Hoe denk jij over eenzaamheid?

Ik las laatst een artikel over eenzaamheid, dat echt HEEL VEEL mensen fucking eenzaam zijn, geen vrienden hebben of altijd maar alleen zijn.
Ben jij wel eens eenzaam? Of voel je je wel eens eenzaam? En wanneer ben je volgens jou echt eenzaam? Zonder vrienden? Zonder partner? Zonder andere dingen?
ik ben echt benieuwd hoe anderen hier tegenaan kijken.

Wat me namelijk opvalt; een vriendin van me die woont in een heel klein knus dorpje, waar iedereen elkaar kent.
Ik woon midden in Eindhoven , en ik weet niet eens hoe mijn buurman heet. Dit vind IK heel normaal, maar mijn vriendin vind dat " akelig" .
Volgens haar is iedereen in de stad op zichzelf gericht en kun je bijna niemand vertrouwen.

Ik ben pas verhuisd van een redelijk grote plaats naar de stad. Ik heb geen auto onder mijn reet , alleen mijn fietsje. Ik heb 1 huisgenootje, die ik alleen maar " gedag" zeg op de trap Echt meer contact is er niet.
Iedereen gaat naar zijn of haar werk, komt thuis en gaat tv kijken of computeren.
Waar is die tijd gebleven dat je echt bij elkaar op bezoek gaat, of echt iets leuks gaat ondernemen waar je de hele dag naar uitkijkt. Volgens mij gaan dat soort dingen er steeds meer vanaf.

Ik woon nu ongeveer een week in mijn nieuwe huisje en ik voel me op zich best vaak eenzaam. Nou wil ik helemaal niet zielig overkomen, en ik heb ook wel vrienden, maar wie heeft er nou eigenlijk tijd om een keer langs te komen, om naar je nieuwe huisje te kijken? Niemand. " Geen tijd" , " Ik kom snel langs... " Zijn de dingen die ik meestal hoor.

Wat doen mensen in godsnaam allemaal in hun vrije tijd? Dat vraag ik me ook wel eens af. Elke dag naar de sportschool? Je helemaal kapot werken?

Ik wacht op reacties

Dit heb ik ook weleens.. waardoor ik best wel in mezelf gekeerd kan raken. En als ik dat probeer uit te leggen komt t niet goed over. Ik voel me dan kut en wil r weer helemaal bij zijn, maar omdat ik het dan zo hard probeer werkt t alleen maar averechts.. Het is zoo vervelend als mensen je verkeerd begrijpen!

Ik ben vandaag eenzaam , daarom zit ik op partyflock

eenzaamheid.... ken het wel ja. Zelfs toen ik nog een vriend had voelde ik me vaak eenzaam (terwijl ik toch elke dag iemand om me heen had). Ik ben van mezelf iemand die het leuk vindt om tussen de mensen te zitten en wel zó dat niemand buiten gesloten wordt.

Mijn (inmiddels ex-) vriend kon mij (als ie chagrijnig was) dusdanig negeren een hele dag dat ik me heel erg alleen voelde. Denk niet dat hij ooit geweten heeft hoe eenzaam ik eigenlijk was. Neem het hem ook niet kwalijk; waar twee ruzie maken hebben er twee schuld.

Verder heb ik al vanaf mijn geboorte een vriendin en me andere vriendinnen gaan al vanaf de ballet-tijd mee (toen we een jaar of 5 waren). Altijd hebben we elkaar toegezegd dat we er altijd voor elkaar zouden zijn enzo. En dat is tot een jaartje geleden altijd zo geweest. Het laatste jaar vallen er wel wat dingen uit elkaar. Zo ben ik eigenlijk sinds afgelopen vakantie de enige vrijgezel van ons groepje en zijn de vriendjes tegenwoordig belangrijker. Kan het ze niet kwalijk nemen verder, maar jammer is het wel

Ik had me niet ingesteld op deze wending binnen onze vriendschap en de laatste tijd zit ik best in een dip. Ik kom er wel doorheen en uiteindelijk zal ik misschien wel wat nieuwe mensen leren kennen, maar tegelijkertijd ben ik erg gesteld op de vriendinnen die ik tegenwoordig nauwelijks nog zie. Ik zit vaak alleen thuis terwijl er een boel feesten zijn waar ik naartoe zou willen, op avonden dat je alleen thuis zit, word je wel even met je neus op het feit gedrukt dat je als enige geen vriendje hebt en als enige alleen bent.

inactief :


Ik begrijp je inactief!!

Vlekkenmonster ik begrijp je wel. Ik ben ook vrijgezel, en ook mijn vrienden hebben allemaal een relatie, waardoor ze dus vaker iets leuks gaan doen met zijn/haar vriend(in) en echt ouderwets slettebakken op stap daar hebben hun dus ook geen behoefte aan
En dat je nieuwe mensen wil leren kennen is wel duidelijk en ook wel belangrijk in jouw situatie denk ik, die vriendinnen van vroeger hebben nu waarschijnlijk een heel ander leventje en geloof me maar; dat groeit echt uit elkaar ook al doe je zo je best om dat contact goed te houden. Ik zat in het begin van dit jaar ook in zo'n dip, en nu 6 maanden verder is er ZO veel veranderd..trust me je leert CONSTANT nieuwe mensen kennen

ik denk dat iedereen op zn eigen manier wel eens eenzaam is...

ik ben niet vaak eenzaam...
ik heb veel vrienden die me vaak bellen en altijd wel mensen om me heen.....daarnaast kan je me op een onbewooond eiland zetten of op de trein naar verwegistan in mn eentje, en dan heb ik het nog naar mn zin.....

aan de andere kant.....als ik thuiskom is meestal het eerste wat ik doe de telefoon pakken om mensen te bellen wat ze gaan doen....
ik denk niet dat dat eenzaamheid is....maar meer dat ik niks leuks wil missen ofzo
thuis is eigenlijk de enigste plek waar ik me af en toe eenzaam voel...

laatst was ik sinds lange tijd een keer op vrijdag avond/nacht thuis, terwijl mn maten uitgingen of weg waren....
ik had geen geld om mee te gaan en had oook niet de behoefte om te lenen ofzo...
dat voelde toch wel eenzaam...op een of andere manier.

ik denk niet dat dr iemand is die nooit eenzaam is......!......hoort dr gewooon bij.
de beste oplossing tegen eenzaamheid blijft een goed feestje denk ik

tjah ... eenzaamheid ken ik niet echt ik vermaak me eigen wel in me eentje ...

een belletje of smsje kan al veel doen, als je maar ff het gevoel hebt dat iemand aan je denkt

Kleine dingen kunnen soms een heel goed gevoel geven.

toen ik een relatie had voelde ik me veel eenzamer, omdat ik me vrienden niet zag. Nu zie ik me vrienden niet veel meer, maar voel me toch een stuk minder eenzaam, niet eenzaam meer zelfs. Was niet compleet gelukkig in de relatie.

Het zit ook wel tussen de oren. Je moet er ook niet teveel over nadenken...

ook al heb je nog zo veel vrienden (en ook echte goeie vrienden )
dan ben je soms zo eenzaam ik heb het gelukkig niet vaak maar soms is het echt erg .

ik heb me wel is eenzaam gevoeld op een feest jah vind ik niet gek iedereen had iemand bij zich en ik was weer de enige zonder vriend dus dan voel je je echt kut .
net de 3de wiel of 5de wiel hoe je het ook wil zeggen .

Voel me nooit eenzaam, heb niet altijd mensen om me heen maar vind t soms wel erg lekker om even alleen te zijn. Ben ook weleens op een party iedereen kwijt geraakt en toch een topavond gehad! Vermaak me eigenlijk altijd wel!

Nee nooit eigenlijk en ben t ook echt nooit geweest.

ben lang eenzaam geweest
moeilijke tijden achter de rug
wordt je echt depri van
uiteindelijk moet je toch een stap zetten en ben blij dat ik die in de goede richting heb genomen
meer vrienden vaker de deur uit
fantastische vriend met zijn ouders
leuke job
dan denk je weleens terug en besef je dat je gelukkig mens bent

Heb me eenzaam gevoeld toen ik voor mezelf besloot om 1,5 jaar lang te stoppen met feesten/drugs.
Dat had ik gewoon nodig.
Alleen zag ik toen bijna niemand meer.
Ik woon ook in een klein boerendorp en mn vrienden allemaal 40 a 50 km verderop
Van mn oude vriendengroep zie ik nooit meer iemand op feesten eigenlijk.
Die wonen nu allemaal samen of luisteren niet meer naar hardcore.

In mijn vrije tijd hou ik er van om te lezen, muziek te luisteren, films te kijken en natuurlijk ook internetten.

Als ik graag naar een vriend of vriendin toe wil, dan doe ik dat gewoon.
Heb een hele flexibele baas en kan (meestal) zo vrij krijgen.

Dat is een goed teken : Dat je jezelf kan vermaken als alleen bent. Ik merk ook steeds meer dat ik steeds beter mezelf kan vermaken, gewoon met kleine dingetjes, en daar voel ik me happy bij.

Hoi Manon,

Een tijdje geleden heb ik mijn verhaal hier op pf verteld, omdat ik het kwijt moest.
Lees maar via me profiel het onderwerp "schoon schip maken" in "expressie".

Nu ben ik haast 4 maanden verder, woon sinds half september weer alleen, in een huis wat nog maar half af is en voel me me regelmatig alleen.
Ja, is ook niet gek natuurlijk als je dik 10 jaar een relatie hebt gehad, maar in mijn situatie weet ik vaak echt niet waar ik het zoeken moet. Nu kan ik als ik er fut voor heb, nog genoeg aan me huis doen om me tijd te verdrijven, maar het kost me een hoop energie om me ertoe te zetten.

Als ik terugdenk aan de tijd dat ik op school zat, je klasgenootjes waren je vrienden, je zag ze elke dag, je wist elke dag wat ze bv 's avonds gingen doen, en snelle afspraken om dan na school te gaan blowen of poolen of wat dan ook, waren snel gemaakt.
Ja, en dan komt de tijd dat iedereen gaat werken, samen gaat wonen e.d., en je ziet ineens mensen stukken minder. Zowiezo ga je mensen minder vaak zien, als je een relatie hebt, omdat je graag bij je partner wilt zijn. Ook ik zocht mensen minder op, ook omdat ik graag bij me partner wilde zijn.

Me hele schoonfamilie heeft me laten vallen, niet dat het zinnig is om daar nog goed mee om te blijven gaan, maar toch.... Mijn mams is dus alweer 7 maanden geleden overleden, waar ik dus geen koffie meer kan gaan drinken, Ik heb als familie nog me broer en zijn vrouw, maar dat ze mij eens bellen om mee te gaan naar bv een woonmall, da's ook nog nooit gebeurd, alleen af en toe bakkie doen bij ze of mij mij.

Ik ben (was) zelf een heel spontaan iemand, waarschijnlijk ook door eenzaamheid en tijd te over, om bv dezelfde avond nog bij iemand langs te gaan voor gezelschap. Ik merk om me heen, dat dat door niemand meer gedaan wordt, of ik ben misschien te ver vervreemd van mijn vrienden en kennissen, dat ze dat bij mij niet zo gauw doen.

Naja, ben ook wel depressief, en straal dat toch ook wel uit denk ik, en dat zal ook wel een rede zijn, waarom mensen niet zo makkelijk naar me toekomen. Er wordt me dikwijls verteld, dat men niet graag mensen opzoekt die somber zijn, want dan heeft de ander het niet naar haar/zijn zin of zowww.

Mijn ex was me alles, me maatje, me knuffeldier, nu is die persoon uit me leven, en het voelt ook echt leeg.

Heb vaak momenten dat ik dit als een straf zie; ga jij maar alleen in een huissie zitten, meer ben je nie waard!

Ja, en heb vele momenten van waarom moet ik hier nou in me eentje zitten? wat heb ik daaraan dan?? Ja, ik kan hier redeleijk mezelf zijn, voor zover ik daar al achter ben, en is dat het dan?? moest ik daarom alleen zijn?

Heb een aantal dingen in me huis inmiddels af, een hoop mensen om me heen, weten dat ik nu alleen woon, hoe ik me voel, maar zijn nie eens geinteresseerd in hoe het tot nu toe is geworden. Naja, en dan kun je weer zeggen, waarom moet het om jou draaien? nee, moet het ook helemaal niet, heb liever gewoon spontane visites, ook van mijn kant, maar omdat ik het mezelf ook moeilijk maak, heb ik naar anderen toe een erg afwachtende houding aangenomen, die eigenlijk ook niet goed uitpakt.

Ik dacht dat ik een nieuwe vriendin erbij had gekregen, collegaatje van me, die nu sinds kort ook alleen woont (relatie is ook over), en ging laatste tijd veel prive met haar om. Nu ik ben al tig keer bij haar geweest, en zij al 2 keer bij mij. Ze vraagt wel, kom je nog langs, maar omgekeerd zal ze nie zeggen, zal ik vanaaf ff bij je langskomen. En hoeft ook echt niet om en om te zijn, maar wellicht probeer ik me aan haar vast te klampen uit eenzaamheid, wat zij wellicht te goed merkt of zo..

Naja, in ieder geval geven de meeste dingen die ik alleen doe, me geen leuk gevoel, heb ook niet het idee dat ik het voor mezelf doe, vind er ook geen reet aan om hier te zitten in dit huis, terwijl ik wel weet, dat als ik gelukkig zou zijn, dit een leuk huis is, en een leuke buurt om te wonen, ik heb dus nog niet ontdekt, hoe ik met mezelf gelukkig kan worden blijkbaar, maar ja, ben ook maar mens he....

dat was ff mijn verhaal, lijkt meer een klaagbrief, terwijl je altijd alles zelf moet doen, maja.......

My God, wat een verhaal joh

Even in het kort: Misschien is het voor jou een oplossing om ff naar de huisarts te stappen en je verhaal te doen, vooral dat depressieve gedeelte is ernstig, kijk daar mee uit dat je niet TE erg wegvalt, dat is niemand waard, en daar zijn echt wel oplossingen voor hoor, je moet het alleen wel zelf willen!!
Probeer ook gewoon de dingen te doen die je moet doen, ook al heb je geen zin om aan je huisje te werken; voor mij heeft date cht goed gedaan. Je zelf er gewoon toe zetten, en let op; je gaat er echt wel van genieten en je zult je ook trots gaan voelen om wat je hebt gedaan. Ik ben nu wel wat maanden verder en voel me al zoveel anders dan, toen ik dit topic begon, eigenlijk zie ik nu een hele andere "ik"..
En dat kun jij ook bereiken, er is echt wel een lichtpuntje in die donkere tunnel waar je nu inzit, je moet er alleen ff uitkruipen, maar dat lukt je echt wel.
En wat je zegt:



Ik zelf weet dat ook niet, maar ik zie dat meer als een soort "reis" naar jezelf, bij alle keuzes die je maakt en de dingen die je doet, leer je, en leer je ook jezelf kennen en waar je gelukkig van wordt. Dat je nu alleen woont is geen straf, maar een leermoment. En iets waar je heel erg blij en trots op mag zijn.

Leef je leven als een reis, maar zeg NOOIT dat je gearriveerd bent

Nou, huisartsen helpen geen drol hoor, tegenwoordig kun je alleen maar bij een huisarts terecht als je lichamelijke klachten hebt, voor psychische problemen kun je het wel schudden...... Nee, loop ook bij een psycholoog, en zelfs daar heb ik nog nie gevonden, wat ik hoopte te vinden. Alles wat er in mij tot nu toe veranderd is qua gedachtes, heb ik zelf gedaan zonder hulp van die psych.

Ja je leven is idd een reis, en zoals ik al eens schreef, ik ben nu echt van mijn geitenpad af (me bekende vertrouwde leventje, zeg maar), maar het geeft een hoop verdriet, ellende en stress. Zelfs de rede waarom, geeft me heel soms nie eens meer plezier erin, omdat het echt als een straf aanvoelt. maja, zolang ik me antidepressiva slik, kan ik me gevoelens wel uitschakelen ja.........

antwoord op al je vragen:

JA!

Savannah, ik heb net je hele verhaal gelezen en t komt me bekend voor wat je schrijft, je gevoelens enzo. Ik kan t heel goed begrijpen dat t je nu veel energie kost om je tot dingen aan te zetten. Toch zou ik als ik jou was (en als je de benodigde middelen zoals geld enz. hebt) gewoon lekker aan je huisje beginnen: winkels afshoppen om leuke spullen te kopen enz. Gewoon es jezelf lekker verwennen, daar zal je echt een stuk beter door voelen. t Klinkt allemaal erg gemakkelijk dat weet ik, en ik weet ook hoe moeilijk t is om t uit te voeren, MAAR ik weet ook hoe goed je je er door voelt als je t toch gedaan hebt. Je moet t feit dat je nu alleen moet wonen vooral niet zien als een straf maar als een "zegen". Je hebt nu de vrijheid om te gaan en staan waar jij wil en niemand die jouw huishouden op zn kop kan zetten, geen irritaties enz. Bedenk maar es dat je straks geen woning had gevonden en op een kamertje in een studentenwoning had moeten zitten met allemaal mensen die jouw situatie niet begrijpen, alleen met zichzelf bezig zijn en ook nog es een boel irritaties achterlaten. Wees blij met je huisje, je had t veel slechter kunnen treffen: je had ook een vreselijke woning kunnen krijgen, eentje die het geld niet waard was, maar waar je toch had moeten wonen, omdat je niks anders hebt.
Wanneer je je huisje af hebt kan je er lekker mee "pronken", nodig mensen uit waarvan jij denkt dat ze wel leuk zijn om mee om te gaan. Nee heb je, ja kun je krijgen. Probeer wat activiteiten buiten de deur te doen, ga naar een sportschool of geef jezelf op voor dansles of iets dergelijks. Ik weet nogmaals: t is moeilijk om je er toe aan te zetten, maar door stil te blijven te staan, een afwachtende houding aan te houden en niks te ondernemen, kan je alleen maar meer wegkwijnen in je gevoelens, je depressie. Ga weer lekker uit, gewoon naar een feestje, lekker nieuwe mensen ontmoeten. t Zal je echt helpen, dat zweer ik. Succes

Amsterdammertje: HELEMAAL waar, niks meer aan toe te voegen!!

tsja, eenzaamheid is inderdaad een heftig iets. ook al heb je tientallen mensen om je heen, van alles te doen.. je kunt nog intens innerlijke eenzaamheid voelen..
het overdreven individualisme van tegenwoordig speelt ook een grote rol.. het is gewoon ieder voor zich waarin je ook maar wat moet gaan zoeken..
soms denk je dat je niet eenzaam bent of komt het een tijdje niet aan de orde maar als je dan weer eens goed kijkt merk je dat juist weer extra..
misschien is de grote truuk van het leven wel te zorgen dat je je niet eenzaam voelt in je eigen hart en persoon..dat zorgt er misschien voor dat je met beide benen op de grond kunt blijven als er weer eens mensen en dingen wegvallen. eenzaamheid is iets wat aan je vreet van binnen..maakt niet uit hoeveel mensen je kent of hoe groot je sociale leven is of hoeveel dingen je te doen hebt.. het schijnt inderdaad dat veel mensen van deze generatie kampen met een grote eenzaamheid.. er gaat ook zoveel langs elkaar heen in en met mensen.. omdat er verwacht wordt dat mensen zich harder opstellen om te overleven tegenwoordig gaat dit vaak tegen de aard van sommigen in.. er ontstaan grote contradicties in mensen wat ook voor onbegrip, onvrede en eenzaamheid zorgt.. het getrek aan alle kanten, de sleur, het vluchtige, de drang, de druk.. soms word je gewoon gek en vraag je je af of er nog wel mensen zijn die je nou echt eens begrijpen of daar tijd en moeite voor nemen in dit vluchtige leven van moeten..

Ik ben niet zo vaak eenzaam, maar heb natuurlijk altijd wel mijn momenten! ik geloof dat eenzaamheid een gemis is van iets! daarom is het ook zo belangrijk dat je lekker in je vel zit en de dingen doet waar jij een goed gevoel over hebt!!

je moet iig niet alles laten afhangen van andere mensen ik ben iemand die heel veel dingen in mijn eentje doet, terwijl ik best wel veel mensen ken! en heb ook goeie vrienden om me heen, maar als ik soms daar op moet wachten dan kan ik wel heeel lang wachten en kan daardoor veel dingen mislopen! Het is niet erg om je afhankelijk op te stellen, maar je moet altijd wel iets gaan ondernemen wat alleen van jou is! Een doelstelling en niet alleen kinderen en trouwen en that's it! Kunnen hele kleine dingen zijn wat voor jou heel veel betekenis kan hebben.

Vind mensen sowieso wat ongeinteresseerder naar elkaar toe en kan me daar verschrikkelijk aan irriteren. Ik doe in elk geval mijn best om niet zo te zijn, maar eis het wel terug anders ga ik mijn tijd er ook niet aan besteden. Je krijgt wat ik ontvang heel simpel!

Ga iig niet in zelfmedelijden zitten daar schiet je helemaal geen reet mee op en neem aktie! Ga uitzoeken wat je wilt met je leven en neem het onderhanden "geen woorden maar daden" werkt altijd voor mij! Als je niks doet gebeurt er ook niks lijkt me logisch!!

kan natuurlijk ook veel dieper liggen iets uit je jeugd wat je hebt meegemaakt dan kan het je een hele levenlang kosten om te krijgen wat je wilt, maar dan ben je iig wel bezig en daar gaat het om. Je leeft maar 1x!!

Succes

Ps en dit op een zondag hahahaha

wat een verhalen

Op 19 sept is mijn tweeling zusje overleden...Geloof mij dat is een heel soort ander "alleen" an wat dat meisje hier boven beschreef.. Van de ene op andere dag was ze opeens dood....nu ben ik voor het eerst in 21 jaar alleen...niemand meer om spontaan de stad mee in te gaan...niemand die zomaar binnen 5 min. met me mee uit gaat naar een feestje...Nou heb ik wel vrienden..maar niet echt GOEDE vrienden. K zou niemand kunnen verzinnen waar ik me verhaal gewoon even bij kwijt kan. K zou gewoon zo graag willen vertellen hoe erg dat is, alleen zijn daar gewoon weg de woorden niet voor te vinden....

voel me best alleen en in de steek gelaten door bijna al mn "vrienden" omdat ik van hun niet de steun krijg die k eigelijk wel verdien van hun......
Opeens als Remy door het leven gaan sucks....

Chris: Als je het zo vermoeiend vind en je liever andere nutteloze topics doorleest, doe dat dan

Myr: Het is heel moeilijk te bevatten voor een ander om te begrijpen wat je meemaakt en voelt, en ik snap dat je nu je andere helft gewoon kwijt bent. Je kreeg misschien wel aandacht van je vrienden toen ze net was overleden, maar als HUN het weer "vergeten" zijn, voel jij je des te rotter. Want zo'n rouw proces is niet in een maand gedaan, je zult het nog heel lang moeilijk hebben, ook met kerst, jullie verjaardag etc.
Stay strong babe

Heel herkenbaar allemaal. Zit zelf nogal in een rot situatie, thuis loopt het allemaal niet zo lekker. En is het tot overmaat van ramp ook nog uit gegaan met me vriend. Echte goede vrienden heb ik niet meer, school, stage en me vriend slokte al mijn tijd op. Wat ook niet goed is natuurlijk, je hoort tijd vrij te maken voor je vrienden. We deden wel bellen en zo nu en dan eens wat afspreken (en dat was voor mij op dat moment ook wel genoeg, want na eigen inzicht had ik een gelukkig leventje).

Ben voor het eerst sinds een lange tijd wezen feesten zonder me vriend. Heb me goed vermaakt, was met een leuke groep. Maar ik miste toch iets. Me oude vertrouwde groepje met wie ik zo vaak ben gaan feesten. En op zondag ochtend me vriend tegen wie ik aan kon gaan liggen met me hoofd. Dat was er allemaal niet meer. Toen besefte ik voor het eerst hoe eenzaam ik me voelde. Was een raar gevoel toen ik besefte dat ineens (in mijn ogen) mijn o zo gelukkige leventje over was. Heb geen vriend meer (wat toch wel echt me beste maatje was), vrienden die ik alleen nog maar spreek over de telefoon. Heb de halve nacht wakker gelegen en gepiekerd over hoe ik het nou allemaal zover heb laten komen.



Onder dat motto heb ik van de week een meisje opgebelt met wie ik heel goed bevriend ben geweest, maar dat kontact was verwaterd. Ze vond het hardstikke leuk dat ik had ogebelt en we gaan van de week ergens wat drinken en gezellig wat eten.

De sleur van het eenzaam voelen moet je echt zelf doorbreken. Dat doet (helaas) niemand anders voor je. Ik sluit me helemaal aan bij wat amsterdammer zegt. Ga er eens lekker uit, ga lekker shoppen, op stap ( op stratum is het echt altijd gezellig, geloof me ik kan het weten ben er zelf ook vaak zat geweest)

Meis hoop echt dat je beter gaat voelen

Volgens mij gaan mensen zich ook eenzaam voelen door de individualisering in deze samenleving...Ben echt benieuwd hoeveel mensen er Echt eenzaam zijn over 20 jaar....Wil t denk ik niet Weten....

eenzaamheid is ech klote..

heb zelf geen ouders meer en n broer verlore
en sinds dien heb ik er af en toe last van..
vooral als ik alleen thuis ben..

heb wel n paar goeie vrienden maar das toch anders..

echt eenzaam zijn wens je je ergste vijand nog niet toe denk ik.

tis heel erg, ik hoorde laatst dat dat ook heel veel mensenlevens kost. zelfmoord uit eenzaamheid.


lang leve het internet, ben er van overtuigd dat dat echt helpt om wat onder de mensen te komen.

ik heb het nu alweer een poosje geleden uitgemaakt met mijn toenmalige vriendin.

het hoe en waarom doet er even niet toe.
Ikzelf ben niet snel iemand die zich aleen voelt. Ik kan me nu, na het lezen van alle verhalen hierboven, heel goed voorstellen hoe het moet voelen als je je ineens alleen voelt.
Volgens mij zit dan het grootste gevaar ook in je zelfmedelijden. in verdriet kan je echt gaan "zitten"

ik heb de nare eigenschap om gevoelens te rationaliseren en ze daarmee gedachten te maken, die gedachten zijn makkelijk te plaatsen en hanteerbaar. Hierdoor heb ik niet snel last van "sterke" emoties. Ik kan me nu wel het gevoel van mijn exvriendin voorstellen, hoe kapot en hoe alleen zij zich voelde.


ik vind dit een goed topic!

idd een hele goeie topic !!!!


enne Chris ga ergens anders gapen. wij worden alleen maar moe van jou hier

Ik ben helemaal trots op dit topic
Ik zal vanavond op mijn gemakje even de verhaaltjes doorlezen en even mijn mening erbij pleuren, wil ff iedereen nog bedanken voor de complimentjes en peebeetjes

Ik had nooit gedacht dat dit nog 1 van de weinige serieuze goedlopende topics zou worden

Super!!

The worst loneliness is not to be comfortable with yourself.
Mark Twain (1835 - 1910)

aghja, zo voel je je wel eens he

Ik wil juist een beetje eenzaamheid

heb vrienden in overvloed, heb te veel mensen dagelijks om me heen.

Allereerst wil ik zeggen:
Ik ben het volledig eens met @mmer
En succes met de mensen die hier echt kampen met eenzaamheid want het is echt een killer

Mijn leven staat op het moment ook helemaal op zijn kop. Ik had een beste vriendin waar ik altijd alles tegen kwijtkon. We zaten echt heel vaak bij elkaar en alles was bespreekbaar. Totdat ze een vriend kreeg. Ik heb het echt lang geprobeert het contact in stand te houden, maar ik heb het idee dat ik alleen op kan draven als het haar uitkomt. Ik kan dit niet meer volhouden, dus ik moet er voor mezelf wel een punt achter zetten Ik kan het niet begrijpen dat het zo gaat als het gaat..

Ergens mag ik niet klagen want ik heb een hele lieve vriend waar ik heel veel aan heb. Maar het voelt soms zo klote Ze is niet de enige "vriendin" die ik dit jaar verloren heb aan d'r vriend. Het lijkt soms wel alsof alles ineens tussen m'n vingers doorglijdt zonder dat ik er wat aan kan doen.

Verder heb ik wel kenissen die ik zie met stappen. En goeie kennissen waar ik vaak mee optrek ( maar daar zal ik niet snel mn verhaal aan vertellen).En ik neem niet aan dat het uitgaat met m'n vriendje, maar daar wil ik niet afhankelijk van zijn. Ik wil het ook in m'n eentje kunnen rooien zonder hem.

Dit stelt niks voor bij mensen die naasten zijn verloren of mensen die er veel dieper mee zitten, heel veel sterkte wens ik ze toe Maar ik moest het gewoon kwijt....

Woon sinds december weer thuis bij paps. Niks mis mee, was allang blij dat ik ergens heen kon nadat mijn relatie over was. Maar goed ben dus terug verhuist (70 km verder)

Heb dus vrienden, school en de rest allemaal achter gelaten. Ik reis nu braaf iedere dag 1 uur naar school met de trein Maar voel me behoorlijk alleen. Ik zit hier tussen de koeien met totaal geen vrienden in de buurt of wat dan ook.

Mijn oplossing: iedere avond naar de sportschool en veel heel veel internetten (MSN) Ik ben wel een stuk zelfstandiger geworden, rij nou lekker alleen naar de discotheek om te stappen. En zou mijn hand er ook niet voor omdraaien om alleen naar feesten te gaan.

Door zo'n situatie leer je je vrienden wel kennen, en kom je er achter dat er maar weinig echte vrienden zijn. Denk dat dat nog wel de ergste klap was.

Maar t gaat een stuk beter nu. Maak me er niet meer druk om. En heb weer mijn oude baantje terug in mijn oude stad, dus zie nog veel bekenden.

Mijn advies: niet bij de pakken neer gaan zitten. Ga dingen doen(sporten, bijbaantje) en ontmoet nieuwe mensen

Sterkte ermee

Mijn advies: niet bij de pakken neer gaan zitten. Ga dingen doen(sporten, bijbaantje) en ontmoet nieuwe mensen


he-le-maal waar

gewoon lekker chillen met elkaar mensen... niemand hoeft eenzaam te zijn toch???

Ach man, hou je muil

Ook allemaal heel herkenbaar ja, ik ben nu een jaar vrijgezel en toen ik net vrijgezel was waren mijn vriendinnen dat ook, dus elk weekend zeg maar lekker stappen en slettebakken
Maar die hebben nu weer een vaste vriend, het enige waar ze over praten is het vriendje en als ik ze zie is het vriendje er altijd bij...
Gelukkig nog wel wat kennissen over die wel elk weekend gaan stappen en single zijn dus daat trek ik nu wat mee op, maar echte vriendschap, nee kan niet zeggen dat ik dat nu heb.

Gelukkig ben ik nog steeds heel blij dat ik single ben, heb echt geen zin om weer een hele hoop tijd en energie in 1 iemand te stoppen en ook maar op de bank te gaan zitten elk weekend. Ik vermaak me nog wel, maar doordeweeks voel ik me wel eens eenzaam ja, want vroeger belde ik lekker mn vriendin op of ging ik dan wat leuks doen en nu kan dat niet want ze zitten altijd bij hun vriend.

Ik hoop gewoon nieuwe mensen te blijven leren kennen en dat daar toch weer nieuwe vriendschappen uit ontstaan

Ik weet misschien wat dingen die helpen

De grootste tip:
Een groepssport gaan doen (voetballen, hockey, handbal of whatever). Weleens de serie of film allstars gezien, precies om dat gevoel! Lekker voetballen en daarna met je maten bieren in de kantine.

Hobbies zoeken. Ik ken maar weinig mensen die tegenwoordig nog een hobby hebben. Ik vis heel veel (ook weer met een maat) en heb nog een zooi andere hobbies (sleutelen aan motor, rijden van toerritten). Ben je ook weer onder de mensen!

Bezoek eens je opa of oma (als je die nog hebt) vinden ze vaak leuk en ff ouwehoeren met je ouwe oma of opa is best leuk tijdverdrijf

Kan nog wel wat zaken bedenken, maar misschien hoort het ook gewoon bij het leven. Staan nu 5 pagina's vol met mensen die zich in meer of mindere mate eenzaam voelen, als je zo denkt is het allemaal niet zo erg meer.
Verder denk ik altijd maar als ik me verrot voel...ach ik heb alle vitale lichaamsdelen nog en ze werken ook nog eens goed, en ik heb elke dag genoeg te eten en maak nog steeds meer leuke dingen als slechte dingen mee dus komt allemaal wel weer goed (en ik voel me ook behoorlijk vaak slecht/eenzaam, maar door bovenstaande dingen duurt zo'n bui vaak minder lang).
Hoop dat je er wat mee kan!

Ik denk dat eenzaamheid maar net is wat je er zelf van maakt. Soms vindt ik het heerlijk om een avond alleen thuis te zijn, lekker voor de tv hangen heerlijk!!

Maar iedereen heeft denk ik ook zn momenten dat je je dan eenzaam begint te voelen, vooral als je niet lekker in je vel zit. En niemand heeft tijd om wat af te spreken, want allemaal druk druk druk.

Meestal waait dat gevoel ook snel weer over!

ik denk niet dat eenzaamheid iets is wat je er zelf van maakt..

je verward nu alleen zijn met eenzaamheid.

2 verschillende dingen..

ik ben het met je eens dat je bepaalde invloed er wel op kan uitoefenen, alleen eenzaamheid is niet wat een gevoel van slechts 1 dag is denk ik zo

ik ken t probleem, ik werk savonds dus zie bijna nooit mijn vrienden, overdag werken hun of zijn ze naar school en savonds ben ik weg, dus dan blijft alleen t weekend over zeg maar, plus het feit dat al mijn vrienden blowen en dat vinden mijn ouders nie rlx dus willen ze dat ik nie zo veel met hun omga, maarja om nou altijd maar in me uppie op me kamer te zitten of achter de computer.... en dan hebben we nog het probleem dat veel sportscholen pas vanaf 4 uur open zijn, dus heb amper tijd om te sporten dan ivm eten. ik voel me dus best weleens eenzaam ja.

Inderdaad

Tijdje geleden zat ik een beetje in een dip..
Mijn ouders zijn gescheiden en hebben allebei een nieuwe partner..
Mijn ouders praten niet meer tegen elkaar, dus dat ging dus eerst via brieven.
Maar daar kwam weer ruzie van. Altijd ruzie ruzie ruzie! Werd er gek van.
Op een gegeven moment gingen ze dus via mij communiceren.
Toen ging het helemaal mis
Er werden verschillende dingen op en neer gezegd, ook allemaal over mij. ze vertelde over elkaar wat ik allemaal fout deed! Dat was eg niet tof ofzo!
Toen voelde ik me eg in de steek gelaten door me ouders+partner. Wat was ik kwaad zeg.. Toen voelde ik me wel ff alleen.

Maar gelukkig kon ik naar me vriendinnen toe die me goed opvingen. Ff lekker
Me vriendin (heeft beetje hetzelfde meegemaakt) had me ook me ook overgehaald om de vriendin van me vader op te bellen en ff te zeggen wat ik er allemaal van vond. Dat luchtte op!

Het gaat nu wel weer goed tussen mij en me ouders... Maar me ouders praten nog steeds niet met elkaar en zulle dat ook cker niet meer gaan doen! Beetje jammer, maar jah je doet er niks aan.

Maar ik was toen eg happy met me vriendinnen

Ken het, en dat is echt VERSCHRIKKELIJK irritant!!

ik voel me zelde alleen...

heb nu niet zo veel vrienden als eerst (al bleek het achteraf geen echte vrienden te zijn... dus beter af zonder ze...)
nu heb ik een paar echte goede vrienden... en 2 beste vriendinnen...

we lopen bij elkaar de deur niet altijd plat... maar gewoon goed genoeg...
woon samen.. en overdag ben ik alleen (aangezien ik geen werk heb) maar moet zeggen het bevalt me uitstekend! alleen zijn... overdag dan he!
want ben altijd erg blij als me ventje weer thuis komt...

het enige moment dat ik me eenzaam voelde was toen ik net bij me ouders weg ging.... en bij me schoonuders ging wonen....
voelde me er niet op me plaats... en had toen net al me 'zogenaamde' vrienden verloren...
dat was wel een moeilijke tijd...
maar ben nu 3 jaar verder... en moet zeggen...

de dagen dat ik alleen ben vindt ik heerlijk.. de avonden samen met me mannetje vindt ik super!
maar zou nooit meer bij iemand in huis kunnen wonen denk ik... ben nu erg gewend geraakt aan mijn prive en aan de vrijheid..

en moet zeggen... als ik soms iemand een weekje als logee heb.. loop ik tegen de muren op... kan ik tegen het einde van de week echt niet meer tegen die persoon..
is net of die persoon me adem jat.. of me ruimte verbruikt... (kan het niet zo goed uitleggen... maar je snapt het vast wel)

en ladyxtreme.... over dat je de naam van je buurman niet eens weet.. ken het...
toen ik nog bij me ouders woonde boeide het me totaal niet wie of wat er naast ons woonde...

nu woon ik op mezelf.. en moet zeggen dat het me eigenlijk nog weinig boeit wie of wat er naast/onder me woont... als ik er maar geen last van heb.....

klinkt heel grof.. en is het ook vast wel... maar heb niet echt de behoefte aan buren over me vloer heen....
er is sinds een week nieuwe buren onder me komen wonen.. heb het stelletje niet een keer gezien.. wel gehoord.. maar geen idee hoe ze eruit zien...

en weet je een ding is er zeker veranderd namate de tijd... en dat is vroeger toen je ergens ging wonen stelde je je voor aan je buren....
nu doet niemand het volgens mij meer... ik deed dat al niet... toen ik hier ging wonen... de buren onder me deden het ook niet... maar andersom doen de oude bewoners het net zo min...
denk gewoon geen behoefte aan contact met de buren... zolang je de portiek maar een keer in de maand schoonhoudt en de muziekvolume niet elke dag en de hele dag op 30 hebt staan is het wel prima....

(pfffffff het is wel een heeeeeeeeeeeeeeele lap tekst geworden.. maar nu staat er wel wat ik dacht...)