaat, of echt iets leuks gaat ondernemen waar je de hele dag naar uitkijkt. Volgens mij gaan dat soort dingen er steeds meer vanaf.

Ik woon nu ongeveer een week in mijn nieuwe huisje en ik voel me op zich best vaak eenzaam. Nou wil ik helemaal niet zielig overkomen, en ik heb ook wel vrienden, maar wie heeft er nou eigenlijk tijd om een keer langs te komen, om naar je nieuwe huisje te kijken? Niemand. " Geen tijd" , " Ik kom snel langs... " Zijn de dingen die ik meestal hoor.

Wat doen mensen in godsnaam allemaal in hun vrije tijd? Dat vraag ik me ook wel eens af. Elke dag naar de sportschool? Je helemaal kapot werken?

Ik wacht op reacties

Kan me wel goed voorstellen zie het ook veel in mn omgeving, in het weekend is het volle bak en door de weeks iedereen druk met zijn eigen leven.
Soort individualisering van de maatschappij , kan me trouwens niet voorstellen dat je eenzaam bent als je een relatie hebt anders is er wel iets mis.
Maarja waarom verhuis je alleen naar een grote stad dan?

Juist, DIT is het bij mij dus...



Heb ik al eerder aangegeven, mijn relatie is beindigd met een jongen waar ik mee samenwoonde en heb toen hier een woning aangeboden gekregen

Ik heb maar een paar mensen waar ik op dezelfde golflengte zit.. in het verleden wel "vrienden" geweest met mensen maar die hebben me nog al laten zitten .. Gelukkig zijn de rotte appels nu weggevallen !

Maar Lady X ben je helemaal verhuisd naar een nieuwe omgeving waar je niemand kent, ook niet van vroeger ofzo ?

Ik heb te veel vrienden, maar door mijn werk zie ik er sinds een half jaar nog maar een paar.
Ik heb gewoonweg geen tijd.

Tja raar dat in een land waar iedereen zo dicht op elkaar woont de 'afstand' tussen mensen wel extreem groot is.

Iedereen doet net aslof het te groot is , of heeft gewoonweg geen zin om er iets voor te doen

Ik herken erg veel hier

Ik denk dat iedereen zich wel eens eenzaam voelt.
Ook al heb je veel vrienden of niet... Ik denk dat het aantal niet uit maakt iig.

Vroeger had ik nooit echte vrienden. Werd altijd op genaaid hier in alphen. Voorbeeld :

"kom denny we gaan naar duinrell zaterdag"
ok, is goed, ik dus allemaal dingen regelen. Bellen ze de dag ervoor en zeggen ze "nee we gaan niet dus tja,volgende keer beter". Ok... fair enough. Op de dag zelf dacht ik, naja, laten we dan wat anders doen dus ik ga bij een van die vrienden langs en bel aan. vervolgens zegt de moeder "nee hij is er niet, hijs naar duinrell" .... Dan denk je echt van ... ok?

Ander voorbeeld. Ik had net een nieuw spel voor de snes van iemand geleend, maar ik moest hem eerst even naar huis brengen om er zeker van te zijn dat ik hem niet kwijt zou raken. En daarna zouden we naar de stad gaan hier. Maar niemand wou mee (waren met een groepje van 6 man daar oid) naar mijn huis om hem even terug te brengen. Dus dan zegt er iemand, naja, ren jij even vlug naar huis (2 straten verderop) en dan wachten wij hier wel. Dus ik ok, doe ik even. Eenmaal terug... waren ze weg...

En dit zijn maar een paar voorbeelden van hoe ik vroeger opgenaaid werd. Ik veranderde ook compleet daardoor, Het was echt van. Ik en mijn computer. En opeens kwamen er mensen er achter dat ik de "vetste shit" had. Super Nintendo, Dikke pc en ga zo maar door. En opeens wou iedereen langs komen... Nou MOOI NIET DUS.... Opgerot.

Anyway, Uiteraard stelt dat nu weinig voor, dat was allemaal van de basisschool. Maar toch heeft het een effect, je vertrouwt mensen minder.
Ik woon zelf ook in een dorp, in principe kennen veel mensen in de buurt mekaar maar ik heb me iig altijd afgezonderd. Omdat ik weet wat voor mensen hier in de buurt wonen, bijna niemand kun je vertrouwen hier als je het mij vraagt.

Ik zit dan ook gewoon meestal thuis, niemand in de buurt die even langs wilt komen. Meestal wou ik dat toch niet eens i.v.m mijn pa maar dat is een ander verhaal. Ik had er vroeger moeite mee maar ik heb er mijn vrede mee.

Als het lekker weer is ga ik wel in de tuin zitten oid, Ik heb geen zin om naar het meer te gaan hier oid. Dan ga ik wel liever naar adam ofzo.

Maar nog voel ik me niet echt eenzaam eigenlijk... Jah. Fysiek ms, je hebt 9 van de 10x geen direct contact met de mensen waar je om geeft. Maar ik denk dat ik al blij genoeg heb dat ik iig wel mensen heb waar ik van alles mee kan bespreken en kan op bellen wanneer ik ze echt nodig heb en om soms leuke dingen mee te doen. En de meeste mensen waar ik om geef, die zie ik gelukkig ook vaak op feestjes dus dat compenseert alles

En bij alle mensen waar ik veel om geef is het iig echt wel een 2 weg kant zeg maar. Ik bel hun, ze bellen mij. Of ze spreken mij aan op msn of andersom en ga zo maar door. Ik hoef niet altijd zelf het iniatief te nemen... En dat voelt erg goed eigenlijk

Gelukkig weet ik wel de "goede" vrienden te filteren met de "slechte". Er zijn heel veel "vrienden" van vroeger die mij nog steeds op bellen omdat ze hulp nodig hebben met de pc bijv. De mensen die voor de rest niets ovor mij kunnen betekenen laat ik gewoon lekker stikken maar sommige help ik altijd. Want die mensen kunnen mij altijd in de toekomst ook helpen (wat ze ook doen). bijv. met een auto uit kiezen, of een scooter. Of aan de nieuwste cd's komen en wiv wat. Ik gebruik hun, hun gebruiken mij... Maar daar blijft het dan ook bij en daar heb ik geen probleem mee eerlijk gezegd.

Zelf ook vaak genoeg in de rug genaaid vroeger en de afgelopen jaren... Maar de laatste jaren heb ik steeds meer mensen leren kennen die ik echt kan vertrouwen. Mijn beste vriendin ken ik nu meer dan 3 1/2 jaar, en we hebben genoeg mee gemaakt om te zeggen dat we mekaar goed kunnen vertrouwen no mather what...

Ik kan voor de rest ook makkelijk zeggen dat ik makkelijker kan praten met vrouwen dan met mannen. Heb best wel wat vriendinnen en ik heb bij geen een bijbedoelingen iig. Ik voel niets voor ze relatie gewijs, ik zie ze eerder als familie ...

Well, meer weet ik niet te zeggen eigenlijk... genoeg getikt voor nu

Ik heb dat gevoel bijna nooit...
Ik vind het heel leuk om met mensen wat te gaan doen maar vind het ook heerlijk om alleen te zijn, lekker knus op me kamertje of lekker met me paard de natuur in..

Ik kan er echt van genieten om alleen te zijn
Kom dan helemaal tot mezelf
En als ik behoefte heb aan gezelschap zoek ik die op..

Ook ik herken hier heel veel in...of het nu mensen zijn die ver van je weg staan of iets dichterbij. Wat die vriendin van je zei klopt. Ben er van overtuigd dat het totaal anders is in dorpjes..maar ook dat kan snel veranderen. Als er veel import mensen van buitenaf komen. Zelf vind ik dat er nog steeds een groot verschil is tussen mensen van andere provincies. Men houdt er toch andere gedachten opna. Overleg is er nauwlijks.

Over het werk woon verkeer...inderdaad..mensen komen thuis..eten..pc/tv..slapen en weer werken. Wil niet zeggen dat vroeger alles beter was. Maar heeft mij wel sinds enkele jaren aan het denken gezet. Ik weet een ding zeker, mensen houden zich groot en zie ook hier dat niet iedereen er vooruit durft te komen en er maar wat manse praat opna houdt dan. Er is momenteel wel een omslag bezig..na de negatieve kant. Egoisme viert hoogtij. En juist dat..zal het alleen maar nog doen versnellen.

Mensen worden teleurgesteld in elkaar..vertrouwen gaat weg..en als er een ding is wat je juist nodig hebt in je leven, dan is het vertrouwen.

De generatie die momenteel 30-40 is, is totaal anders. Spreek soms mensen die nog net niet met pensioen gaan. Die vinden het een behoorlijke teruggang hoe die generatie met een bedrijf omgaat. En juist die generatie heeft kinderen. Die overal aan mee moeten doen. Tijd geleden was dat nog op tv, bij diverse zenders. Dat de ouders hun kinderen pushen om op allerlei sporten tegaan etc. Kinderen schijnen al gestrest te zijn. Logisch wat wil je met zulke ouders.
Waarom gebeuren er de laatste tijd zoveel aanslagen op leerlingen/docenten? ..het antwoord heb je al gelezen..


Ik weet uit ervaring dat het niet overal zo is. Zelf denk ik dat deze dingen zoals je hierboven leest voorkomt uit verharding van de maatschappij..iedereen voor zich..mijn kinderen kunnen meer, ik ben de beste op het werk...kan wel zonder jou buurman..zulke denkwijzen..daar walg ik van.

Vandaar dat ik bij een groep wil gaan horen...een groep van 100.000 mensen die jaarlijks Nederland zijn rug toekeert en emigreert. Vroeger waren het vaak boeren die dat deden..tegenwoordig zijn het mensen die Nederland juist zo hard zal nodig hebben in de toekomst..HBO/WO mensen. Dit moet als je een beetje doordenkt al een teken zijn. Waarom gaan die mensen weg? Loon is niet alles... er is meer in het leven. Ik heb veel mensen gesproken die een jaar of 50/60 zijn. En wat die mensen zeiden sterkte mij maar schokte mij tegelijker tijd. "Als ik jou leeftijd was, had ik er zeker overna zitten denken om te emigreren, ik geef je totaal geen ongelijk" Maarja..ook dan zal Nederland weer dezelfde fout gaan maken als ze in het verleden hebben gedaan.

Want ik zie het niet meer verbeteren..zoals ik al zei..vertrouwen daarvan duurt de reparatietijd behoorlijk lang. Laat iedereen maar kortzichtig zijn en zich blootstaren op zijn salaris (producten zijn omhoog gegaan maar je salaris niet..hoe dom kun je zijn). Laat ze maar genieten van hun steeds duurdere auto's (in de file staan das ook leuk rijden en tol betalen in de nabije toekomst)..jaarlijks erna uitkijken 3 weken vrij..joepie! Omdan vervolgens weer terug te mogen keren in een dik bevolkt land.. Nee..ieder weekend..vrijheid, natuur, ruimte, sympatieke mensen,..zon..paar uur rijden heb je sneeuw..ruimte.. Minder gedoe over bouwvergunningen etc.. Leven...en als ik mijn echt even wil gaan ergeren ..vlieg ik even 7-8 uurtjes naar Nederland toe

Een vraag die ik hier al te veel hoor.......
't lijkt altijd wel alsof alleen ik veel vrije tijd heb, want iedereen om me heen heeft 't altijd druk met andere dingen .......
Als je zo'n reactie constant in je omgeving bespuurt...dan weet ik inmiddels dat ze jou niet serieus nemen...en dat hun tijd een te dure belegging is..om het maar even in hun financiele termen uit te leggen.




Enja...wat totaal niet terzake doet...maar wat ik toch wil vermelden.. Onze vrijheid waar wij vandaag de dag van genieten...hebben wij te danken aan duizenden mensen die hun leven hebben gegeven tijdens de 2e wereldoorlog. Laat nu juist dat land zijn waar ik heen wil gaan een van die landen geweest te zijn. Nu kan ik iets terug doen. Want blijkbaar is meneer Balkenende vergeten wat nu werkelijk waarden en normen zijn...je kunt het wel roepen maar doen is een tweede meneer Balkenende!

Michy ik denk dat we een BEETJE fdwalen na het lezen van jouw antwoord; dat heeft meer met de nederlandse maatschappij te maken dan over persoonlijke eenzaamheid

Ik zeg altijd ik ben remi en ik ik heb geen vrienden ik deel ze altijd op in Kenissen goeie kenissen en vijanden.

Veel mensen doen zich voor als een vriend en dan als jij ze een keer nodig hebt laten ze je vallen als een baksteen, En ze aleen maar hoor als ze jouw nodig hebben(he me pc doet raar he heb je dit of dat voor me)

Zelf ga ik met een groep goeie kennisen om die niet vies zijn van een feestje of een concert maar soms ook gewoon een filmpie pakken en dan ff via msn,irc of bellen om te vragen of je mee gaat.

Wat ®aven aan kaarte van mensen die vragen ga je mee en dan afzeggen al tig keer mee gemaakt zo erg is het dat als ik met mensen afsprak soms ik niet eens verwachte dat ze kwamen.

VB :
Doe je vanaaf zin om mee koninginenach te gaan vieren in de stad ben ik om 8uur bij je. snel douchen kupke scheren en dan 10 voor 8 worden op gebelt ja me vriendin is ziek geworden(zag er smiddags nou niet echt ziek uit) gaat helaas niet door en dan voel je je pas echt goed in de maling genomen.

Of ga je mee naar feest kaartje kopen dan als de avond is aangekomen zeggen : tja je kan niet met ons mee rijden me zusje rijd mee als je nou met die andere gasten ook ff de tram neemt zien we je daar wel, Nou dat zullen ze nooit vergeten kwamen ziektes uit(En wij hagenezen praten al alsof we het latourette syndroom hebben) die geen enkel medisch woorden boek staan en gelijk me hele avond naar de klote.

Zo leer je mensen kennen he.

*ontopic modus*

Ik denk datje meerdere vormen van eenzaamheid kan hebben dus als je geen vrienden heb en weinig sociale contacten...
Maar je kan je ook netzo eenzaam voelen met veel vrienden goede sociale contacten etc,dit laatste heb ik behoorlijk vaak de laatste maanden...

Heb behoorlijke financiele problemen gekregen...een huis wat op het spel staat..geen zekerheid op werk...belasting die ze werk niet doet en je 4 mnd geen geld stort waar je recht op heb...bergen openstaande rekingen en zo kan ik nog wel ff doorgaan.
Bij me familie kan ik niet aankloppen omdat daar de verhouding nou niet echt goed mee is,en ook deels de reden zijn van de problemen nu...

En dan kan je nog zoveel vrienden hebben er zijn er maar een paar waar ik veel aan durf/wil/kan vertellen maar dan nog blijven er dingen die ik gewoon voor mezelf moet houden en dit geeft gewoon soms een zeer kloterig gevoel.
Vooral omdat ik nix in eigen hand heb,ik heb maar aftewachten waneer meneertje overheid over de brug komt...je moet gaan leuren bij je baas of je na 2 jaar klote contractjes eindelijk is in vaste dienst mag(antwoord neen afloop datum 11 juli)hoppa weer 2 jaar naar de klote en alle kans op een lening of extra hypotheekje verkeken...dag huis.

Mijn vrienden kunnen zelf net met moeite hun hoofd boven water houden dus daar wil ik al zouden ze dat willen niet eens hulp aanvragen.
MAAR 1 ding weet ik wel,zonder deze vrienden die me weekend na weekend me huis uit sleuren en nergens moeilijk overdoen.
Me desnoods komen ophalen of langskomen vanuit gelderland(1 uur rijden zeker)zou ik me nog 10x kutter voelen,dus eigenlijk zou ik niet mogen klagen maarja maandag kom je toch weer in dezelfde schijt.

Ach Thomas, de pitabroodjes waren iig in de aanbieding

Ja maar de koek is wel op

Hey mijn bed staat in de fik man, hoe zit het met jouw bank?




uuhmmm offtopic

Inweze niet want men zegt ook dat je van eenzaamheid injezelf gaat lulleh

Oftopic: 2 soorten eenzaam heid, die staan totaal los van elkaar Emotinele eenzaamheid(het ontbreken van een partner) en Sociale eenzaamheid(het ontbreken van familie, kennisen, vrienden/vriendinnen en colega's)

Zow pro-hcore heeft gesproken

ik vind het helemaal niet erg om af en toe ff alleen te zijn en na te denken.maar ik moet wel elke dag wat mensen hebben gezien anders word het te stil!!

Eenzaamheid is niet leuk, ik voel me nou ook een beetje zo en das niet fijn

waarom voel je je eenzaam??

Ik voel me niet eenzaam.
ik woon in een heel klein dorpje en als ik me alleen voel loop ik gewoon bij de buren naar binnen
en andersom ook..
Dat is wel prettig. Er is bijna altijd wel iemand.
En als mn buurjongens er niet zijn blijf ik rustig babbelen met hunouders.. niets mis mee..
maar soms moet je wel even alleen kunnen zijn vind ik. is ook goed voor je gemoedsrust

Eenzaam? Ha! Lekker rustig noem ik dat!
Altijd positief.

Music Helps!

ohja?!

ja

je moet gewoon zorgen als je een moment heb als je je eenzaam voelt dat je dr niet in blijft hagen je moet dan gewoon wat gaan doen desnoods naar je oma.... als je dr in blijft hagen ga je hje eigen zielig vinden en dan wordt t alleen maar moeilijker om daar weer uit te komen ................... gewoon positief blijven denken

Mijn oma is een trut

ik vind mezelf meestal een leuk gezelschap dus ik ben noooit eenzaam

voel me echt onwijs eenzaam, hopelijk gaat dat snel over.....

Toch niet door die fucking player he bitch, dat ben je niet waard

hehe weetik wel.....maar ja gevoel kan ik helaas niet bepaalen .
komt wel goed, tijd is mn heel meester.

eenzaamheid leid tot krankzinnigheid

en dat is egt waar ....mensen zijn individuen maar toch kennen ze niet zonder elkaar

Af en toe vind ik het toch wel heerlijk om alleen te zijn en me even van iedereen af te zonderen, maar dat is niet echt eenzaamheid te noemen...

nee niet egt ..iemand een half jaar opsluiten in isolatiecel dat is pas eenzaamheid

Dat is denk ik het allerergste wat je kan overkomen!


Soms als ik me vrienden te lang niet gezien heb dan heb ik al zoiets van laat staan dat je helemaal nooit iemand heb!

Een heel goed onderwerp... maar wel heel ingewikkeld inderdaad. Zelf woon ik al heel mijn leven in dezelfde plaats, maar toch..

Natuurlijk zijn er al veel mensen met de vraag over eenzaamheid bezig geweest. Er zal daarom ook wel genoeg over te lezen zijn, maar dit is hoe ik er zelf tegenaan kijk.....

Waarom vinden mensen dat ze eenzaam zijn? Misschien om dat ze iets denken te missen in hun leven? Een mens heeft verschillende behoeftes en steeds als er 1tje bevredigd is, begint de volgende (of 1tje die is verdrongen, weer) te knagen.

Wat ik hierboven lees herken ik zelf heel erg. Het gevoel dat je op een gegeven moment zoiets hebt van, ik blijf niet bezig met moeite doen om vrienden te behouden danwel te krijgen. Blijkbaar heeft onze ego de neiging om zichzelf in bescherming te nemen tegen het falen.

Het is echter niet reeel om te geloven dat er mensen naar jou toe zullen (blijven) komen. Je moet en zal je best er voor moeten blijven doen. De ene keer gaat dat wat makkelijker als de andere, maar er zijn altijd mensen die dezelfde gedachtes, behoeftes en allerlei andere dingen (normen en waarden) delen met jou zodat het wel klikt. Echt veel mensen zullen dit naar mijn mening nooit zijn.

Het is als een lange tocht.. naar je metgezellen, maar ook naar jezelf. Want het is ook altijd verstandig om naar jezelf te kijken en jezelf af te vragen, waarom het andere mensen wel lukt en jou niet om zogenoemde 'vrienden' te hebben. Niet dat het je eigen schuld is ofzo, maar er bij gaan zitten en anderen de schuld geven is natuurlijk wel heel gemakkelijk.

Dat anderen het zo druk schijnen te hebben, zie ik als teken dat velen nog niet door hebben waar ze in hun leven eigenlijk (diep in hun hart) naar op zoek zijn. Gelukkig wordt je niet door materialische vervanging of een teveel van wat dan ook. Het gaat er denk ik om om een gezonde mix te vinden, tussen werk, partner (gezin), vrienden en misschien ook wel geloof in iets. En als het gemakkelijk was om deze mix te vinden, dan zou het leven ook niet echt uitdagend meer zijn natuurlijk.

Ik kan nog wel wat pagina's hier over vol schrijven zoals jullie zien, maar ik laat het hier maar bij.

Voor Lady X lijkt het me dat de zoektocht weer gedeeltelijk opnieuw zal beginnen, op zoek naar mensen die ongeveer de zelfde dingen delen en waarbij jij je op je gemak voelt en andersom.

Succes!

Ik ben weleens ooit eenzaam....niet vaak.
Ik woon ook in hartje Eindhoven, weet van de buren dan wel hoe ze heten, maar dan houdt t ver op. Er is geen contact verder tussen buurtbewoners.

In een dorp ken je veel mensen, heb je 1 vriendengroep met heel veel mensen.
Ik ken ook heel veel mensen, heb een klein vriendenclubje en sluit me bij anderen aan...heb meer individuele contacten dan dikke vriendengroepen....uit die individuele contacten ontstaan ook contacten met zijn/haar relatie en vrienden e.d.....zodat je uiteindelijk heel veel mensen "kent"
Ik ga ook nooit met dezelfde mensen op stap. Iedere week stamkroeg in en uit....ik ga de ene week met die naar een dik feest, andere week met die en dan weer met vage bekenden keertje stappen.


Ik zit niet thuis achter de computer of tv...ik zit nog wel in de tijd van "bij mensen langsgaan" liefst iedere dag bij iemand, maar gaat vaak niet, veel hebben relatie enzo...dan zit ik wel achter de pc maar klets ik ook met bekenden. Maar zit altijd liever paar uurtjes bij een vriend of vriendin....hetzij met hem/haar/anderen ergens wat drinken ofzo....erg leuk.


Nee eenzaam voel ik me zelden...wel heb ik tijden dat ik me alleen niet kan vermaken, maar dat vind ik wat anders. Ben graag onder de mensen buitenshuis en zit niet graag een avondje thuis....vaak zit ik dan een beetje achter de pc maar als die bezet is voel me soms wel een beethe eenzaam

afgelopen jaar heb ik me regelmatig eenzaam gevoelt dat komt omdat ik in de horeca werk en al mn vrienden niet.
op zondag en maandag ben ik altijd vrij dinsdag heel de dag school en woensdagavond t/m zaterdagavond werken, dus kon nooit mee op stap!!! en wanneer ik vrij was werkte mn vrienden en andersom erg lastig dus!!! heb er nu ook voorgekozen om uit de horeca te gaan (nog wel ff mn examens doen dus diploma halen toch meegenomen) tenminste gewoon weer overdag te gaan werken, want dit maakte mij erg ongelukkig.

Sosm voel ik em best eenzaam, ben heel gelukkig met m'n vriend, kan het goed vinden met de mensne op school, maar m'n eigen vrienden (dus niet van m'n vriends kant) zie ik alleen in het weekend en niet eens elk weekend omdat ze in andere steden wonen. Ze studeren daar. soms is dat moeilijk

Ik denk dat idd veel mensen in nederland eenzaam zijn. Ik was deze week in joegoslavie, belgrado,heb daar familie en als je ziet hoeveel socialer daar de mensne met elkaar omgaan. Daar kan het niet gebeuren dat iemand een maand dood in 'n flat ligt. Het sociale leven is er zoveel intiemer en hechter. Hier is iedereen zo individualistisch als het maar kan, heeft ook voordelen natuurlijk. Maar von dhet een groot contrast.

Je ziet haar op een feest
Ze voert het hoogste woord
Ze lacht en drinkt teveel
Ze praat en praat maar door

Ze loopt alleen naar huis
In het ochtendlicht
Door een stille stad en
Zoekt een evenwicht

Zij is een leeg perron
Zij is de laatste trein
Ze laat je denken
Aan wat nooit zal zijn

Zij is de onrust in de ogen
Van iemand die het heeft gemaakt
Die door lakeien wordt bewonderd
En zichzelf is kwijtgeraakt

De eenzaamheid
Ze staat onzichtbaar voor je ogen
Ze kijkt je aan van tijd tot tijd
De eenzaamheid

Zij is een bedelaar
Die om een aalmoes vraagt
Zij is de noordenwind
Die door de vlakte jaagt

Zij kent de schaduwkant
Van wie de bloemen krijgt
Zij kent de binnenkant
Zij kent de kwetsbaarheid

Zij is Het lege huis
Waar de wind door waait
Zij is de laatste man
Die op de barricade staat

Zij is de trage tijd
Die geen wonden heelt
Zij is de rijke vrouw die drinkt
Omdat ze zich verveelt

De eenzaamheid
Ze gaat onzichtbaar door de wereld
Ze raakt je aan van tijd tot tijd
De eenzaamheid

eenzaamheid zit tussen je oren, weet ik zeker!

Dit vind ik een mooie tekst van Stef Bos:

Ik zie je voor me met mijn ogen dicht
Ik kan je voelen met mijn hart op slot
Ik hoor je praten maar je bent er niet
Je bent er niet

En ik voel me verloren
Als ik jou moet verliezen
En je mag nog niet sterven,
Want ik kan je niet missen.
Ik kan je niet missen

Door de wind, door de regen
Dwars door alles heen
Door de storm al zit alles me tegen
Door jou ben ik nooit alleen

Ik voel je naast me
Als ik ‘s nachts op straat wil vergeten
Wat in mijn ogen staat geschreven
Je moest eens weten

En ik wil me verliezen
In de roes van een winnaar
En ik zou willen schreeuwen
Maar ik kan alleen zingen. Ik kan alleen zingen

Door een zee van afstand
Door een muur van leegte
Door een land van stilte
Door een muur van leegte
Nooit alleen
Door jou ben ik nooit alleen


Ik moest het even melden

Ik zit dit topic echt met verbazing te lezen , lees het nu pas gewoon , Ik zie hier ook mensen die ik er totaal niet in verwacht had eerlijk gezegd maar goed.

Het hele verhaal van relaties en daaruit er alleen voor elkaar zijn of vrienden van de ander hebben en meer niet komt me ook bekend voor



dit ook . letterlijk gewoon

Ik vraag me af op welke plek ik dan kom bij die mensen terwijl ik altijd voor iedereeen me best probeer te doen, tegewoordig lijkt het gewoon wel of mensen je alleen weten te vinden als je ze iets gratis kunt geven of als ze weten dat er wat bij je te halen valt.
Wanneer je af probeert te spreken , is het nee vandaag niet ben druk , morgen ook al en ja volgende week eehm zo ver plan ik niet.
Ik ben bang dat als ik t nog vaak ga aanhoren eersdaags in janken uitbarst bij diegene die t zegt want ik word t echt spuugzaat....

Vroeger kon je nog eens iemand bellen,hadden meestal wel zin om te komen als vriend of vriendin kon dr ook gewoon n praatje vanaf,lekker lollig doen elkaar dingen vertellen die je elkaar in vertrouwen nam
en een knuffel als je die nodig had gewoon n stevige knuffel geen probleem....
tegenwoordig lijkt t wel alsof dat taboe is , word meteen gedacht dat er "meer" mee bedoeld word etc

tsja t idee om elkaar te meeten
ehm is dan ook zown zieleknijpers id
zo van heej zullen wij eens met zijn allen ergens in een cafe gaan zitten om dan vervolgens elkaar aan te staren van goh en jij bent dus alleen zo nu en dan....
nah nee dat werkt niet , zal wel goedkomen denk ik nu mensen iig weten van elkaar dat er meer van dit soort "lot"gevallen zijn.

Ik ben trouwens ook echt een gezelligheidsmens en ook zeker wel een sfeermaker ben gewoon graag onder de mensen , ook in een groep......
maar soms heb je gewoon ff dat 1 to 1 nodig
iemand die naar je luisterd (die zin doet me altijd denken aan toon hermans wat hier onderaan staat)
Gelukkig heb je niet altijd vrienden nodig om je dingen mee te delen , maar iig iets of iemand die tijd maakt die luisterd of intresse toont

tegewoordig lijkt iedereen en alles alleen maar tijd voor zichzelf te hebben, raar soort van geluk ofzo

vroeger had je daar elkaar voor want ik blijf erbij ondanks dat t leven normaal gesproken gemiddeld 70 jaar duurt (uitzonderingen daar
gelaten) en ik er dus eigenlijk gewoon al 1/3 op heb zitten en veel alleen heb doorstaan, kun je niet alles in je up.... ach never mind

ik heb gesproken en waarschijnlijk zal t wel net zo gaan als alle andere dingen die ik de laatste tijd eruit gegooid heb... men kijkt , ziet en bewonderd maar loopt weer weg om vervolgens nooit meer terug te komen ....

Oh ja nog een ding .... ondanks dat ik dit soort verhalen toch wel eens tegenkom en er dan mensen zijn die denken dat er een uitweg voor is door te kiezen voor het lafste wat je kunt doen... Nee een einde eraan maken is niet een uitweg en ook geen oplossing t is alleen de weg van de minste weerstand waarmee je nooit vrienden zal maken.....
Ik zal er NOOIT over nadenken er ook maar een poging aan te wagen.....



Je hebt iemand nodig

Stil en oprecht

Die als het erop aankomt

Voor je bidt en voor je vecht

Pas als je iemand hebt

Die met je lacht en met je grient

Dan pas kun je zeggen

Ik heb een vriend




Als je iemand hebt

Die alles met je deelt

Tafel en een bed

Een die nooit verveelt

Als je iemand hebt

Die al je zorgen heelt

Weet je wat dat zeggen wilt?

Weet je wat dat scheelt?




Je hebt iemand nodig

Stil en oprecht

Die als het erop aankomt

Voor je bidt en voor je vecht

Pas als je iemand hebt

Die met je lacht en met je grient

Dan pas mag je zeggen

Ik heb een vriend

ow ja en dan heb je ook nog die

"ik snap het wel en ik begijp je lui*
die je dan vervolgens 1 keer of niet ziet *

mensen msn hebben we genoeg van , naar stukjes tekst op me scherm kan ik nog hele dagen kijken

t gene wat alles en iedereen zoekt hier in dit topic is iemand die af en toe eens langskomt en dan naar je luisterd ipv probeert te horen wat hij of zelf wil ....

Ik denk dat iedereen zich wel eens eenzaam voelt OOKAL heeft diegene veel vrienden....

Helemaal right

Zullen we dan maar met z'n allen bij elkaar langsgaan?

Eenzaamheid is wel een soort eeuwige kameraad geworden op den duur van mij ja...De gevoelens die hier beschreven staan, heb ik allemaal ook. Vooral wat Lady X beschrijft, treft mijn situatie precies.

Ik zit dan, vanwege m'n leeftijd natuurlijk, met 't probleem "geen vrienden". Nou ja - ik heb dan mensen waar ik echt op kan bouwen, maar ja...de één zit in Papendrecht, en de ander in Hellevoetsluis. Da's, voor de ingewijden, nogal van Hoogvliet verwijderd, en ik "zie" ze dan ook alleen op hardcorefeesten. Vrienden in de buurt heb ik niet echt - komt omdat in mijn leeftijdscategorie je nogal afgezonderd raakt van de rest hier als je een afwijkende levenswijze of muzieksmaak hebt. Tuurlijk heb ik op 't werk wel leuke contacten - maar dan hoor je 's in de wandelgangen over hun beweegredenen; "ach, hij is zo zielig, beetje lief voor 'm doen hoor"...
Ja, verdomme, dat wil ik ook niet!

Maar ach...who gives a fuck...whehe. Ik stop maar weer, voor ik weer in zo'n vloedgolf van emoties terechtkom.

in me eentje

ik denk dat échte eenzaamheid heel diep zit en onbeschrijvelijk veel pijn kan doen.
en iedereen voelt in ieder geval wel eens (en soms langdurig) eenzaamheid. maar de eenzaamheid die hier wordt beschreven is volgens mij over het algemeen niet zo diepgeworteld, hoewel ik natuurlijk niet over anderen kan oordelen.

eenzaamheid die ik ken of kende zijn in ieder geval meer "momenten".
een paar voorbeelden:

- ik heb alles en iedereen om me heen afgestoten toen ik nog in een diepe relatie met mijn ex-vriend zat. vriendinnetjes die ik ineens niet meer interessant vond, waarbij ik geen zin had om er nog moeite in te stoppen of mijn ex-vriend keurde hen af. vrienden die ik afstootte vanwege (angst voor) jaloezie bij mijn ex. zelfs mijn ouders en zus moesten ver uit mijn buurt blijven.
toen het ineens heel slecht ging in onze relatie had ik niemand meer over. op school en in m'n klas waren er natuurlijk wel mensen waar ik goed mee op kan schieten, maar echt vrienden waren het niet.
toen heb ik me vaak erg eenzaam gevoeld.
- toen het uit ging heb ik eerst flink genoten van mijn vrijheid. naast gescharrel en impulsieve acties heb ik ook steeds meer mensen ontmoet waar een vriendschappelijke band mee ontstond.
het is nu een half jaar uit en ik begin de relatie te missen. niet de relatie die ik met mijn ex had, maar wel het voelen van wederzijdse liefde, het aandacht geven en krijgen, het bijzondere aan een relatie.
het feit dat een goeie vriend van me nu verliefd op me is geworden maakt dat allemaal nog wat ingewikkelder, want ik wil de vriendschap tussen hem en mij niet kwijt, maar ik moet ook grenzen zien te stellen en mijn eenzaamheid niet de overhand laten krijgen. anders zou die band stuk kunnen gaan, en dat zou me pijn doen.
- ik voel ook wel eens eenzaamheid door problemen in mijn gezin, die ik niet of moeilijk kan delen met de buitenwereld. zorgen om mijn ouders, zorgen om mijn zus: gevoelens die niet uit te drukken zijn in woorden en al waren ze dat, dan nog moet je er zelf mee om leren gaan.

zoals ik net al schreef denk ik dat échte eenzaamheid veel dieper zit.
iemand waar ik veel van hou zit in een zware depressie waarin eenzaamheid een grote rol speelt. als ik me probeer voor te stellen hoe zij zich moet voelen worden de voorbeelden die ik net noemde ineens aanstellerij, kleine dingetjes waar je snel overheen kan stappen.
en hoewel ik niet kan zeggen dat ik veel échte vrienden heb, denk ik niet dat ik haar eenzaamheid ooit zal voelen. dat heeft zich in een hele lange tijd opgebouwd, daarin spelen een heleboel factoren mee, grote onzekerheid over allerlei dingen, je niet kunnen identificeren met anderen...
daarbij vergeleken zijn mijn voorbeelden maar een schijntje.

oke, ik heb nu de gehele topic doorgelezen en nog eens wat zitten nadenken.

ik denk dat er meerdere soorten van eenzaamheid zijn:

- incidentele eenzaamheidsgevoelens. gevoelens die af en toe de kop op steken, maar waar je niet 24/7 mee bezig bent.
zoals ik bijvoorbeeld in een van mijn voorbeelden omschrijf: het missen van een vriend, liefde, een relatie.
- langdurige eenzaamheid wat langzaam minder wordt. denk hier bijvoorbeeld aan het verliezen van één of meerdere dierbaren.
- langdurige eenzaamheid waarbij een oplossing niet of nauwelijks in zicht komt. ik kan me voorstellen dat iemand grote onzekerheid heeft op het gebied van contacten leggen, of dat iemand (te) vaak teleurgesteld is in het verleden. in combinatie met bepaalde karaktereigenschappen kan dit leiden tot het ontbreken van vriendschappen of een relatie.
maar denk bijvoorbeeld ook aan mensen met een handicap (fysieke afwijkingen, de uiterlijke verschijning) of ouderen (bejaarden).
- diepgewortelde eenzaamheid. wat zich uit in een depressie. in mijn ogen zit dit niet alleen in het karakter (onzekerheid, een negatieve kijk op de wereld, weinig vertrouwen in de medemens of hoogbegaafdheid) maar komt dit ook door negatieve ervaringen in het verleden (denk aan pesten, teleurstellingen op het gebied van contacten leggen, de constatering dat je je met niets of niemand kan identificeren...).

echte tips of adviezen bestaan volgens mij niet voor degenen die zich altijd al eenzaam hebben gevoeld. ik denk namelijk dat het voor het grootste gedeelte in je karakter zit.
maar hoe dan ook, eenzaamheid doet veel pijn, en ik gun het niemand toe.