Hoe denk jij over eenzaamheid?

Ik las laatst een artikel over eenzaamheid, dat echt HEEL VEEL mensen fucking eenzaam zijn, geen vrienden hebben of altijd maar alleen zijn.
Ben jij wel eens eenzaam? Of voel je je wel eens eenzaam? En wanneer ben je volgens jou echt eenzaam? Zonder vrienden? Zonder partner? Zonder andere dingen?
ik ben echt benieuwd hoe anderen hier tegenaan kijken.

Wat me namelijk opvalt; een vriendin van me die woont in een heel klein knus dorpje, waar iedereen elkaar kent.
Ik woon midden in Eindhoven , en ik weet niet eens hoe mijn buurman heet. Dit vind IK heel normaal, maar mijn vriendin vind dat " akelig" .
Volgens haar is iedereen in de stad op zichzelf gericht en kun je bijna niemand vertrouwen.

Ik ben pas verhuisd van een redelijk grote plaats naar de stad. Ik heb geen auto onder mijn reet , alleen mijn fietsje. Ik heb 1 huisgenootje, die ik alleen maar " gedag" zeg op de trap Echt meer contact is er niet.
Iedereen gaat naar zijn of haar werk, komt thuis en gaat tv kijken of computeren.
Waar is die tijd gebleven dat je echt bij elkaar op bezoek gaat, of echt iets leuks gaat ondernemen waar je de hele dag naar uitkijkt. Volgens mij gaan dat soort dingen er steeds meer vanaf.

Ik woon nu ongeveer een week in mijn nieuwe huisje en ik voel me op zich best vaak eenzaam. Nou wil ik helemaal niet zielig overkomen, en ik heb ook wel vrienden, maar wie heeft er nou eigenlijk tijd om een keer langs te komen, om naar je nieuwe huisje te kijken? Niemand. " Geen tijd" , " Ik kom snel langs... " Zijn de dingen die ik meestal hoor.

Wat doen mensen in godsnaam allemaal in hun vrije tijd? Dat vraag ik me ook wel eens af. Elke dag naar de sportschool? Je helemaal kapot werken?

Ik wacht op reacties

dat vraag ik me ook weleens af.. 't lijkt altijd wel alsof alleen ik veel vrije tijd heb, want iedereen om me heen heeft 't altijd druk met andere dingen

zolang je PF nog maar hebt heh

ik woon ook in een dorp en weet niet hoe al mn buren heten en heb daar ook geen behoefte aan
denk ook dat t niks uitmaakt dat als je in een dorp woont, je iedereen kan vertrouwen

maar ik denk dat je zelf ook meer contact kan zoeken.. niet alles afwachten want dan gebeurt er niks
plan een house warming feestje.. en zorg dat ze allemaal kunnen!

en ja mensen werken zich kapot, dat is tegenwoordig wel nodig om uit je kosten te komen etc
en mensen zoeken elkaar minder op dat is ook zo, omdat we de hele tijd met elkaar op MSN zitten etc..

maar echt.. onderneem dan zelf iets, wachten heeft geen nut!

k zie mn vrienden ook weinig, omdat we allemaal onze eigen dingen hebben, school werk sport etc
maar daardoor voel ik me nog niet eenzaam, want dan ben ik toch weer dankbaar dat ik ze op msn kan spreken

best krom eigelijk

Juist, soms verveel ik me echt kapot, wil je iemand opbellen om te vragen iets leuks te gaan doen, dan moet ik soms echt nadenken WIE?
Jantje gaat sporten , Jeroentje had een feest, de ander moet werken, enz

Hehe ik had geen feest hoor

Bel Frits, die voert heel de dag niets uit.

hier heb je natuurlijk helemaal gelijk in. Ikzelf ga ook regelmatig weg, sporten, terrasje pakken, leuke dingen doen, maar wat ik me afvraag; Zijn echte eenzame mensen dan mensen die zelf niks ondernemen?
Er zijn ook mensen die overal aan meedoen, feestje hier, clubje daar maar die zich alsnog alleen voelen. Hoe zou dat komen?

Kijk dit bedoel ik nou.
Als iedereen zo doet, waar gaat het dan naartoe met de gezelligheid?
Het zijn maar lettertjes waar je naar kijkt.
Een avondje kletsen met je vrienden wordt een avondje typen met een zak chips op je bureau. Kijk , ik heb een nieuw truitje, wacht ik laat het wel even zien met de webcam

Ja ik ken het ook....

Iedereen zei toen ik in australië zat: "als je terug bent dan kom ik meteen langs en wil ik de foto's zien"
Dacht altijd goed om te horen. Wat gebeurd er, je bent thuis en mensen zeggen "ik kom snel langs" en ongeveer 60% heb ik nog niet gezien.
De mensen maken zichzelf tedruk om dingen, spreken 'teveel' af en maken nergens tijd voor over (n) en ik begin ook weer in dat ritme te vallen wat ik dus helemaal niet relaxt vindt.

trouwens over dat eenzaam voelen heeft iedereen weer een andere mening over. Je moet jezelf kunnen vermaken (is mijn mening) en niet van anderen afhankelijk zijn want die zijn toch vaak te druk....

veel vrienden van me die hebben niet eens msn.. dus als ik ze spreek, is 't alleen in 't weekend.. om de paar weken ofzo.. dus dat schiet al helemaal niet op

ja maar daarom ist zo krom..

je ben toch blij ze dan te spreken.. anders spreek je ze helemaal niet meer

en tuurlijk maken we wel tijd voor elkaar.. maar gewoon minder dan bijv. op de middelbare

Tja , het is tegenwoordig normaler om naar iemand zijn MSN te vragen , dan naar een telefoonnummer.
En Snackyman, ik ben het echt HELEMAAL met je eens, niks meer aan toe te voegen.

De middelbare school is voor mij wel al een aantal jaartjes geleden
Maar dat was een goede tijd hoor, soms hoor ik mensen zeggen " ik zou niet weten wat ik zonder msn en gsm zou moeten" Wat deden we een aantal jaren geleden toen die dingen nog niet bestonden?? Denk daar eens over na? Want ik moet daar echt ff diep over nadenken...

toen we dat nog niet hadden speelde ik nog elke middag bij mn vriendinnetjes

zonder gsm zou ik nog wel kunnen leven.. ik heb bijna nooit beltegoed hehe.. dus ja

en zonder msn ja.. dan word de telefoon rekening gewoon weer heel hoog

maar wat ik trouwens nu zo bekijk.. is dat ikzelf altijd tijd maak voor mn vrienden enzo om dingen te doen, en dat er dan ook niks voor in de plaats komt
en mijn vrienden zijn gelukkig net zo

als jij de enige bent die tijd wil maken voor elkaar.. en je vrienden niet.. wat zijn het dan nog voor vrienden

want als het bij mij altijd van mijn kant moet komen, dan ben ik er snel klaar mee
heb zo al een paar vrienden ajuus gezegt

Ja het moet inderdaad wel van 2 kanten komen, maar misschien dwalen we nu een beetje af..?

ik wil je best eens vergezellen hoor lady X....

Deze groep mensen vind ik eigenlijk nog veel interessanter dan de mensen die eenzaam zijn omdat ze helemaal geen vrienden/familie meer hebben. Hier herken ik mezelf ook wel in. Als je een groot sociaal netwerk om je heen hebt kun je je toch soms eenzaam voelen. Ik denk dat het te maken heeft met je ergens thuisvoelen.

Inderdaad, dit merk ik ook heel vaak. Ik heb redelijk veel contacten maar dit zijn maar oppervlakkige, mensen die ik wel heel graag mag , maar net dat kleine beetje extra mis je dan. Mensen met wie je meer interesses deelt, of dezelfde denkwijze hebben als jezelf.
Ik ken 1 iemand die dat heeft en bij wie ik me echt thuisvoel.

ja.. en dat soort mensen zijn schaars

Enjoy Yourself

Mensen zijn veel mee rop zichzelf.. maken zich nie meer zo druk op andere omdat ze t zelf druk hebben met van alles en nog wat..
Ik merk t zelf ook, hoor..
Ik werk fulltime en ben blij als ik een avondje voor mezelf heb.. hoef niet dagelijks mensen over de vloer te hebben..
Maar ik ga toch wel zeker 1 x per week langs vriendinnen of hun bij mij.. en dan t weekend zie ik ze..
Maar met buren enzo hoef ik ook geen contact.. is prima dat je goeiedag kunt zeggen en als er echt iets is dat je er langs kan gaan maar that's it! Laat mij maar lekker op mezelf zijn.

ik ben vaak alleen,maar daar kies ik zelf voor
Ik hoef niet altijd mensen om me heen enzow
Veel meer mensen hebben dat denk ik....

Ben wel gezellig maar heb ook behoefte om met alleen te zijn.

En msn
kost niet zoveel als bellen veel beter dus(ben niet voor niets Nederlander)

Ik vind het heerlijk om alleen te zijn, vooral na een drukke school of werkdag! Ik voel me niet dan ook niet eenzaam ofzo, maar het komt inderdaad wel meer voor dan je zou denken, en ook wel sneu....

Echt bizar eenzaam ben ik nooit maar soms voel ik me wel zo
Als alles tegen zit en ik vol medelijden met mezelf zit

Maar een beetje eenzaamheid is in mijn ogen alleen maar goed, in tijden van die eenzaamheid leer je de aanwezigheid, aandacht en misschien bemoeienissen (van bijv. je ouders) waarderen

Mensen die echt eenzaam zijn, geen vrienden, familie etc. Dat vind ik echt verschrikkelijk
Bijvoorbeeld van die mensen die weken lang dood in huis liggen Dan vraag ik me af....heeft niemand deze personen dan gemist?
Het lijkt me zo erg om te voelen dat niemand schijnbaar behoefte aan je heeft....

ik heb geen vrienden.. echt serieus niet. Ik heb een vriendje waar ik mee samenwoon en voor de rest heb ik niemand. Wel mensen die ik ken, vrienden van mijn vriend enzo, leuke collega's.. kennissen zal maar zeggen.. Maar niemand die ik bijvoorbeeld 'snachts uit bed zou bellen als ik me klote voel of als er wat aan de hand is.
Ik heb wel contact met me ouders en me zusje enzo maar geen beste vriend of vriendin..
Ken echt superveel mensen ook via pf enzo maar échte vrienden, nee die heb ik niet.. Nooit gehad ook als ik eens terug denk. Wel mensen waar je veel mee omgaat ofzo maar niet waar je je diepste geheimen mee deelt, een hartsvriendin ofzo.
Want stampertje zegt ken ik wel. Mijn telefoon gaat alleen als mijn vriend me belt of als zijn vrienden hem niet kunnen bereiken, of als me moeder belt. Voor de rest eigenlijk nooit. Als ik op msn kom zijn er maar zelden mensen die tegen me beginnen te praten, als ik niet naar een feest ga zit ik gewoon thuis en savonds ga ik alleen de deur uit als ik ga sporten. Eigenlijk ben ik best wel eenzaam dus... Vooral als alle vrienden van mijn vriend er zijn en ik alleen in de slaapkamer Baantjer zit te kijken, of Idols. Maar je raakt eraan gewend. Gelukkig heb ik me vriendje nog...
De enige contacten die ik heb zijn via PF op msn, toen me vriend nog in Seedorf zat, zat ik de hele avond achter de computer en ik heb wel eens gehad dat ik pas weer wat zei als ik smorgens in de bus stapte tegen de busschauffeur.. Soms is het echt kut en voel je je zo ontzettend alleen.. Mensen zeggen wel dat ze ook jouw vrienden zijn maar als je dan eens belt kunnen ze niet of je hoort niks van ze als mijn vriend niet thuis was..
Ik denk dat vriendschap een illusie is, althans voor mij

Dat heb ik nou ook, best veel goede maten, paar goede vrienden. Maar toch weer niet genoeg mensen waarmee je echt problemen ofzow deelt als je ergens mee zit. En jah aan mijn ouders heb ik ook nix..

Dus jah helemaal alleen uit dat dipje komen is zwaar, heel zwaar.... Ben er namelijk nog steeds mee bezig..

Maar kwa communicatie msn is leuk, zeker voor de 1 op 1 gesprekken met iemand. Maar mijn voorkeur gaat toch uit naar IRC, beetje volwassen mensen, bekende en totaal onbekende. Waar je bijv wel je problemen kan delen aangezien je die mensen niet persoonlijk kent. En als je op een beetje goed IRC kanaal zit, zijn de meeste wel bereidt om even oog te openen om je problemen te lezen en je tips te geven.

Maar gewoon meer contact met mensen zou ik ook wel willen. Maarja als je een beetje social outcast bent ( doordeweeks ) en niet echt de motivatie hebt om echt eens achter die computer vandaan te gaan komt er natuurlijk nix van.

als ik het zo allemaal zo lees, herken ik het idd ook wel heel erg, dan ben ik misschien toch ook wel eenzaam, maar zoals Fairytale zegt, je raakt eraan gewend.....

nou ja, eraan gewend raken doe je eigenlijk nooit maar op een gegeven moment hou je op je er druk over te maken, en maak je er maar het beste van..
Ik heb vaak genoeg geprobeerd vrienden te worden met iemand maar elke keer loopt het mis, word ik in me rug gestoken of blijken ze hele andere bedoelingen te hebben...
het is echt kut om na te denken of er bijvoorbeeld wel iemand op je begrafenis komt.. En vorig jaar op me verjaardag, er waren alleen maar vrienden van mijn vriend, eigen vrienden had/heb ik niet.. En zo kom je in een vicieuze cirkel want je gaat op een gegeven moment ook niet meer op zoek. Ik heb een aantal mensen die ik via PF en feesten heb leren kennen waar ik veel om geef en waar ik goed contact mee heb maar ik heb niemand of savonds eens een kopje thee mee te drinken of die met een pannetje soep komen als ik ziek thuis ben...
Pfffffff moet er maar niet teveel overna denken verder want word er wel een beetje verdrietig van, en je voelt je zo'n kneus....

Waarom een kneus voelen Fairy? Je komt er eerlijk voor uit en ik denk dat je verhaal bij heel veel mensen ook herkenbaar is.

Weet je wat zo vervelend is, de maatschappij legt die druk op vriendschap. Zonder een grote vriendenkring tel je niet mee. Onzin toch? Vrienbdschap is in mijn ogen voor een beperkt aantal mensen weggelegd. Mijn vriendinnen zijn op één hand te tellen. Dat vond ik vaak vervelend, dacht ook dat ik een kneus was, maar ik heb wel geleerd deze vriendinnen te waarderen.

Waarom lukt het jou niet om vrienden te maken? Ben je zelf terughoudend/ bang om gekwetst te worden. Bang om anderen op te dringen etc? Nodig gewoon eens iemand uit om 's avonds een kopje thee te drinken

Ik dacht ook altijd dat ik vrienden had, totdat ik ze echt nodig had, ze me hebben laten stikken. Ik heb er echt jaren mee gezeten, maar maak me er nu niet meer druk om, en ben nu niet anders dan gewend om alleen te zijn......het maakt je natuurlijk wel verdrietig, maar het maakt mij ook wel sterk, dat ik het toch wel red in mijn eentje, en niet afhankelijk hoef te zijn van mensen die zich zogenaamd je vrienden noemen.

Het moet wel van 2 kanten komen Stampertje
Dat wil ze duidelijk maken denk ik

Ja dat gevoel heb ik wel ja.. Dat ik me opdring en wat zou iemand nou met mij moeten..?? ja dat klinkt heel stom, maar in het verleden is er zoveel gebeurt met zgnmde vriendschappen dat ik het allemaal niet zo geloof meer.. het ging ze niet om mij maar op drugs/vriendje/geld whatever... Of ze lieten me ineens vallen om de een of andere stomme reden. je zelfbeeld is dan op een gegeven moment zo negatief dat je ook niet het idee hebt dat iemand op jou zit te wachten. Ik denk dat er best wel meisjes hier in de buurt zijn die een kopje thee bij me zouden willen komen drinken maar durf het gewoon niet meer te vragen, nu heb ik mezelf en mijn vriendje en kan me weinig gebeuren. De angst om gekwetst te worden is te groot..

precies, je steekt je hand uit maar ze moeten hem wel pakken. En als dat niet gebeurt, dan hou ik m maar in mijn zak...

Jah voel me ook weleens eenzaam!

Maar ik heb wel genoeg vrienden & vriendinnen!

Maar iedereen heeft ut te druk!

nee dat bedoel ik niet alligrator

Ik kan me voorstellen dat je mensen niet durft te vragen, je wilt je niet opdringen en wat Fairy nu zegt, je wilt niet gekwetst worden...

Ik kan niet bepalen in hoeverre jij al gekwetst bent, maar ik ben wel van mening dat je door je af te sluiten zoveel moois van je afhoudt. Tuurlijk is het kut om gekwetst te worden en dat worden we allemaal wel eens. Maar hoe dubbel het ook is, teleurstellingen en op je bek gaan, leren je wel de mooie dingen veel intenser te ervaren toch?

Ik hoop, dat je over een tijd, wanneer je die teleurstellingen een zogenoemd plekje hebt kjunnen geven, je jezelf weer kunt open stellen voor anderen. Want meid, iedereen verdient een fijne vriendschap ook jij. En ze zijn er, hoe moeilijk te vinden, echt

Ik ben ook meerdere malen gekwetst doordat ik mensen verkeerd in had geschat

Ik denk dat fairytale gewoon een beetje moe wordt van telkens mensen op te bellen en dan teleurgesteld wordt omdat die personen nooit is zelf bellen b.v

één keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie...

Tja sorry dat ik het zeg maar dat is geen echte eenzaamheid. OK, je hebt geen vertrouwde mensen om je heen, maar ik neem aan dat je niet gaat zitten blijven wachten tot ze vanzelf op je deur gaan kloppen?

Ik heb daar zelf ook een schijthekel aan.

Bla -> Ik denk dat eenzaamheid een uitermatie subjectief begrip is..

Soms heb ik wel eens het idee dat niemand me ten diepste kan kennen. (Wat definieer je uiteindelijk als de kern van je persoonlijkheid?!)We leven met elkaar maar ook langs elkaar heen. Ook al deel je je diepste angsten en dromen met iemand, hij of zij kan nooit voelen wat jij voelt. Vanuit dit opzicht zijn wij allen eenzame zielen..

Ja maar, waneer noem je iemand een vriend?

Iedereen is weleens eenzaam, of iedereen heeft weleens een gevoel dat hij/zij zich erg eenzaam voelt.
Ik weet niet of dat aan een dorp of een stad ligt.
Maar ik erger me vaak aan mensen waneer ik bijvoorbeeld in de metro zit om 5/6 uur, en er zitten zo'n 100 mensen alleen maar met hun hoofd naar beneden te kijken.
Af en toe vraag ik me dan echt weleens af, of er dan geen gezellige mensen bestaan, of zijn die mensen bang om een gesprek aan te knopen?
Ik vind het wel gezellig als iemand tegen me aan loopt te lullen, ik bouw graag contakten op en doe gewoon tegen iedereen aardig.
Je zegt het zelf; Jantje gaat naar zijn werk, Kees gaat sporten en Frits gaan naar zijn oma (bij wijze van spreken) Zo heeft iedereen in de maatschappij zijn eigen ding en zijn eigen gedachten.
Jammer alleen dat de maatschappijn er ook zo bij nadenkt dat ze tog al iemand hebben en daarom geen nieuw contakt nodig hebben.
Ik heb ook gewoon vrienden,maar die zie ik absoluut niet elke dag, hoogstens een paar keer per dag en ik heb mijn msn vrienden.
Daarom begon ik met de vraag; waneer noem je iemand een vriend?
Je kunt zulke goede vrienden hebben,maar op een gegeven moment groeid iedereen uit elkaar, je krijgt je eigen leven, je eigen kinderen enz,..
Ik begrijp dit wel,maar we kunnen er ook niks aan doen dat het leven zo is...

Ik vind het alleen wel heel erg om te bedenken dat er in NL zoveel mensen zijn, die oud en afgedankt zijn Ook mij doet dat veel verdriet,maar ja zo is het leven nou eenmaal..

Zoooo hee zoals Fairytale het brengt, zo voel ik het dus ook precies hetzelfde.
Ik heb dus 6 jaar lang een vriendje gehad en vanuit die relatie dus nooit echte eigen vrienden op kunnen bouwen, zoals Fairytale al zegt: op mijn verjaardag zaten alleen maar vrienden vanm mijn vriend. Dat had ik dus ook altijd. Ik kon ook hartstikke goed met ze opschieten , maar als je er bij stil staat dan voel je je dus echt wel klote.

Nu is het uit tussen mij en en mijn vriend. We woonden samen. Ik ben verhuisd , woon nu dus alleen. Het gevoel dat ik in een heel diep gat gevallen ben, heb ik nu. Ik zou ook wel willen dat er iemand iets kwam drinken. Ik was gisteren ook graag op stap gegaan. maar ik weet simpelweg niet wie ik zou moeten bellen. Oke. ik ken er wel een paar, maar die interesseren zich er blijkbaar niet echt voor om met MIJ om te gaan, want iedere keer word er geroepen: " ik kom wel een keer langs" Jaja , MY ASS denk ik dan. Kom dan langs, maak dan meteen een afspraak wanneer en hoe laat.
Ik ben vroeger ook echt vaak genoeg teleurgesteld geweest in de meeste " vriendschappen" dat ik er nu makkelijker in geworden ben om mensen NIET toe te laten. Aan de ene kant lekker makkelijk, heb nooit last van gezeik en geroddel. Aan de andere kant ontzettend kut.
ik heb geen zin meer om alleen kleren te kopen, om op zondag maar koffie te gaan drinken bij mijn MOEDER. Soms is dat eenzame gevoel heftiger dan de andere keer, vooral als alles tegen zit dan baal ik er flink van, en soms denk ik : ach, alleen zijn heeft ook weer zijn voordelen.

Wat me ook vaak opvalt is dat de meeste meiden waar ik contact mee heb, toch niet helemaal mijn type zijn of mij begrijpen. En dan stelt me dat meteen al teleur. Ik ga graag naar feesten, ik wil niet naar de plaatselijke discotheek. Ik drink graag een biertje en ik bestel geen Breezer. Ik ga liever met een groepje jongens voetbal kijken en over sex ouwehoeren met een biertje, dan dat ik met " de meiden" een filmpje ga kijken en huilend met een doos celebrations voor de tv hang ( meestal zijn het jongens waar ik beter bevriend mee ben , dan meiden, maar dit heeft ook weer zijn nadelen want de meeste jongens denken meteen dat ze iets meer voor elkaar kunnen krijgen dan alleen vriendschap )

Ik hoor dus ook vaak dat ik " anders ben dan andere meiden" iets waar ik wel " trots" op ben, maar het maakt het allemaal wel een stuk moeilijker.

Ik heb er opzich niet veel last van, eenzaamheid...
Ik heb wel genoeg vrienden en een lief vriendinnetje waar ik altijd terecht kan natuurlijk...

Lady x, ik begrijp je wel hoor
Ik kan ook veel beter met jongens opschieten dan met meiden, ik vind het ook niet leuk om met een meidengroepje op stap te gaan en leuke jongens te bekijken.
Meiden zijn vaak veel te jaloers of hebben wel andere dingen aan hun hoofd.
Als ik verdriet heb, zoek ik mijn troost bij een vriend van me, niet bij een vriendin.
Jammer alleen dat veel jongens er zo over denken dat ze je eerder als sex-object zien,dan als vriendin.
Ik heb ook niet veel contakt meer met vriendinnen,dan dat ik vroeger had.
We hebben allemaal onze eigen relatie en doen ons eigen ding.
En als je dan wat wilt afspreken met die vriendinnen, hebben ze het alleen maar over hun vriend enz.
Niet alle meiden zijn hetzelfde gelukkig En als mensen dat niet kunnen accepteren, fuck them

Hmm...
Een vriendin IS voor mij ook gewoon echt EEN vriendin, meer niet...
Maar ik kan het best begrijpen natuurlijk, dat veel jongens zo denken...
Behalve als ze echt ongelooflijk geil is natuurlijk...
Neej serieus, echt niet...

Nee maar het lijkt wel vaak zo
Waar zijn dan die meiden die WEL mijn types zijn, ZONDER puntschoenen, kralenkettingen en schuine pony?

*Dit klinkt misschien overdreven maar ja , een lolletje tussendoor kan ook geen kwaad *

he lady x.. hahaha, we zijn echt precies t zelfde.. Ik zit ook nie hier met de vrienden van mijn vriend, net afgesproken met zijn 12en ofzo volgend jaar naar FC Utrecht te gaan, ff de meiden van gisteren t stappen besproken enzo.. Ik kan ook leuk met ze opschieten maar voor mij komen ze niet. Vinden t leuk dat hun vriend een meisje heeft die tussen de kerels past maar daar blijft het een beetje bij...

Ik heb er vnvnd nog eens overna gedacht verder, en ik ben geen meisjes-type.. heb geen schuine pony, puntschoenen en kralenkettingen en ik ga ook liever feesten, drink alleen geen bier maar de meiden met wie ik omging waren/zijn wel zo.. En achteraf gezien bleken de meiden hier in de buurt alleen maar vriendinnen met me te zijn omdat ze mijn vriendje leuk vonden.. Nee daar schiet ik wat mee op.
Bij mij is het echt precies t zelfde als bij lady X.. iedereen roept we komen dit dat, en ik zie nooit iemand. Oke, zou je zeggen bel ze zelf dan of vraag ze.. Maar ik heb mijn hand uitgestoken en ze pakken m niet. Moet ik dan smekend elke week gaan bellen of ze ajb bij me thee willen komen drinken..? Nee sorry, daar pas ik voor. graag of helemaal niet.. En blijkbaar is het helemaal niet.. Mijn vriend zegt ook bel dan eens iemand bla bla bla, maar ik heb zoiets van; iedereen weet voor wie de deur openstaat, ik heb het ze duidelijk gemaakt, nu is t jullie beurt. t moet van twee kanten komen anders word ik sowieso weer teleurgesteld... En dat kan ik er ff niet bij hebben....

Geloof mij maar, ik woon in een klein dorp en iedereen kent elkaar.. Maar ik zou vaak willen dat ik juist in een stad woonde waar niet iedereen elkaar kent!! Je vergeet nu dat er ook meteen sociale controle is, terwijl ik het nergens voor nodig vind dat iedereen schijnt te weten wat ik allemaal doe!! Doe mij dat anonieme maar! Ik denk dat veel mensen kennen niks met eenzaamheid te maken heeft.. Eenzaam kun je ook zijn met veel "bekenden", pas als je vrienden hebt waarvan je misschien alleen maar wéét dat ze er altijd zijn voel je je niet eenzaam. Ik heb redelijk veel vrienden en voel me nooit eenzaam, ik heb altijd wel iemand om te bellen of even heen te gaan.. En als ik een paar dagen wel alleen zit, so be it..die mensen zijn er als dat nodig is! Veel van m'n vrienden wonen hier minstens een uur rijden vandaan, en ik zie ze weinig. Maar toch kunnen we altijd op elkaar bouwen als er iets is. Dat gevoel, die genegenheid, maakt dat ik me nooit eenzaam zal voelen!

Eenzaam zijn is iets heel . Ik voel me in nederland soms 'eenzamer' dan de momenten dat ik in de woestijn zat in Australië, en dan 5 uur lang niemand tegen komen met de auto en in een straal van duizenden kilometers is er niks te vinden van een beschaafde wereld ... Op dat moment had ik echt het gevoel dat ik alleen op de wereld was en dat vond ik echt een kickuh gevoel dus zo zie je maar weer, eenzaam zijn is wordt volgens mij gevormd door het kapitalisme....

Fairytale, nogmaals , ik herken mezelf PRECIES.
Heb ook vaak mensen verkeerd ingeschat, ik wordt door sommige mensen alleen maar gebeld als ze geknipt willen worden ( ik ben kapster) . En dan ook nog vragen : Hee meis, hoe is het? Ik reageer dan meteen: Oh , je moet geknipt worden zeker?

Ben ik daar alleen maar goed voor? nee dus, ik heb daar geen zin meer in.
En inderdaad, mijn (ex) vriend riep ook wel eens : Bel die en die dan eens op , of ga sporten
Kom op ik heb dat allemaal al meegemaakt. ALs ik iemand bel hoor je alsnog : ik kom binnenkort wel een keer langs. Je hebt opgehangen en uiteindelijk zit je weer alleen. En ik ben het inderdaad ook spuugzat om steeds het initiatief te moeten nemen. Mensen kunnen ook naar MIJ komen, ik vind dat ik dat best waard ben ( ook al twijfel ik ontzettend vaak aan mezelf )

ik had dat ook.. alleen een beetje anders.. ik werd vrijdag gebeld; he meis hoe is t..?? En ik wist gelijk dat ze pillen of sos of wat dan ook nodig hadden.. idd daar zijn we te goed voor..

Wat ik ook heel vaak merk is dat mensen het mijzelf aanrekenen dat ik eenzaam ben en soms me kut voel omdat ik zo alleen ben.. Dat ik zelf het contact afhou en ook nooit bel enz enz... Nogmaals, waarom zou ik altijd achter mensen aan moeten lopen..? Dan voel ik me net een hond die met smekende ogen kijkt om een koekje ofzo.. Sorry daar pas ik voor..

En wat je zegt, dat je het waard bent.. dat gevoel moet je vast houden.. ik twijfel er ook over.. maar we zijn t echt waard.. en dat ze niet komen is hun verlies, niet t mijne.. Zo denk ik maar...

Eenzaam zijn? Lijkt me niet echt goed voor de sociale ontwikkeling. Maar ja ze doen het vaak dan ook zelf. Probeer je ze erbij te trekken, gaat het ff goed en dan zitten ze weer dagen in hun flatje, en het enige contact wat ze hebben is bij de cassa bij de supermarkt in de buurt, of de pizzanees aan de deur.

De een is de ander niet he.

Ik geef je een advies, als je mensen erbij probeert te betrekken en toch lukt het niet, geef het niet op en laat ze merken dat je ze belangrijk vind.. Het is namelijk ook een stuk angst en onzekerheid. Als ik ergens bij betrokken zou worden zou ik bang zijn en onzeker. En vaak durf je ook niet goed.. En als er dan niemand probeert je vast te houden dan zak je zo weer terug.. Mensen die eenzaam zijn hebben echt moeite om ergens bij te horen. Soort van contact gestoord ofzo hahaha.. En dan kan je wel zeggen, ja we proberen t toch niet, maar gezien de situatie waarin die mensen zitten moet je t harder proberen dan normaal.. Dan moet je echt ff doorzetten.. Wij (de eenzamen) natuurlijk ook maar de mensen die ons 'willen' hebben ook...

Kijk, waar een wil is is een weg. Dat kan je wel gaan doen, de weg is er wel maar de wil niet dus dan houd het toch echt op. Ze moeten het zelf ook willen anders blijfen ze zich onzeker voelen in de maatschappij

dan snap jij het dus niet...
ik leg het je nog wel uit...

Klopt helemaal, juist om teleurstellingen te voorkomen, gedraag je je ook bij elke persoon weer anders, vaak hoop ik " vind diegene mij wel leuk" , en gedraag me dan heel anders dan ik eigenlijk BEN , daar betrap ik mezelf wel eens op.
Onzeker gedrag, dat merken anderen ook en dan is het cirkeltje weer rond

Christine wat jij zegt dat je je geen hondje dat smeekt om een koekje wilt voelen dat heb ik dus ook. Ik ben verdomme geen contactgestoorde muts die schreeuwt om vrienden, zo WIL ik niet zijn.
Ik wil ook wel eens horen dat mensen het leuk zouden vinden als IK op hun verjaardag zou komen, of dat ze me tof vinden. Als ik zoiets hoor van een ander dan denk ik ook altijd : HUH??? Willen ze dat IK kom????

Voor het eerst een topic op pf die werkelijk ergens over gaat Las ontzettend veel quotes waar ik me helemaal in herkende, maar als ik ze allemaal zou gaan citeren, zou dit een erg lang verhaal worden. Ik sluit helemaal aan bij Fairytale en Lady x: niet iedereen vraagt er om om eenzaam te zijn, maar hebben ook hun trots en willen niet steeds degene zijn die achter de ander aan moet om simpelweg contact te houden, gezellig iets te ondernemen. Als je zovaak teleurgesteld bent doordat mensen geen tijd voor je hebben en het blijkbaar niet interessant genoeg vinden om je eens in de zoveel tijd te zien of te spreken, dan zal je echt niet meer zo snel die stap nog een keer nemen. Dan voel je je liever alleen eenzaam, dan eenzaam en teleurgesteld. Op een gegeven moment ga je er ook onverschillig voor worden...

ja amsterdammertje, het gaat idd ergens over, en ik denk dat veel mensen er last van hebben.. je ziet niet voor niks die spotjes van het leger des heils. Niet dat ik daar snel heen zou gaan maar het doet mensen wel nadenken..

Zelf heb ik heel vaak het idee, en geven andere mensen mij het idee dat het mijn eigen schuld is, omdat ik zelf nooit iemand bel enzo, althans zo schijnt het te lijken.. Maar aan de verhalen hier merk ik wel dat dat dus niet waar is. Gelukkig maar want soms twijfel ik al genoeg aan mezelf

Waarom houden jullie geen meeting?

Ik weet zeker dat er een heleboel pf'ers zijn die zich net zo voelen, dus hou een meeting..

Vijf dagen in de week werken, vier avonden per week sporten dus dan blijft voor mij sowieso alleen het weekend over om 'leuke dingen' te doen en om mensen/vrienden/vriendinnen te zien.
Ik doe in principe niet aan dat ge-MSN en heb een hekel aan telefoneren en onderhoud dus zoveel mogelijk de contacten in 'real life'. Dat is dus met je maten in het weekend de kroeg in duiken of naar het voetbal gaan en af en toe doordeweeks opzoeken of mee naar de film te gaan of te bowlen ofzo. Dat verhaal over de vrienden van je vriend die ineens wegvallen als de relatie uitgaat komt me heel bekend voor. Zelf doe ik niet aan relaties maar ik zie bij veel vrienden hun vriendinnen er altijd maar een beetje bijhangen en weet ik dat zodra het uit gaat ik ze niet echt hoef te zien. Daarom is het belangrijk je te omringen met mensen waarvan je zeker weet dat je écht wat aan ze hebt. Mensen die door dik en dun aan je zijde zullen staan. De rest is bijzaak en moet je niet teveel van je dure aandacht en energie aan besteden.



Mij wel, Sebastiaan!

ja hehe jou wel Danny, reageer effe op je pbtje die ik heb verstuurd

eenzaamheid komt inderdaad best vaak voor, hoor.
Ik ken dat gevoel ook zelf wel. Het is en blijft een naar gevoel. Maar, bezigheidstherapie verhelpt het een hoop.

Iedereen is weleens eenzaam....

Heb veel leuke mensen om me heen, maar soms voel je je weleens eenzaam.

Heb daarentegen geen moeite om alleen te zijn, ik vermaak me altijd wel.

Heb 1 vriendin, die ken ik al 12 jaar....van haar kan ik zeggen dat ik haar volledig vertrouw...
En er zijn een aantal vrienden die geregeld langs komen om een dvd-tje kijken, af en toe stappen, even naar de stad toe....

En dan heb je nog handen vol met kennissen....bekende die je bijv. kent van een feestje, of van je vorige werk....of van school....
Meestal wel grappig om die mensen even te spreken...

Daarentegen zijn er ook mensen die ik ontmoet heb op feestjes waar ik toch om geef.
Een aparte soort van vriendschap vind ik dat altijd

Er komen ook geregeld vrienden van mijn Broer...ook altijd leuk.
Die blijven meestal wel eten enzo....

Maar de afgelopen tijd ben ik eigenlijk best veel alleen.
Zoals ik al zei: daar heb ik geen moeite mee.
Ik ben toch altijd bezig met mijn eigen dingetjes.

Wat betreft de telefoon: die gaat vaak genoeg....
Maar of dat een teken is dat je "vrienden" hebt ?

In de zomer is het toch altijd anders dan in de winter moet ik zeggen.
In de zomer gaat "iedereen" met elkaar om....de mensen die je in de winter niet ziet....kom je dan ineens weer tegen

Ja als er meer mensen zoals Danny rondliepen, dan zag de wereld er een stuk beter uit
Nu heb ik je wel genoeg de hemel in geprezen he

Okay, Koninginnedag in Eindhoven, iedereen die zin heeft moet maar komen!!!

2 Lady X:

Ik kan me best voorstellen dat het tamelijk lastig is, zeker in een beginfase, om je goed te kunnen aarden in een nieuwe omgeving...
Ik denk gewoon dat je eerst even je draai moet vinden, wennen aan alles, en dan weet ik zeker dat je je straks als een vis in het water zult voelen
Ik herken je verhaal zeker wel, en af en toe is eenzaamheid zwaar klote...
Gelukkig ben ik na een zwarte periode (ook door goede gesprekken met de juiste mensen) een heel stuk helderder naar alles gaan kijken...
Ik doe mijn ding, ik heb mijn hobbies en straks ook weer werk, waardoor ik weer terugkom in een wat 'socialer' ritme
Eenzaamheid kan voor me gevoel overigens ook best heel mooi zijn... Soms, als ik nadenk over dingen of gebeurtenissen, vind ik het heerlijk om alleen te zijn...
Misschien maakt trouwens ook de tijd van het jaar welweer uit... ik kan zelf vaak erg slecht tegen korte dagen (winters dus ) en in de zomerperiode voelt het vaak alsof er ineens een extra dimensie in mij zit, en wordt ik vaak ineens een heel stuk vrolijker. Maar ook doordat ik in de zomer vaak veel meer onderneem dan in de winter! Dan sluit ik me vaak op, terwijl mijn zomers altijd volgeboekt zitten
Ik heb geleerd om dat nu juist wat positiever in te gaan zien...
Mijn afgelopen wintersport heeft me verschrikkelijk goed gedaan: ik ging als werkloze Humpie op wintersport, en had voor me gevoel weinig meer te verliezen (terwijl ik ook nauwelijks een sociaal leven had). Toen ik terugkwam besefte ik dat deze wintersport een verschrikkelijke grote waarde heeft gehad voor mij!!!
De after-dip van deze vakantie was vreselijk, maar wél meteen een sein naar mij dat ik me weer meer moest gaan mengen onder de mensen! En dat moet je een beetje afdwingen denk ik!

En ik denk dat jij in Eindhoven ook best je draai zult vinden, alleen moet je dat niet te overhaast aan gaan pakken... bedenk gewoon dat er altijd weer iets moois in het verschiet kan liggen, zo denk ik er nu namelijk over!!!

Inderdaad Manon, ik ben die eer echt niet waard hoor..!

Maar eh, ik denk dat het belangrijk is om met een open instelling de wereld tegemoet te treden en je niet teveel, veelal uit principe, van dingen of mensen af te keren. Zelf heb ik daar ook wel een handje van. Ik ben enorm principieel en moeilijk daarvan af te krijgen en dat heeft me denk ik al wel wat vriendschappen gekost..

Vriendschappen komen en gaan. Uiteindelijk moet je het toch veelal zelf zien te rooien.

Wat het is eigenlijk, we hebben het gewoon te druk, ik heb zelf ook wel als vriendinnen bellen om af te spreken dat ik het gewoon zo druk heb met werk en school en vriend en andere vriendinnen en familie, dat ik gewoon niet kan, of te moe ben van de hele week, al die verplichtingen. het liefst zou ik de hele dag met vriendinnen weggaan en leuke dingen doen, maar heb daar simpelweg geen tijd voor, niet omdat ik het niet wil, maar omdat het niet kan. Je moet geld verdienen, je moet een goede opleiding, alle vaste lasten, je moet gezond blijven, en je moet ook nog leuke dingen doen. Soms is datr gewoon nit vol te houden. Toen ik nog op alleen op school zat en genoeg tijd had, deed ik ook vanalles, maakt niet uit wanneer of hoelaat, ik was overal wel voor in, maar dat kan nu gewoon niet meer want moet volgende dag weer vroeg op. tja, het leven is hard.

2 Gilbert:

Inderdaad, die laatste zin die je zegt wil ik nog effe onderstrepen: ter aanvulling op me verhaal hierboven wil ik ook even zeggen dat ik in deze 'zwarte periode' wél mezelf goed heb leren kennen, en dat ik erachter gekomen WIE mijn vrienden zijn!!! Een vriendengroep van 20 man, hadden we eerst... In 1 van de moeilijkste periodes in me leven (toen ik 19 was, en het niet meer zag zitten) hebben velen mij in de steek gelaten!!! Echte vrienden zijn dus diegenen die er juist voor je staan als het KUT gaat!!
En wie die echte vrienden zijn, die weten het zelf wel: hun ben ik eeuwig dankbaar!!! En eenzaamheid herken ik desondanks wél, omdat dat een beetje misschien toch aan mij ligt... bij problemen keer ik liever in mezelf dan dat ik mezelf blootgeef... helaas zit dat een beetje in mijn aard.
Maar als de situatie ondraaglijk wordt, dan weet ik bij wie ik aan kan kloppen... en dat geeft een goed gevoel!!!
Zeker nu ik een beetje de spirit terugheb, en ik hArdop durf te vertellen dat ik me HAPPY voel!!!!
En dat wil ik zo houden

Eenzaamheid is iets heel triests eigenlijk, in mijn ogen althans. Ik kom veel in het verpleeghuis vanwege mijn oma (om de dag) en ik zie het daar ook heel veel. Kinderen die hun moeder 1 keer in de maand opzoeken plichtsgetrouw, om over kleinkinderen nog maar niet te spreken. Ik vind dat echt verschrikkelijk. Natuurlijk zijn er gevallen waarin ouderen het er zelf naar gemaakt hebben, maar goed, iedereen verdiend volgens mij een tweede kans en de meeste oudjes waar ik mee in aanraking kom zijn zo slecht nog niet.

Eenzaamheid onder jongeren is weer een ander punt. Het heeft ook wel met drukte te maken, veel jongeren zijn te druk met studeren, werken etc. en vergeten dan nog wel eens hun sociale contacten. Maar goed, het ligt natuurlijk helemaal aan je eigen instelling. Ik heb 2 banen, werk 80 uur in de week, en toch heb ik tijd genoeg om en mijn ouders en oma om de dag te bezoeken, en mijn vriendengroep te zien. Moet ik er wel eerlijk bij zeggen dat mijn vrienden allemaal ook heel druk zijn waardoor we elkaar er niet op aan kijken als we elkaar een tijdje niet zien.

Ik ben in een paar jaar tijd ook veel mensen "kwijtgeraakt" of het contact is iig verwaterd...

Ik ben iemand die niet iedere dag aan de telefoon hangt...Als ik zin in contact heb dan neem ik dat wel. Ik houd gewoon veel van rust en ben vaak ook graag alleen. Daar ben ik behoorlijk op afgerekend. Dat vond ik eerst heel erg, maar ik heb geen zin om aan de zware normen van de maatschappij mee te doen. Ik leef mijn eigen leven, de mensen die daarin mee willen gaan, graag, je bent welkom.

Dit hoor ik echt heel vaak, ik heb er alleen helemaal geen last van. Hoe dat komt weet ik niet. Ik hang ook niet iedere dag aan de telefoon. Misschien komt het doordat mijn vrienden allemaal dezelfde definitie van vriendschap hebben, en dat heeft niks te maken met hoe vaak je elkaar ziet.

En tuurlijk heb ik wel kennissen die komen en gaan, maar die reken ik nooit tot mijn vriendengroep.

dat is ook zo kaatje
De vriendinnen die zijn gebleven hebben óf dezelfde instelling óf ze hebben geaccepteerd dat ik zo ben

En dat zijn voor mij echte vrienden
Als ik iemand een maand niet heb gesproken en je ziet elkaar en er is niets aan de hand, dan vind ik dat top!
Geen onnozele verwijten of iets dergelijks

Voor mij geld hetzelfde Stampertje!

Top reacties, echt waar
Ik herken in ieder verhaal wel iets,
Het is voor mij natuurlijk weer even anders, ik heb 6 jaar lang "vrienden" gehad die eigenlijk de vrienden van mijn ex vriend zijn, dat blijkt nu wel want ik hoor van geen van allen meer iets. Logisch ook..
Maar nu is het gewoon MIJN TIJD , ik moet gewoon ff door de stront kruipen en dan komt alles wel goed. Het is ook niet zo dat ik het helemaal niet meer zie zitten ..Het voelt gewoon alsof ik in het diepe ben gegooid en ff met mijn neus op de feiten word gedrukt. Ik heb het gevoel dat ik nu gewoon voor mezelf ga kiezen, iets van mijn eigen leventje wil gaan maken en hopen dat ik dat samen met een paar leuke mensen kan doen!
Actie = Reactie

succes Lady X D.O.T.F. Chick

Ik heb me nog nooit eenzaam gevoeld,dus geen idee.

ik leer wel veel uit de reacties van iedereen.. en ben echt blij dat er zo gereageerd word, ik was echt bang dat er alleen maar lullige dingen gezegt zouden worden.. echt top.

Heb na dit topic ook wel reacties gehad van meisjes hier die zich helemaal bezwaard voelden. Ik moet toch nog maar eens proberen me open te stellen voor mensen en het goede proberen te zien.. En zelf ook de uitgestoken hand pakken die ik niet heb gezien omdat ik niet durfde te kijken..
Wel diepzinnig allemaal maar zo voel ik het wel...

Nou doe je goed meid!!
Je lijkt me ook een leuk persoon en mensen zijn dom als ze jou geen kans geven!!!
Je zal vast wel goeie vrienden maken daar ben ik overtuigd van

En het is zeker niet josti maar goed van je dat je jezelf zo openlegt zegmaar.

En er zijn ook wel wat serieuse mensen op Partyflock hoor

Mooi gezegd

Wat ik heel vaag van mezelf vind is, dat ik me best vaak eenzaam voel, terwijl bijwijze van spreken me hele huis vol zit met vrienden.

dat is ook eigenlijk het moment waar je je het eenzaamst voelt.. als er zoveel mensen om je heen zijn en toch voel je je alleen, dat is ook wat die spotjes duidelijk maken, een trein vol mensen, een huis vol mensen en toch alleen... dan heb je dus met niemand dat ene klikje zal maar zeggen..

Niets zo eenzaam zijn als alleen in een volle kroeg staan.. , is toch ook het gezegde..?

En wie durfde te zeggen dat je op partyflock niks kon leren

Maar goed probleem in deze maatschappij je veel dingen moet, je moet een goede opleiding hebben/of je moet studeren ditzelfde geld ook voor werk en dan heb je ook nog eens internet.

Vraag me echt af waar of internet wel een hele goede uitvinding is geworden

Enne danny hou eens op met berichten sturen via msn

Danny speciaal voor jou

een feest maak jezelf en niet de mensen om je heen

Volgens mij moet ieder voor zich gaan uitvogelen wat hij/zij precies wilt.

Want hoe denk IK over eenzaamheid? Ik denk dat eenzaamheid is:
"Niet de aandacht krijgen die je graag wilt!"

De ene vindt het top om in een ruimte te zitten vol met mensen (ook zonder dat ene klikje), die vermaakt zich prima en voelt zich niet eenzaam. De ander heeft daar wel moeite mee. Blijkbaar heeft deze andere aandacht nodig.

Dus probeer eerst erachter te komen wat je nou precies (voor aandacht) wilt.

hmz... nu ik het zo overlees, kan het best zijn dat het bullshit is wat ik net gezegd heb

Maar ach, whatever, ben ook maar beetje vaag...
maar niet eenzaam

Dat kan je wel zeggen ja!!!!

Het heeft voor mij absoluut helemaal niks te maken met geen aandacht krijgen!

Nou ok, maar als je zegt:



En daarna zeg je:



(ik zeg trouwens niet "geen aandacht" maar "niet de juiste aandacht", maar whatever)

Dan ben ik wel benieuwd of je weet waar het WEL mee te maken heeft?

Ik weet waar het mee te maken heeft ja, maar om dat nu hier neer te gaan zetten.....

Sommige dingen moet je wel prive houden he??!!

voor nonnie

Haha ok hoor Belle aka Beest in BED

Fijn dat je het dan toch weet waar het mee te maken heeft, alleen klopt je uitspraak

dan weer niet helemaal... misschien is het dus juist helemaal niet zo vaag

Grt. Michael

Maar tis wel vaag

Hee Lady X in ieder geval succes, ik denk dat je juist nu de kans ook hebt om hele interessante en leukere mensen te ontmoeten. Nieuwe stad, nieuwe kansen.

ok ik ben geen psycholoog dus ik kap ermee
Voor de rest van de dag zal ik iedereen met rust laten

Ik vind hem eigenlijk wel sterk. Soms kan je een hoop mensen tegenkomen op een dag (en dus veel aandacht geven/ontvangen), maar heb je toch het idee dat je je ei niet kwijt kan.

Daarom is het volgens mij heel belangrijk dat je mensen in je bereik hebt die op dezelfde golflengte zitten als jezelf (intresses, overtuigingen, etc).

jah ik ken het gevoel ook wat hier word aangekaart over eenzaam zijn in een volle cafe maar ik zeg je dit:

Probeer te houden van wat je niet houdt zodat je werkelijk kan ervaren wat houden van is.

doe dat ook met eenzaam zijn probeer ervan te houden probeer het te snappen zodat je in tijden waarin je niet eenzaam ben vol kan genieten dat je onder je vrienden ben.

dr is voor alles een tegenstelling zoals warm en koud,het kwaad en het goede.

probeer het het kwade te begrijpen zodat je kan ervaren hoe goed het goede is.

Ik bén het kwade..!

Kan me wel goed voorstellen zie het ook veel in mn omgeving, in het weekend is het volle bak en door de weeks iedereen druk met zijn eigen leven.
Soort individualisering van de maatschappij , kan me trouwens niet voorstellen dat je eenzaam bent als je een relatie hebt anders is er wel iets mis.
Maarja waarom verhuis je alleen naar een grote stad dan?

Juist, DIT is het bij mij dus...



Heb ik al eerder aangegeven, mijn relatie is beindigd met een jongen waar ik mee samenwoonde en heb toen hier een woning aangeboden gekregen

Ik heb maar een paar mensen waar ik op dezelfde golflengte zit.. in het verleden wel "vrienden" geweest met mensen maar die hebben me nog al laten zitten .. Gelukkig zijn de rotte appels nu weggevallen !

Maar Lady X ben je helemaal verhuisd naar een nieuwe omgeving waar je niemand kent, ook niet van vroeger ofzo ?

Ik heb te veel vrienden, maar door mijn werk zie ik er sinds een half jaar nog maar een paar.
Ik heb gewoonweg geen tijd.

Tja raar dat in een land waar iedereen zo dicht op elkaar woont de 'afstand' tussen mensen wel extreem groot is.

Iedereen doet net aslof het te groot is , of heeft gewoonweg geen zin om er iets voor te doen

Ik herken erg veel hier

Ik denk dat iedereen zich wel eens eenzaam voelt.
Ook al heb je veel vrienden of niet... Ik denk dat het aantal niet uit maakt iig.

Vroeger had ik nooit echte vrienden. Werd altijd op genaaid hier in alphen. Voorbeeld :

"kom denny we gaan naar duinrell zaterdag"
ok, is goed, ik dus allemaal dingen regelen. Bellen ze de dag ervoor en zeggen ze "nee we gaan niet dus tja,volgende keer beter". Ok... fair enough. Op de dag zelf dacht ik, naja, laten we dan wat anders doen dus ik ga bij een van die vrienden langs en bel aan. vervolgens zegt de moeder "nee hij is er niet, hijs naar duinrell" .... Dan denk je echt van ... ok?

Ander voorbeeld. Ik had net een nieuw spel voor de snes van iemand geleend, maar ik moest hem eerst even naar huis brengen om er zeker van te zijn dat ik hem niet kwijt zou raken. En daarna zouden we naar de stad gaan hier. Maar niemand wou mee (waren met een groepje van 6 man daar oid) naar mijn huis om hem even terug te brengen. Dus dan zegt er iemand, naja, ren jij even vlug naar huis (2 straten verderop) en dan wachten wij hier wel. Dus ik ok, doe ik even. Eenmaal terug... waren ze weg...

En dit zijn maar een paar voorbeelden van hoe ik vroeger opgenaaid werd. Ik veranderde ook compleet daardoor, Het was echt van. Ik en mijn computer. En opeens kwamen er mensen er achter dat ik de "vetste shit" had. Super Nintendo, Dikke pc en ga zo maar door. En opeens wou iedereen langs komen... Nou MOOI NIET DUS.... Opgerot.

Anyway, Uiteraard stelt dat nu weinig voor, dat was allemaal van de basisschool. Maar toch heeft het een effect, je vertrouwt mensen minder.
Ik woon zelf ook in een dorp, in principe kennen veel mensen in de buurt mekaar maar ik heb me iig altijd afgezonderd. Omdat ik weet wat voor mensen hier in de buurt wonen, bijna niemand kun je vertrouwen hier als je het mij vraagt.

Ik zit dan ook gewoon meestal thuis, niemand in de buurt die even langs wilt komen. Meestal wou ik dat toch niet eens i.v.m mijn pa maar dat is een ander verhaal. Ik had er vroeger moeite mee maar ik heb er mijn vrede mee.

Als het lekker weer is ga ik wel in de tuin zitten oid, Ik heb geen zin om naar het meer te gaan hier oid. Dan ga ik wel liever naar adam ofzo.

Maar nog voel ik me niet echt eenzaam eigenlijk... Jah. Fysiek ms, je hebt 9 van de 10x geen direct contact met de mensen waar je om geeft. Maar ik denk dat ik al blij genoeg heb dat ik iig wel mensen heb waar ik van alles mee kan bespreken en kan op bellen wanneer ik ze echt nodig heb en om soms leuke dingen mee te doen. En de meeste mensen waar ik om geef, die zie ik gelukkig ook vaak op feestjes dus dat compenseert alles

En bij alle mensen waar ik veel om geef is het iig echt wel een 2 weg kant zeg maar. Ik bel hun, ze bellen mij. Of ze spreken mij aan op msn of andersom en ga zo maar door. Ik hoef niet altijd zelf het iniatief te nemen... En dat voelt erg goed eigenlijk

Gelukkig weet ik wel de "goede" vrienden te filteren met de "slechte". Er zijn heel veel "vrienden" van vroeger die mij nog steeds op bellen omdat ze hulp nodig hebben met de pc bijv. De mensen die voor de rest niets ovor mij kunnen betekenen laat ik gewoon lekker stikken maar sommige help ik altijd. Want die mensen kunnen mij altijd in de toekomst ook helpen (wat ze ook doen). bijv. met een auto uit kiezen, of een scooter. Of aan de nieuwste cd's komen en wiv wat. Ik gebruik hun, hun gebruiken mij... Maar daar blijft het dan ook bij en daar heb ik geen probleem mee eerlijk gezegd.

Zelf ook vaak genoeg in de rug genaaid vroeger en de afgelopen jaren... Maar de laatste jaren heb ik steeds meer mensen leren kennen die ik echt kan vertrouwen. Mijn beste vriendin ken ik nu meer dan 3 1/2 jaar, en we hebben genoeg mee gemaakt om te zeggen dat we mekaar goed kunnen vertrouwen no mather what...

Ik kan voor de rest ook makkelijk zeggen dat ik makkelijker kan praten met vrouwen dan met mannen. Heb best wel wat vriendinnen en ik heb bij geen een bijbedoelingen iig. Ik voel niets voor ze relatie gewijs, ik zie ze eerder als familie ...

Well, meer weet ik niet te zeggen eigenlijk... genoeg getikt voor nu

Ik heb dat gevoel bijna nooit...
Ik vind het heel leuk om met mensen wat te gaan doen maar vind het ook heerlijk om alleen te zijn, lekker knus op me kamertje of lekker met me paard de natuur in..

Ik kan er echt van genieten om alleen te zijn
Kom dan helemaal tot mezelf
En als ik behoefte heb aan gezelschap zoek ik die op..

Ook ik herken hier heel veel in...of het nu mensen zijn die ver van je weg staan of iets dichterbij. Wat die vriendin van je zei klopt. Ben er van overtuigd dat het totaal anders is in dorpjes..maar ook dat kan snel veranderen. Als er veel import mensen van buitenaf komen. Zelf vind ik dat er nog steeds een groot verschil is tussen mensen van andere provincies. Men houdt er toch andere gedachten opna. Overleg is er nauwlijks.

Over het werk woon verkeer...inderdaad..mensen komen thuis..eten..pc/tv..slapen en weer werken. Wil niet zeggen dat vroeger alles beter was. Maar heeft mij wel sinds enkele jaren aan het denken gezet. Ik weet een ding zeker, mensen houden zich groot en zie ook hier dat niet iedereen er vooruit durft te komen en er maar wat manse praat opna houdt dan. Er is momenteel wel een omslag bezig..na de negatieve kant. Egoisme viert hoogtij. En juist dat..zal het alleen maar nog doen versnellen.

Mensen worden teleurgesteld in elkaar..vertrouwen gaat weg..en als er een ding is wat je juist nodig hebt in je leven, dan is het vertrouwen.

De generatie die momenteel 30-40 is, is totaal anders. Spreek soms mensen die nog net niet met pensioen gaan. Die vinden het een behoorlijke teruggang hoe die generatie met een bedrijf omgaat. En juist die generatie heeft kinderen. Die overal aan mee moeten doen. Tijd geleden was dat nog op tv, bij diverse zenders. Dat de ouders hun kinderen pushen om op allerlei sporten tegaan etc. Kinderen schijnen al gestrest te zijn. Logisch wat wil je met zulke ouders.
Waarom gebeuren er de laatste tijd zoveel aanslagen op leerlingen/docenten? ..het antwoord heb je al gelezen..


Ik weet uit ervaring dat het niet overal zo is. Zelf denk ik dat deze dingen zoals je hierboven leest voorkomt uit verharding van de maatschappij..iedereen voor zich..mijn kinderen kunnen meer, ik ben de beste op het werk...kan wel zonder jou buurman..zulke denkwijzen..daar walg ik van.

Vandaar dat ik bij een groep wil gaan horen...een groep van 100.000 mensen die jaarlijks Nederland zijn rug toekeert en emigreert. Vroeger waren het vaak boeren die dat deden..tegenwoordig zijn het mensen die Nederland juist zo hard zal nodig hebben in de toekomst..HBO/WO mensen. Dit moet als je een beetje doordenkt al een teken zijn. Waarom gaan die mensen weg? Loon is niet alles... er is meer in het leven. Ik heb veel mensen gesproken die een jaar of 50/60 zijn. En wat die mensen zeiden sterkte mij maar schokte mij tegelijker tijd. "Als ik jou leeftijd was, had ik er zeker overna zitten denken om te emigreren, ik geef je totaal geen ongelijk" Maarja..ook dan zal Nederland weer dezelfde fout gaan maken als ze in het verleden hebben gedaan.

Want ik zie het niet meer verbeteren..zoals ik al zei..vertrouwen daarvan duurt de reparatietijd behoorlijk lang. Laat iedereen maar kortzichtig zijn en zich blootstaren op zijn salaris (producten zijn omhoog gegaan maar je salaris niet..hoe dom kun je zijn). Laat ze maar genieten van hun steeds duurdere auto's (in de file staan das ook leuk rijden en tol betalen in de nabije toekomst)..jaarlijks erna uitkijken 3 weken vrij..joepie! Omdan vervolgens weer terug te mogen keren in een dik bevolkt land.. Nee..ieder weekend..vrijheid, natuur, ruimte, sympatieke mensen,..zon..paar uur rijden heb je sneeuw..ruimte.. Minder gedoe over bouwvergunningen etc.. Leven...en als ik mijn echt even wil gaan ergeren ..vlieg ik even 7-8 uurtjes naar Nederland toe

Een vraag die ik hier al te veel hoor.......
't lijkt altijd wel alsof alleen ik veel vrije tijd heb, want iedereen om me heen heeft 't altijd druk met andere dingen .......
Als je zo'n reactie constant in je omgeving bespuurt...dan weet ik inmiddels dat ze jou niet serieus nemen...en dat hun tijd een te dure belegging is..om het maar even in hun financiele termen uit te leggen.




Enja...wat totaal niet terzake doet...maar wat ik toch wil vermelden.. Onze vrijheid waar wij vandaag de dag van genieten...hebben wij te danken aan duizenden mensen die hun leven hebben gegeven tijdens de 2e wereldoorlog. Laat nu juist dat land zijn waar ik heen wil gaan een van die landen geweest te zijn. Nu kan ik iets terug doen. Want blijkbaar is meneer Balkenende vergeten wat nu werkelijk waarden en normen zijn...je kunt het wel roepen maar doen is een tweede meneer Balkenende!

Michy ik denk dat we een BEETJE fdwalen na het lezen van jouw antwoord; dat heeft meer met de nederlandse maatschappij te maken dan over persoonlijke eenzaamheid

Ik zeg altijd ik ben remi en ik ik heb geen vrienden ik deel ze altijd op in Kenissen goeie kenissen en vijanden.

Veel mensen doen zich voor als een vriend en dan als jij ze een keer nodig hebt laten ze je vallen als een baksteen, En ze aleen maar hoor als ze jouw nodig hebben(he me pc doet raar he heb je dit of dat voor me)

Zelf ga ik met een groep goeie kennisen om die niet vies zijn van een feestje of een concert maar soms ook gewoon een filmpie pakken en dan ff via msn,irc of bellen om te vragen of je mee gaat.

Wat ®aven aan kaarte van mensen die vragen ga je mee en dan afzeggen al tig keer mee gemaakt zo erg is het dat als ik met mensen afsprak soms ik niet eens verwachte dat ze kwamen.

VB :
Doe je vanaaf zin om mee koninginenach te gaan vieren in de stad ben ik om 8uur bij je. snel douchen kupke scheren en dan 10 voor 8 worden op gebelt ja me vriendin is ziek geworden(zag er smiddags nou niet echt ziek uit) gaat helaas niet door en dan voel je je pas echt goed in de maling genomen.

Of ga je mee naar feest kaartje kopen dan als de avond is aangekomen zeggen : tja je kan niet met ons mee rijden me zusje rijd mee als je nou met die andere gasten ook ff de tram neemt zien we je daar wel, Nou dat zullen ze nooit vergeten kwamen ziektes uit(En wij hagenezen praten al alsof we het latourette syndroom hebben) die geen enkel medisch woorden boek staan en gelijk me hele avond naar de klote.

Zo leer je mensen kennen he.

*ontopic modus*

Ik denk datje meerdere vormen van eenzaamheid kan hebben dus als je geen vrienden heb en weinig sociale contacten...
Maar je kan je ook netzo eenzaam voelen met veel vrienden goede sociale contacten etc,dit laatste heb ik behoorlijk vaak de laatste maanden...

Heb behoorlijke financiele problemen gekregen...een huis wat op het spel staat..geen zekerheid op werk...belasting die ze werk niet doet en je 4 mnd geen geld stort waar je recht op heb...bergen openstaande rekingen en zo kan ik nog wel ff doorgaan.
Bij me familie kan ik niet aankloppen omdat daar de verhouding nou niet echt goed mee is,en ook deels de reden zijn van de problemen nu...

En dan kan je nog zoveel vrienden hebben er zijn er maar een paar waar ik veel aan durf/wil/kan vertellen maar dan nog blijven er dingen die ik gewoon voor mezelf moet houden en dit geeft gewoon soms een zeer kloterig gevoel.
Vooral omdat ik nix in eigen hand heb,ik heb maar aftewachten waneer meneertje overheid over de brug komt...je moet gaan leuren bij je baas of je na 2 jaar klote contractjes eindelijk is in vaste dienst mag(antwoord neen afloop datum 11 juli)hoppa weer 2 jaar naar de klote en alle kans op een lening of extra hypotheekje verkeken...dag huis.

Mijn vrienden kunnen zelf net met moeite hun hoofd boven water houden dus daar wil ik al zouden ze dat willen niet eens hulp aanvragen.
MAAR 1 ding weet ik wel,zonder deze vrienden die me weekend na weekend me huis uit sleuren en nergens moeilijk overdoen.
Me desnoods komen ophalen of langskomen vanuit gelderland(1 uur rijden zeker)zou ik me nog 10x kutter voelen,dus eigenlijk zou ik niet mogen klagen maarja maandag kom je toch weer in dezelfde schijt.

Ach Thomas, de pitabroodjes waren iig in de aanbieding

Ja maar de koek is wel op

Hey mijn bed staat in de fik man, hoe zit het met jouw bank?




uuhmmm offtopic

Inweze niet want men zegt ook dat je van eenzaamheid injezelf gaat lulleh

Oftopic: 2 soorten eenzaam heid, die staan totaal los van elkaar Emotinele eenzaamheid(het ontbreken van een partner) en Sociale eenzaamheid(het ontbreken van familie, kennisen, vrienden/vriendinnen en colega's)

Zow pro-hcore heeft gesproken

ik vind het helemaal niet erg om af en toe ff alleen te zijn en na te denken.maar ik moet wel elke dag wat mensen hebben gezien anders word het te stil!!

Eenzaamheid is niet leuk, ik voel me nou ook een beetje zo en das niet fijn

waarom voel je je eenzaam??

Ik voel me niet eenzaam.
ik woon in een heel klein dorpje en als ik me alleen voel loop ik gewoon bij de buren naar binnen
en andersom ook..
Dat is wel prettig. Er is bijna altijd wel iemand.
En als mn buurjongens er niet zijn blijf ik rustig babbelen met hunouders.. niets mis mee..
maar soms moet je wel even alleen kunnen zijn vind ik. is ook goed voor je gemoedsrust

Eenzaam? Ha! Lekker rustig noem ik dat!
Altijd positief.

Music Helps!

ohja?!

ja

je moet gewoon zorgen als je een moment heb als je je eenzaam voelt dat je dr niet in blijft hagen je moet dan gewoon wat gaan doen desnoods naar je oma.... als je dr in blijft hagen ga je hje eigen zielig vinden en dan wordt t alleen maar moeilijker om daar weer uit te komen ................... gewoon positief blijven denken

Mijn oma is een trut

ik vind mezelf meestal een leuk gezelschap dus ik ben noooit eenzaam

voel me echt onwijs eenzaam, hopelijk gaat dat snel over.....

Toch niet door die fucking player he bitch, dat ben je niet waard

hehe weetik wel.....maar ja gevoel kan ik helaas niet bepaalen .
komt wel goed, tijd is mn heel meester.

eenzaamheid leid tot krankzinnigheid

en dat is egt waar ....mensen zijn individuen maar toch kennen ze niet zonder elkaar

Af en toe vind ik het toch wel heerlijk om alleen te zijn en me even van iedereen af te zonderen, maar dat is niet echt eenzaamheid te noemen...

nee niet egt ..iemand een half jaar opsluiten in isolatiecel dat is pas eenzaamheid

Dat is denk ik het allerergste wat je kan overkomen!


Soms als ik me vrienden te lang niet gezien heb dan heb ik al zoiets van laat staan dat je helemaal nooit iemand heb!

Een heel goed onderwerp... maar wel heel ingewikkeld inderdaad. Zelf woon ik al heel mijn leven in dezelfde plaats, maar toch..

Natuurlijk zijn er al veel mensen met de vraag over eenzaamheid bezig geweest. Er zal daarom ook wel genoeg over te lezen zijn, maar dit is hoe ik er zelf tegenaan kijk.....

Waarom vinden mensen dat ze eenzaam zijn? Misschien om dat ze iets denken te missen in hun leven? Een mens heeft verschillende behoeftes en steeds als er 1tje bevredigd is, begint de volgende (of 1tje die is verdrongen, weer) te knagen.

Wat ik hierboven lees herken ik zelf heel erg. Het gevoel dat je op een gegeven moment zoiets hebt van, ik blijf niet bezig met moeite doen om vrienden te behouden danwel te krijgen. Blijkbaar heeft onze ego de neiging om zichzelf in bescherming te nemen tegen het falen.

Het is echter niet reeel om te geloven dat er mensen naar jou toe zullen (blijven) komen. Je moet en zal je best er voor moeten blijven doen. De ene keer gaat dat wat makkelijker als de andere, maar er zijn altijd mensen die dezelfde gedachtes, behoeftes en allerlei andere dingen (normen en waarden) delen met jou zodat het wel klikt. Echt veel mensen zullen dit naar mijn mening nooit zijn.

Het is als een lange tocht.. naar je metgezellen, maar ook naar jezelf. Want het is ook altijd verstandig om naar jezelf te kijken en jezelf af te vragen, waarom het andere mensen wel lukt en jou niet om zogenoemde 'vrienden' te hebben. Niet dat het je eigen schuld is ofzo, maar er bij gaan zitten en anderen de schuld geven is natuurlijk wel heel gemakkelijk.

Dat anderen het zo druk schijnen te hebben, zie ik als teken dat velen nog niet door hebben waar ze in hun leven eigenlijk (diep in hun hart) naar op zoek zijn. Gelukkig wordt je niet door materialische vervanging of een teveel van wat dan ook. Het gaat er denk ik om om een gezonde mix te vinden, tussen werk, partner (gezin), vrienden en misschien ook wel geloof in iets. En als het gemakkelijk was om deze mix te vinden, dan zou het leven ook niet echt uitdagend meer zijn natuurlijk.

Ik kan nog wel wat pagina's hier over vol schrijven zoals jullie zien, maar ik laat het hier maar bij.

Voor Lady X lijkt het me dat de zoektocht weer gedeeltelijk opnieuw zal beginnen, op zoek naar mensen die ongeveer de zelfde dingen delen en waarbij jij je op je gemak voelt en andersom.

Succes!

Ik ben weleens ooit eenzaam....niet vaak.
Ik woon ook in hartje Eindhoven, weet van de buren dan wel hoe ze heten, maar dan houdt t ver op. Er is geen contact verder tussen buurtbewoners.

In een dorp ken je veel mensen, heb je 1 vriendengroep met heel veel mensen.
Ik ken ook heel veel mensen, heb een klein vriendenclubje en sluit me bij anderen aan...heb meer individuele contacten dan dikke vriendengroepen....uit die individuele contacten ontstaan ook contacten met zijn/haar relatie en vrienden e.d.....zodat je uiteindelijk heel veel mensen "kent"
Ik ga ook nooit met dezelfde mensen op stap. Iedere week stamkroeg in en uit....ik ga de ene week met die naar een dik feest, andere week met die en dan weer met vage bekenden keertje stappen.


Ik zit niet thuis achter de computer of tv...ik zit nog wel in de tijd van "bij mensen langsgaan" liefst iedere dag bij iemand, maar gaat vaak niet, veel hebben relatie enzo...dan zit ik wel achter de pc maar klets ik ook met bekenden. Maar zit altijd liever paar uurtjes bij een vriend of vriendin....hetzij met hem/haar/anderen ergens wat drinken ofzo....erg leuk.


Nee eenzaam voel ik me zelden...wel heb ik tijden dat ik me alleen niet kan vermaken, maar dat vind ik wat anders. Ben graag onder de mensen buitenshuis en zit niet graag een avondje thuis....vaak zit ik dan een beetje achter de pc maar als die bezet is voel me soms wel een beethe eenzaam

afgelopen jaar heb ik me regelmatig eenzaam gevoelt dat komt omdat ik in de horeca werk en al mn vrienden niet.
op zondag en maandag ben ik altijd vrij dinsdag heel de dag school en woensdagavond t/m zaterdagavond werken, dus kon nooit mee op stap!!! en wanneer ik vrij was werkte mn vrienden en andersom erg lastig dus!!! heb er nu ook voorgekozen om uit de horeca te gaan (nog wel ff mn examens doen dus diploma halen toch meegenomen) tenminste gewoon weer overdag te gaan werken, want dit maakte mij erg ongelukkig.

Sosm voel ik em best eenzaam, ben heel gelukkig met m'n vriend, kan het goed vinden met de mensne op school, maar m'n eigen vrienden (dus niet van m'n vriends kant) zie ik alleen in het weekend en niet eens elk weekend omdat ze in andere steden wonen. Ze studeren daar. soms is dat moeilijk

Ik denk dat idd veel mensen in nederland eenzaam zijn. Ik was deze week in joegoslavie, belgrado,heb daar familie en als je ziet hoeveel socialer daar de mensne met elkaar omgaan. Daar kan het niet gebeuren dat iemand een maand dood in 'n flat ligt. Het sociale leven is er zoveel intiemer en hechter. Hier is iedereen zo individualistisch als het maar kan, heeft ook voordelen natuurlijk. Maar von dhet een groot contrast.

Je ziet haar op een feest
Ze voert het hoogste woord
Ze lacht en drinkt teveel
Ze praat en praat maar door

Ze loopt alleen naar huis
In het ochtendlicht
Door een stille stad en
Zoekt een evenwicht

Zij is een leeg perron
Zij is de laatste trein
Ze laat je denken
Aan wat nooit zal zijn

Zij is de onrust in de ogen
Van iemand die het heeft gemaakt
Die door lakeien wordt bewonderd
En zichzelf is kwijtgeraakt

De eenzaamheid
Ze staat onzichtbaar voor je ogen
Ze kijkt je aan van tijd tot tijd
De eenzaamheid

Zij is een bedelaar
Die om een aalmoes vraagt
Zij is de noordenwind
Die door de vlakte jaagt

Zij kent de schaduwkant
Van wie de bloemen krijgt
Zij kent de binnenkant
Zij kent de kwetsbaarheid

Zij is Het lege huis
Waar de wind door waait
Zij is de laatste man
Die op de barricade staat

Zij is de trage tijd
Die geen wonden heelt
Zij is de rijke vrouw die drinkt
Omdat ze zich verveelt

De eenzaamheid
Ze gaat onzichtbaar door de wereld
Ze raakt je aan van tijd tot tijd
De eenzaamheid

eenzaamheid zit tussen je oren, weet ik zeker!

Dit vind ik een mooie tekst van Stef Bos:

Ik zie je voor me met mijn ogen dicht
Ik kan je voelen met mijn hart op slot
Ik hoor je praten maar je bent er niet
Je bent er niet

En ik voel me verloren
Als ik jou moet verliezen
En je mag nog niet sterven,
Want ik kan je niet missen.
Ik kan je niet missen

Door de wind, door de regen
Dwars door alles heen
Door de storm al zit alles me tegen
Door jou ben ik nooit alleen

Ik voel je naast me
Als ik ‘s nachts op straat wil vergeten
Wat in mijn ogen staat geschreven
Je moest eens weten

En ik wil me verliezen
In de roes van een winnaar
En ik zou willen schreeuwen
Maar ik kan alleen zingen. Ik kan alleen zingen

Door een zee van afstand
Door een muur van leegte
Door een land van stilte
Door een muur van leegte
Nooit alleen
Door jou ben ik nooit alleen


Ik moest het even melden

Ik zit dit topic echt met verbazing te lezen , lees het nu pas gewoon , Ik zie hier ook mensen die ik er totaal niet in verwacht had eerlijk gezegd maar goed.

Het hele verhaal van relaties en daaruit er alleen voor elkaar zijn of vrienden van de ander hebben en meer niet komt me ook bekend voor



dit ook . letterlijk gewoon

Ik vraag me af op welke plek ik dan kom bij die mensen terwijl ik altijd voor iedereeen me best probeer te doen, tegewoordig lijkt het gewoon wel of mensen je alleen weten te vinden als je ze iets gratis kunt geven of als ze weten dat er wat bij je te halen valt.
Wanneer je af probeert te spreken , is het nee vandaag niet ben druk , morgen ook al en ja volgende week eehm zo ver plan ik niet.
Ik ben bang dat als ik t nog vaak ga aanhoren eersdaags in janken uitbarst bij diegene die t zegt want ik word t echt spuugzaat....

Vroeger kon je nog eens iemand bellen,hadden meestal wel zin om te komen als vriend of vriendin kon dr ook gewoon n praatje vanaf,lekker lollig doen elkaar dingen vertellen die je elkaar in vertrouwen nam
en een knuffel als je die nodig had gewoon n stevige knuffel geen probleem....
tegenwoordig lijkt t wel alsof dat taboe is , word meteen gedacht dat er "meer" mee bedoeld word etc

tsja t idee om elkaar te meeten
ehm is dan ook zown zieleknijpers id
zo van heej zullen wij eens met zijn allen ergens in een cafe gaan zitten om dan vervolgens elkaar aan te staren van goh en jij bent dus alleen zo nu en dan....
nah nee dat werkt niet , zal wel goedkomen denk ik nu mensen iig weten van elkaar dat er meer van dit soort "lot"gevallen zijn.

Ik ben trouwens ook echt een gezelligheidsmens en ook zeker wel een sfeermaker ben gewoon graag onder de mensen , ook in een groep......
maar soms heb je gewoon ff dat 1 to 1 nodig
iemand die naar je luisterd (die zin doet me altijd denken aan toon hermans wat hier onderaan staat)
Gelukkig heb je niet altijd vrienden nodig om je dingen mee te delen , maar iig iets of iemand die tijd maakt die luisterd of intresse toont

tegewoordig lijkt iedereen en alles alleen maar tijd voor zichzelf te hebben, raar soort van geluk ofzo

vroeger had je daar elkaar voor want ik blijf erbij ondanks dat t leven normaal gesproken gemiddeld 70 jaar duurt (uitzonderingen daar
gelaten) en ik er dus eigenlijk gewoon al 1/3 op heb zitten en veel alleen heb doorstaan, kun je niet alles in je up.... ach never mind

ik heb gesproken en waarschijnlijk zal t wel net zo gaan als alle andere dingen die ik de laatste tijd eruit gegooid heb... men kijkt , ziet en bewonderd maar loopt weer weg om vervolgens nooit meer terug te komen ....

Oh ja nog een ding .... ondanks dat ik dit soort verhalen toch wel eens tegenkom en er dan mensen zijn die denken dat er een uitweg voor is door te kiezen voor het lafste wat je kunt doen... Nee een einde eraan maken is niet een uitweg en ook geen oplossing t is alleen de weg van de minste weerstand waarmee je nooit vrienden zal maken.....
Ik zal er NOOIT over nadenken er ook maar een poging aan te wagen.....



Je hebt iemand nodig

Stil en oprecht

Die als het erop aankomt

Voor je bidt en voor je vecht

Pas als je iemand hebt

Die met je lacht en met je grient

Dan pas kun je zeggen

Ik heb een vriend




Als je iemand hebt

Die alles met je deelt

Tafel en een bed

Een die nooit verveelt

Als je iemand hebt

Die al je zorgen heelt

Weet je wat dat zeggen wilt?

Weet je wat dat scheelt?




Je hebt iemand nodig

Stil en oprecht

Die als het erop aankomt

Voor je bidt en voor je vecht

Pas als je iemand hebt

Die met je lacht en met je grient

Dan pas mag je zeggen

Ik heb een vriend

ow ja en dan heb je ook nog die

"ik snap het wel en ik begijp je lui*
die je dan vervolgens 1 keer of niet ziet *

mensen msn hebben we genoeg van , naar stukjes tekst op me scherm kan ik nog hele dagen kijken

t gene wat alles en iedereen zoekt hier in dit topic is iemand die af en toe eens langskomt en dan naar je luisterd ipv probeert te horen wat hij of zelf wil ....

Ik denk dat iedereen zich wel eens eenzaam voelt OOKAL heeft diegene veel vrienden....

Helemaal right

Zullen we dan maar met z'n allen bij elkaar langsgaan?

Eenzaamheid is wel een soort eeuwige kameraad geworden op den duur van mij ja...De gevoelens die hier beschreven staan, heb ik allemaal ook. Vooral wat Lady X beschrijft, treft mijn situatie precies.

Ik zit dan, vanwege m'n leeftijd natuurlijk, met 't probleem "geen vrienden". Nou ja - ik heb dan mensen waar ik echt op kan bouwen, maar ja...de één zit in Papendrecht, en de ander in Hellevoetsluis. Da's, voor de ingewijden, nogal van Hoogvliet verwijderd, en ik "zie" ze dan ook alleen op hardcorefeesten. Vrienden in de buurt heb ik niet echt - komt omdat in mijn leeftijdscategorie je nogal afgezonderd raakt van de rest hier als je een afwijkende levenswijze of muzieksmaak hebt. Tuurlijk heb ik op 't werk wel leuke contacten - maar dan hoor je 's in de wandelgangen over hun beweegredenen; "ach, hij is zo zielig, beetje lief voor 'm doen hoor"...
Ja, verdomme, dat wil ik ook niet!

Maar ach...who gives a fuck...whehe. Ik stop maar weer, voor ik weer in zo'n vloedgolf van emoties terechtkom.

in me eentje

ik denk dat échte eenzaamheid heel diep zit en onbeschrijvelijk veel pijn kan doen.
en iedereen voelt in ieder geval wel eens (en soms langdurig) eenzaamheid. maar de eenzaamheid die hier wordt beschreven is volgens mij over het algemeen niet zo diepgeworteld, hoewel ik natuurlijk niet over anderen kan oordelen.

eenzaamheid die ik ken of kende zijn in ieder geval meer "momenten".
een paar voorbeelden:

- ik heb alles en iedereen om me heen afgestoten toen ik nog in een diepe relatie met mijn ex-vriend zat. vriendinnetjes die ik ineens niet meer interessant vond, waarbij ik geen zin had om er nog moeite in te stoppen of mijn ex-vriend keurde hen af. vrienden die ik afstootte vanwege (angst voor) jaloezie bij mijn ex. zelfs mijn ouders en zus moesten ver uit mijn buurt blijven.
toen het ineens heel slecht ging in onze relatie had ik niemand meer over. op school en in m'n klas waren er natuurlijk wel mensen waar ik goed mee op kan schieten, maar echt vrienden waren het niet.
toen heb ik me vaak erg eenzaam gevoeld.
- toen het uit ging heb ik eerst flink genoten van mijn vrijheid. naast gescharrel en impulsieve acties heb ik ook steeds meer mensen ontmoet waar een vriendschappelijke band mee ontstond.
het is nu een half jaar uit en ik begin de relatie te missen. niet de relatie die ik met mijn ex had, maar wel het voelen van wederzijdse liefde, het aandacht geven en krijgen, het bijzondere aan een relatie.
het feit dat een goeie vriend van me nu verliefd op me is geworden maakt dat allemaal nog wat ingewikkelder, want ik wil de vriendschap tussen hem en mij niet kwijt, maar ik moet ook grenzen zien te stellen en mijn eenzaamheid niet de overhand laten krijgen. anders zou die band stuk kunnen gaan, en dat zou me pijn doen.
- ik voel ook wel eens eenzaamheid door problemen in mijn gezin, die ik niet of moeilijk kan delen met de buitenwereld. zorgen om mijn ouders, zorgen om mijn zus: gevoelens die niet uit te drukken zijn in woorden en al waren ze dat, dan nog moet je er zelf mee om leren gaan.

zoals ik net al schreef denk ik dat échte eenzaamheid veel dieper zit.
iemand waar ik veel van hou zit in een zware depressie waarin eenzaamheid een grote rol speelt. als ik me probeer voor te stellen hoe zij zich moet voelen worden de voorbeelden die ik net noemde ineens aanstellerij, kleine dingetjes waar je snel overheen kan stappen.
en hoewel ik niet kan zeggen dat ik veel échte vrienden heb, denk ik niet dat ik haar eenzaamheid ooit zal voelen. dat heeft zich in een hele lange tijd opgebouwd, daarin spelen een heleboel factoren mee, grote onzekerheid over allerlei dingen, je niet kunnen identificeren met anderen...
daarbij vergeleken zijn mijn voorbeelden maar een schijntje.

oke, ik heb nu de gehele topic doorgelezen en nog eens wat zitten nadenken.

ik denk dat er meerdere soorten van eenzaamheid zijn:

- incidentele eenzaamheidsgevoelens. gevoelens die af en toe de kop op steken, maar waar je niet 24/7 mee bezig bent.
zoals ik bijvoorbeeld in een van mijn voorbeelden omschrijf: het missen van een vriend, liefde, een relatie.
- langdurige eenzaamheid wat langzaam minder wordt. denk hier bijvoorbeeld aan het verliezen van één of meerdere dierbaren.
- langdurige eenzaamheid waarbij een oplossing niet of nauwelijks in zicht komt. ik kan me voorstellen dat iemand grote onzekerheid heeft op het gebied van contacten leggen, of dat iemand (te) vaak teleurgesteld is in het verleden. in combinatie met bepaalde karaktereigenschappen kan dit leiden tot het ontbreken van vriendschappen of een relatie.
maar denk bijvoorbeeld ook aan mensen met een handicap (fysieke afwijkingen, de uiterlijke verschijning) of ouderen (bejaarden).
- diepgewortelde eenzaamheid. wat zich uit in een depressie. in mijn ogen zit dit niet alleen in het karakter (onzekerheid, een negatieve kijk op de wereld, weinig vertrouwen in de medemens of hoogbegaafdheid) maar komt dit ook door negatieve ervaringen in het verleden (denk aan pesten, teleurstellingen op het gebied van contacten leggen, de constatering dat je je met niets of niemand kan identificeren...).

echte tips of adviezen bestaan volgens mij niet voor degenen die zich altijd al eenzaam hebben gevoeld. ik denk namelijk dat het voor het grootste gedeelte in je karakter zit.
maar hoe dan ook, eenzaamheid doet veel pijn, en ik gun het niemand toe.

alleen

met zijn tweeen kun je eenzamer zijn als alleen. Dat is mijn ervaring en voel me dan ook zelden meer eenzaam.

dat is wel zo...als ik naar de stad wil of met koopavond...dan weet ik gewoon niemand om mee te gaan...dies te druk...die werkt...die heeft geen zin....en dan ga ik maar met mn zusje ofzo

ben ook geen vriendinnetjes meisjes...ga meer met jongens om..mn beste vriend is ook n jonge (duh)

niemand belt mij ook alleen mn vriend...
soms voel ik me ook wel erg alleenig

en alleen is maar zo alleen

en non ik wis nie da je dr zo over dacht...op mij kom je altijd wel over als een heel sterk persoon ....had niet kunnen bedenken dat jij je zo voelde eigelijk

Mooi gezegd Wendela...betrapte mezelf erop de hele tijd ja-knikkend te lezen

inderdaad, zulke vriendschappen vind ik ook het prettigst. dat je weet dat je altijd op iemand kan terugvallen, ookal heb je wekenlang niets van je laten horen.
maar het moet wel van twee kanten komen, want als één van de twee de ander het liefst wél 24/7 ziet gaat het niet werken...

idd alleen is maar zo alleen..

hoe sterk mensen ook lijken of zich voordoen iedereen is wel eens alleen, of wil gewoon even iemand om zich heen hebben ookal zeggen ze nix..

heb ik zelf ook, ookal heb ik eigelijk altijd wel me ouders om me heen of me broer ofzo, en ik heb wel een band met hun, maar dat is soms gewoon ff niet genoeg..

hmz t slaat weer ff in as n bom dit moment dat gevoel
*zucht*

Ben jarig vandaag en heb nog van niemand in smsje gehad, zelfs me vriend heeft nog niet gebeld om me te feliciteren.

Maar gelukkig heb ik wel van een aantal Partyflockvriendjes een bericht gehad.Ben ik weer een beetje vrolijk. Maar dat is toch anders dan van je "vrienden" die je al lang kent.

Maar goed echt eenzaam ben ik niet, maar je merkt wel als je ouder word dat vriendengroepen uit elkaar gaan vallen, waardoor je je af en toe een beetje eenzaam voel. Ik hou bijvoorbeeld nog heel erg van stappen enzo en ben nog niet echt serieus bezig met samenwonen, trouwen kinderen etc. Maar ik wel zoiets dan kan je nog steeds wel met elkaar afspreken om iets anders te doen, maar daar hebben ze het dan allemaal te druk voor en je kan niet meer spontaan bij iemand langs gaan.

Al heb je nog zo veel vrienden, toch kan men zich heel alleen voelen. Vooral op bepaalde momenten. Ik wenst het me grootste vijand niet toe!

ik noem vriend iemand die dat echt is
dus ik zeg maar ook dat ik 2 vrienden heb.
al die andere zijn bekenden.

eenzam voelen is klote. ik woon zelfs ook buiten de stad waar ik vroeger woonde.

nu met een auto is het wel makkelijker. in 10 minuten ben ik er.

maar klote is dat me vrienden ook welles werken of weg zijn.

dan moet je maar iets gaan doen, alleen

gelukkig is t vrijdag en ga met wat bekenden uit. dat is dus nie eenzam

voel me ook beetje eenzaam.. denk dat het met een vriend wel beetje over gaat..

Helemaal mee eens

ja ben al 18 jaar eenzaam ondanks dat er mensen om me heen zijn

ik moet eerlijk bekennen sinds ik naar Barcelona verhuisd ben, ik flink eenzaam kan zijn van tijd tot tijd. het is een mega grote stad en ik ken precies een handjevol mensen die collega´s zijn en die je sávond dus niet ziet. vooral de weekenden zijn voor mij een struikelblok. in nederland zat ik op maandag al te wachten tot het weer weekend was. hier in Barca zit ik vrijdagmiddag al te wachten tot het eenzame weekend weer voorbij is.. best kut

ik ben 12 juli in barcelona

met t vliegtuig hehehe maar k ga dan naar Estartit

Ja OK eens zien hoe ik hierop, relatief kort ga antwoorden...

Ja ik voel me heel vaak eenzaam...
Dit op verschillende manieren, k zal er enkele opnoemen en waar nodig wat toelichten...


Eenzaam dat als ik me klote/depressed voel, dat ik weet dat k vrijwel nooit kan rekenen op vrienden in de buurt, dat k t weer eens te meer alles "zelf" moet zien te redden/op te lossen...
Dus dit is min of meer een soort van behoefte aan troost, begrip van bepaalde mensen, maar dat niet beantwoord kan worden...


K voel me ook vaak eenzaam als k een goed moment, happy moment wil delen met iemand... Maar ook dan weet k, dat k weer in me eentje sta. Kan je wel vertellen dat dit ook best moeilijk is om hier vaak op een goede manier weten mee om te gaan...


Soms heb ik ook behoefte aan (net als eenieder) aan een knuffel of enig andere vorm van genegenheid om te weten dat k als persoon gewaardeerd/gerespecteerd word en ook mij het gevoel geeft dat ik voor een persoon "uniek" kan zijn...
Hiermee bedoel ik dus min of meer een relatie mee dus...

Mijn verlegenheid (die min of meer in de loop der jaren is gekomen, denk k) helpt dan ook niet, maar zie er dan maar eens vanaf te geraken, als k telkens weer moet beseffen dat k alleen sta... Misschien is t een idee om dat idee zoveel mogelijk te laten varen, maar dit is niet zo gemakkelijk altijd, kan k wel zeggen



Dit is t zo ongeveer wat k kwijt wilde over dit thema, en ook nu weer krijg k er (bijna) traantjes van in me oogjes Maar ik wilde jullie mijn mening/ervaring hierover niet onthouden...

alleen , wat is alleen

ik voel me nooit alleen .

en als ik alleen ben praat ik
gewoon met de stemmetjes in
me hoofd

ken je hele gesprekken mee
voeren
haha

maar voor de dames die zich
eenzaam voelen ,
ik ben er voor jullie

ben blij dat ik veel goede vrienden heb als ik dit allemaal lees! ik spreek of zie ze bijna elke dag! en ik kan altijd bij hun terecht voor steun!

Ik heb zeg maar 4 echt goede vrienden en genoeg kenissen maar toch voel ik me best wel eens alleen.

Dat ik niet echt veel mensen heb waar ik goed mee om ga komt denk ik omdat ik met veel mensen niet kan praten over m'n intresses enz.
Ik was al vanaf toen ik klein was helemaal geintreseerd in hardcore, maarjah niemand snapte er 1ne donder van. Het komt denk omdat ik toch wel iets anders ben dan de rest dat ik niet echt makkelijk vrienden maak met mensen die niet dezelfde intresses delen. Maarjah ik zit er niet echt mee ofzo.

Ik heb gelukkig altijd me muziek nog, hardcore helpt tegen alles... hardcore is je beste vriend.

Lijkt me klote, ben zelf nooit eenzaam geweest....behalve die ene keer op de maan.

Dit topic is ook behoorlijk eenzaam eerlijk gezegd

ja hoor, ik denk toch dat iedereen zich weleens eenzaam heeft gevoeld..

Ik voel me soms wel alleen,k weet dat k niet alleen ben,maar toch voelt het zo soms.
vooral als ik het gevoel heb dat ik iets verkeerd heb gedaan..
-----------------

Eenzaam dat als ik me klote/depressed voel, dat ik weet dat k vrijwel nooit kan rekenen op vrienden in de buurt, dat k t weer eens te meer alles "zelf" moet zien te redden/op te lossen...
Dus dit is min of meer een soort van behoefte aan troost, begrip van bepaalde mensen, maar dat niet beantwoord kan worden...


dit heb ik hetzelfde

Je voelt je alleen,maar wil dan ook wel alleen zijn, omdat je bang bent dat je het af reageerd op iemand

Mwah dat heb ik nooooit

ik ook niet

Eenzaamheid is vaak moeilijk te definieren..Soms zijn mensen die midden tussen in een grote groep staan ook eenzaam...Ik heb dat ook wel eens, dan zit je tussen al je vrienden en er wordt gezellig gebabbeld, maar je hebt het gevoel dat alles langs en over je heen gaat en dat je er eigenlijk niet bij bent.
Ik denk inderdaad dat de Westerse rat-race eenzaamheid wel heeft vergroot...Inderdaad komt niemand meer zonder waarschuwing binnenvallen, en als je een afspraakje wil maken dan moet eerst de agenda gecontroleerd worden en een datumpje geprikt, nou over twee weken heb ik wel tijd....Ja maar ik voel me nu alleen en ik wil nu wat leuks doen....

Dit heb ik zowiezo regelmatig, maar ik weet niet of dat eenzaamheis is, ik ben vooral regelmatig erg in mezelf gekeerd.

ik zo nu en dan ook, maar ik denk dat iedereen zich weleens terug trekt en alleen wilt zijn.

Jezus Nonne ik lees dit topic nu pas

Het is wel een heeeel complex onderwerp maar ik zal proberen te reageren in mijn eigen woorden.

Ik herken ook erg veel van de dingen die ik hier lees, ik vind het vooral altijd ERG boeiend om te begrijpen hoe dingen in elkaar zitten en ook dit onderwerp passeerd bij mij regelmatig de revue.

Ik denk dat eenzaamheid voor de meeste mensen de grootste angst is. Daardoor zie ik vaak ook groepjes mensen naar elkaar toetrekken puur om het "samen zijn" terwijl de kwaliteit van dat samenzijn vaak heel laag is. Samenzijn puur om het groepsverband (en hierdoor niet alleen te zijn) hoeft per definitie geen plezier of geluk te betekenen. Daarnaast hoef je niet eenzaam te zijn door alleen te zijn, sommige mensen (zoals ik bv) vinden het erg prettig om alleen te zijn. Ik denk dat je dat pas gaat waarderen als je inziet hoe nep veel "vriendschappen" en groepen mensen zijn of doen. Wat ik je vanmiddag ook al zei, veel vriendschappen zijn gebaseerd op wederzijds egoisme met als drijfveer het "niet alleen" willen zijn. Het lijkt misschien soms dat je de boot volledig hebt gemist als je ziet hoeveel mensen om je heen vaak gezellig contact hebben met elkaar, echter zijn dat vaak de "moetjes" die nogmaals niet altijd veel te maken hebben met "vriendschap". Als jij voor jezelf weet welke mensen echt voor je klaar staan, en je daarnaast van jezelf weet te houden .. dan zul je merken hoe prettig het kan zijn om alleen thuis te zitten.. je hebt dan nl niet het idee dat je allemaal dingen mist, maar je geniet dan van het feit dat je gelukkig kunt zijn ook in je eentje.

Eenzaamheid is vaak ook een vorm van onzekerheid, volgens mij. Je vraagt je af wat je fout doet omdat je alleen bent, maar geloof me lieverd de halve wereld voelt zich waarschijnlijk net zo eenzaam echter weten ze het voor de buitenwereld slim te verbergen door massa's "vrienden" te hebben en altijd maar bezig te zijn. Doordat jij dat niet zo aanpakt, lig je iig al meters voor op die groep mensen. Probeer lekker waarde te hechten aan wat je wel hebt, en je wat minder te focusses op wat je volgens jezelf niet hebt. Laat mensen maar lekker bewijzen dat ze het recht hebben jou als vriendin te mogen zien, met die instelling dwing je een dosis zelfrespect af en volgens mij heb je daar alle recht toe! Dan pik je zo de juiste mensen er uit, en die komen echt wel langs als je met ze afspreekt of je net een nieuw huisje hebt

Ik vind je huisje iig helemaal top, en knap dat je dit topic-onderwerp zo hebt geschreven. Waarschijnlijk volgt niemand wat van mijn tekst, maar ik ben ook maar een wir-war

Mar, ik voel me al een stuk minder alleen nu dat jij me wakker hebt gebeld

Maar even zonder gein, ik volg je reply he-le-maal en zoals ik al tegen je zei ben jij goed in het verwoorden van wat ik denk. Wat je hierboven zei is daar dus ook een voorbeeld van.

Dit is ook een onderwerp waar ik iig heel lang over kan praten, zowiezo alle onderwerpen die met gevoelens van mensen te maken hebben vind ik erg interessant.
Dit topic is ontstaan in een periode dat ik ff in een enorm gat viel , omdat ik ineens de grote boze wereld in mijn uppie moest gaan ontdekken.
Dit is in maart gebeurd, nu is het juli en ik zie in mezelf al een enorme vooruitgang; als ik nu aan dit topic denk en aan hoe ik toen elke dag jankend rondliep de zielige Manon uit te hangen, dan schaam ik me gewoon voor mezelf. Het is ff een moeilijke tijd en nu gaat het ook nog niet helemaal in 1 rechte lijn, maar ik weet wel dat deze lijn alleen maar omhoog gaat. Ik voel dat ik me nu steeds meer op "mijn" plekje begin te voelen en te merken wat ik wel en niet moet doen om mezelf een zo aangenaam mogelijk leven te gunnen , met fijne mensen om me heen.
Ik denk dat het goed is zo
Enne Mar, ik denk dat die "kabel" van ons ook al aardig rechtlijnig is en die puzzel van 1500 stukjes die komt ook wel af Thx for everything

Waarschijnlijk volgt niemand wat van mijn tekst, maar ik ben ook maar een wir-war

Kijk, en zo komt alles dus toch nog goed meiss!

Zaterdag maar ff goed je huisje gaan infeesten, en iedereen die nep doet voer je gewoon aan sneaky!

Interessant topic dit. Heel herkenbaar allemaal. Er zijn veel meer mensen alleen/eenzaam dan je zou verwachten. Goed verwoord van Mar010

Dat komt omdat veel mensen zich op 1 of andere manier schamen voor hun "ware ik" , zolang je gewoon open bent over bepaalde angsten of wat dan ook, kom je er vanzelf achter dat je niet de enige bent. Mensen verbergen hun "zwakheden" liever

Elke keer als ik terug kom van een dagje stoned debatteren, neem ik een grote bak yoghi-drink en draai de volgende jonko!

Smoke that Herben, en je bent je eenzaamheid zo weer vergeten

ik zou zeggen dat ik 3,4 echt 'goeie' vrienden heb...

wat ik vroeger had was dat er een groep was waarin iedereen mij wel mocht en dat was wel merkbaar, maar ze deden altijd dingen zonder mij. dan voel je je ook klote. nu heb ik dat gelukkig niet meer

ik vind het ook zo kut als er iemand is waarmee je best goed bevriend bent, maar je ineens iets verkeerds zegt en er een hele ruzie ontstaat en waarvan je achteraf vol spijt van hebt.

ik heb ook gemerkt dat je gewoon vrienden hebt waarmee je de vrienden dingen doet als uitgaan en verjaardagen enzo, maar je hebt ook vrienden waar je niet mee omgaat, maar toch weet dat je vrienden zult blijven.

eenzaamheid had ik voornamelijk last van thuis wanneer me broers verhuisden... het is dan ook zo stil in huis en er is niemand om te irriteren
ik ben dus ook heel blij als me broers langskomen of we uitgaan ofzo

nah kweet niet of dit nou echt erg is

iedereen is wel is eenzaam
jammer genoeg
ik heb er zelf ook best vaak en lang
last van

Als je je al eenzaam voelt ga je je door internetfora niet beter voelen.

je zou je wel door msn of chatten beter door kunnen voelen, maar ja, dan ben je van je computer afhankelijk.. dat lijkt me niet goed

Eenzaamheid is 1 van de meest verrotte gevoelens die er bestaan...
Dan is zelfs afleiding een moeilijke afleiding

dan moet je gewoon vrienden bellen he, of vriendinnen

Eenzaamheid is echt een klote gevoel. Ik heb er nu niet meer zoveel last van, maar wel gehad.Ik heb ook geen vrienden.Wel veel kennissen.Ik mis dat soms wel vooral in het weekend.Moet meestal alleen uit.Ik vermaak me prima maar toch...Maak ook moeilijk contact omdat ik onzeker ben dat is het beroertste ervan, zou soms willen dat ik makkelijker contact maakte.Heb nu een lieve vriend die mij overal mee heen neemt dat is dan wel lekker,maar moet het toch zelf dan, want als het uitgaat sta je weer alleen.Ik ben er wel sterker door geworden weet dat ik veel aankan.Vind het leuk dat er zo op gereageert wordt.Echt

die kennissen kan je toch ook een keer opbellen om mee te stappen ofzo ?

Die kennissen kom ik alleen tegen met uitgaan of ik praat met ze op msn of partyflock, verder heb ik er niks mee eigenlijk.Een 'vriendin'heeft me laten vallen nu ze een vriend heeft.Kan alleen op komen draven als zij tijd heeft en daar heb ik geen zin meer in

meestal als ik terug kom van een feestje voel ik me eenzaam...

Kvoel me best wel eens eenzaam ja

Vooral de afgelopen maand

wil der niet over na denken

Ik voel me de laatste dagen eenzaam....
Morgen ga ik weer mensen spreken dus dat komt weer goed.
Voor de rest ben ik alleen en dat bevalt me meestal,maar nu effe te lang al alleen.

zo zie je maar dat best veel mensen zich weleens eenzaam voelen...

Tuurlijk, iedereen wel eens.

Dit heb ik ook weleens.. waardoor ik best wel in mezelf gekeerd kan raken. En als ik dat probeer uit te leggen komt t niet goed over. Ik voel me dan kut en wil r weer helemaal bij zijn, maar omdat ik het dan zo hard probeer werkt t alleen maar averechts.. Het is zoo vervelend als mensen je verkeerd begrijpen!

Ik ben vandaag eenzaam , daarom zit ik op partyflock

eenzaamheid.... ken het wel ja. Zelfs toen ik nog een vriend had voelde ik me vaak eenzaam (terwijl ik toch elke dag iemand om me heen had). Ik ben van mezelf iemand die het leuk vindt om tussen de mensen te zitten en wel zó dat niemand buiten gesloten wordt.

Mijn (inmiddels ex-) vriend kon mij (als ie chagrijnig was) dusdanig negeren een hele dag dat ik me heel erg alleen voelde. Denk niet dat hij ooit geweten heeft hoe eenzaam ik eigenlijk was. Neem het hem ook niet kwalijk; waar twee ruzie maken hebben er twee schuld.

Verder heb ik al vanaf mijn geboorte een vriendin en me andere vriendinnen gaan al vanaf de ballet-tijd mee (toen we een jaar of 5 waren). Altijd hebben we elkaar toegezegd dat we er altijd voor elkaar zouden zijn enzo. En dat is tot een jaartje geleden altijd zo geweest. Het laatste jaar vallen er wel wat dingen uit elkaar. Zo ben ik eigenlijk sinds afgelopen vakantie de enige vrijgezel van ons groepje en zijn de vriendjes tegenwoordig belangrijker. Kan het ze niet kwalijk nemen verder, maar jammer is het wel

Ik had me niet ingesteld op deze wending binnen onze vriendschap en de laatste tijd zit ik best in een dip. Ik kom er wel doorheen en uiteindelijk zal ik misschien wel wat nieuwe mensen leren kennen, maar tegelijkertijd ben ik erg gesteld op de vriendinnen die ik tegenwoordig nauwelijks nog zie. Ik zit vaak alleen thuis terwijl er een boel feesten zijn waar ik naartoe zou willen, op avonden dat je alleen thuis zit, word je wel even met je neus op het feit gedrukt dat je als enige geen vriendje hebt en als enige alleen bent.

inactief :


Ik begrijp je inactief!!

Vlekkenmonster ik begrijp je wel. Ik ben ook vrijgezel, en ook mijn vrienden hebben allemaal een relatie, waardoor ze dus vaker iets leuks gaan doen met zijn/haar vriend(in) en echt ouderwets slettebakken op stap daar hebben hun dus ook geen behoefte aan
En dat je nieuwe mensen wil leren kennen is wel duidelijk en ook wel belangrijk in jouw situatie denk ik, die vriendinnen van vroeger hebben nu waarschijnlijk een heel ander leventje en geloof me maar; dat groeit echt uit elkaar ook al doe je zo je best om dat contact goed te houden. Ik zat in het begin van dit jaar ook in zo'n dip, en nu 6 maanden verder is er ZO veel veranderd..trust me je leert CONSTANT nieuwe mensen kennen

ik denk dat iedereen op zn eigen manier wel eens eenzaam is...

ik ben niet vaak eenzaam...
ik heb veel vrienden die me vaak bellen en altijd wel mensen om me heen.....daarnaast kan je me op een onbewooond eiland zetten of op de trein naar verwegistan in mn eentje, en dan heb ik het nog naar mn zin.....

aan de andere kant.....als ik thuiskom is meestal het eerste wat ik doe de telefoon pakken om mensen te bellen wat ze gaan doen....
ik denk niet dat dat eenzaamheid is....maar meer dat ik niks leuks wil missen ofzo
thuis is eigenlijk de enigste plek waar ik me af en toe eenzaam voel...

laatst was ik sinds lange tijd een keer op vrijdag avond/nacht thuis, terwijl mn maten uitgingen of weg waren....
ik had geen geld om mee te gaan en had oook niet de behoefte om te lenen ofzo...
dat voelde toch wel eenzaam...op een of andere manier.

ik denk niet dat dr iemand is die nooit eenzaam is......!......hoort dr gewooon bij.
de beste oplossing tegen eenzaamheid blijft een goed feestje denk ik

tjah ... eenzaamheid ken ik niet echt ik vermaak me eigen wel in me eentje ...

een belletje of smsje kan al veel doen, als je maar ff het gevoel hebt dat iemand aan je denkt

Kleine dingen kunnen soms een heel goed gevoel geven.

toen ik een relatie had voelde ik me veel eenzamer, omdat ik me vrienden niet zag. Nu zie ik me vrienden niet veel meer, maar voel me toch een stuk minder eenzaam, niet eenzaam meer zelfs. Was niet compleet gelukkig in de relatie.

Het zit ook wel tussen de oren. Je moet er ook niet teveel over nadenken...

ook al heb je nog zo veel vrienden (en ook echte goeie vrienden )
dan ben je soms zo eenzaam ik heb het gelukkig niet vaak maar soms is het echt erg .

ik heb me wel is eenzaam gevoeld op een feest jah vind ik niet gek iedereen had iemand bij zich en ik was weer de enige zonder vriend dus dan voel je je echt kut .
net de 3de wiel of 5de wiel hoe je het ook wil zeggen .

Voel me nooit eenzaam, heb niet altijd mensen om me heen maar vind t soms wel erg lekker om even alleen te zijn. Ben ook weleens op een party iedereen kwijt geraakt en toch een topavond gehad! Vermaak me eigenlijk altijd wel!

Nee nooit eigenlijk en ben t ook echt nooit geweest.

ben lang eenzaam geweest
moeilijke tijden achter de rug
wordt je echt depri van
uiteindelijk moet je toch een stap zetten en ben blij dat ik die in de goede richting heb genomen
meer vrienden vaker de deur uit
fantastische vriend met zijn ouders
leuke job
dan denk je weleens terug en besef je dat je gelukkig mens bent

Heb me eenzaam gevoeld toen ik voor mezelf besloot om 1,5 jaar lang te stoppen met feesten/drugs.
Dat had ik gewoon nodig.
Alleen zag ik toen bijna niemand meer.
Ik woon ook in een klein boerendorp en mn vrienden allemaal 40 a 50 km verderop
Van mn oude vriendengroep zie ik nooit meer iemand op feesten eigenlijk.
Die wonen nu allemaal samen of luisteren niet meer naar hardcore.

In mijn vrije tijd hou ik er van om te lezen, muziek te luisteren, films te kijken en natuurlijk ook internetten.

Als ik graag naar een vriend of vriendin toe wil, dan doe ik dat gewoon.
Heb een hele flexibele baas en kan (meestal) zo vrij krijgen.

Dat is een goed teken : Dat je jezelf kan vermaken als alleen bent. Ik merk ook steeds meer dat ik steeds beter mezelf kan vermaken, gewoon met kleine dingetjes, en daar voel ik me happy bij.

Hoi Manon,

Een tijdje geleden heb ik mijn verhaal hier op pf verteld, omdat ik het kwijt moest.
Lees maar via me profiel het onderwerp "schoon schip maken" in "expressie".

Nu ben ik haast 4 maanden verder, woon sinds half september weer alleen, in een huis wat nog maar half af is en voel me me regelmatig alleen.
Ja, is ook niet gek natuurlijk als je dik 10 jaar een relatie hebt gehad, maar in mijn situatie weet ik vaak echt niet waar ik het zoeken moet. Nu kan ik als ik er fut voor heb, nog genoeg aan me huis doen om me tijd te verdrijven, maar het kost me een hoop energie om me ertoe te zetten.

Als ik terugdenk aan de tijd dat ik op school zat, je klasgenootjes waren je vrienden, je zag ze elke dag, je wist elke dag wat ze bv 's avonds gingen doen, en snelle afspraken om dan na school te gaan blowen of poolen of wat dan ook, waren snel gemaakt.
Ja, en dan komt de tijd dat iedereen gaat werken, samen gaat wonen e.d., en je ziet ineens mensen stukken minder. Zowiezo ga je mensen minder vaak zien, als je een relatie hebt, omdat je graag bij je partner wilt zijn. Ook ik zocht mensen minder op, ook omdat ik graag bij me partner wilde zijn.

Me hele schoonfamilie heeft me laten vallen, niet dat het zinnig is om daar nog goed mee om te blijven gaan, maar toch.... Mijn mams is dus alweer 7 maanden geleden overleden, waar ik dus geen koffie meer kan gaan drinken, Ik heb als familie nog me broer en zijn vrouw, maar dat ze mij eens bellen om mee te gaan naar bv een woonmall, da's ook nog nooit gebeurd, alleen af en toe bakkie doen bij ze of mij mij.

Ik ben (was) zelf een heel spontaan iemand, waarschijnlijk ook door eenzaamheid en tijd te over, om bv dezelfde avond nog bij iemand langs te gaan voor gezelschap. Ik merk om me heen, dat dat door niemand meer gedaan wordt, of ik ben misschien te ver vervreemd van mijn vrienden en kennissen, dat ze dat bij mij niet zo gauw doen.

Naja, ben ook wel depressief, en straal dat toch ook wel uit denk ik, en dat zal ook wel een rede zijn, waarom mensen niet zo makkelijk naar me toekomen. Er wordt me dikwijls verteld, dat men niet graag mensen opzoekt die somber zijn, want dan heeft de ander het niet naar haar/zijn zin of zowww.

Mijn ex was me alles, me maatje, me knuffeldier, nu is die persoon uit me leven, en het voelt ook echt leeg.

Heb vaak momenten dat ik dit als een straf zie; ga jij maar alleen in een huissie zitten, meer ben je nie waard!

Ja, en heb vele momenten van waarom moet ik hier nou in me eentje zitten? wat heb ik daaraan dan?? Ja, ik kan hier redeleijk mezelf zijn, voor zover ik daar al achter ben, en is dat het dan?? moest ik daarom alleen zijn?

Heb een aantal dingen in me huis inmiddels af, een hoop mensen om me heen, weten dat ik nu alleen woon, hoe ik me voel, maar zijn nie eens geinteresseerd in hoe het tot nu toe is geworden. Naja, en dan kun je weer zeggen, waarom moet het om jou draaien? nee, moet het ook helemaal niet, heb liever gewoon spontane visites, ook van mijn kant, maar omdat ik het mezelf ook moeilijk maak, heb ik naar anderen toe een erg afwachtende houding aangenomen, die eigenlijk ook niet goed uitpakt.

Ik dacht dat ik een nieuwe vriendin erbij had gekregen, collegaatje van me, die nu sinds kort ook alleen woont (relatie is ook over), en ging laatste tijd veel prive met haar om. Nu ik ben al tig keer bij haar geweest, en zij al 2 keer bij mij. Ze vraagt wel, kom je nog langs, maar omgekeerd zal ze nie zeggen, zal ik vanaaf ff bij je langskomen. En hoeft ook echt niet om en om te zijn, maar wellicht probeer ik me aan haar vast te klampen uit eenzaamheid, wat zij wellicht te goed merkt of zo..

Naja, in ieder geval geven de meeste dingen die ik alleen doe, me geen leuk gevoel, heb ook niet het idee dat ik het voor mezelf doe, vind er ook geen reet aan om hier te zitten in dit huis, terwijl ik wel weet, dat als ik gelukkig zou zijn, dit een leuk huis is, en een leuke buurt om te wonen, ik heb dus nog niet ontdekt, hoe ik met mezelf gelukkig kan worden blijkbaar, maar ja, ben ook maar mens he....

dat was ff mijn verhaal, lijkt meer een klaagbrief, terwijl je altijd alles zelf moet doen, maja.......

My God, wat een verhaal joh

Even in het kort: Misschien is het voor jou een oplossing om ff naar de huisarts te stappen en je verhaal te doen, vooral dat depressieve gedeelte is ernstig, kijk daar mee uit dat je niet TE erg wegvalt, dat is niemand waard, en daar zijn echt wel oplossingen voor hoor, je moet het alleen wel zelf willen!!
Probeer ook gewoon de dingen te doen die je moet doen, ook al heb je geen zin om aan je huisje te werken; voor mij heeft date cht goed gedaan. Je zelf er gewoon toe zetten, en let op; je gaat er echt wel van genieten en je zult je ook trots gaan voelen om wat je hebt gedaan. Ik ben nu wel wat maanden verder en voel me al zoveel anders dan, toen ik dit topic begon, eigenlijk zie ik nu een hele andere "ik"..
En dat kun jij ook bereiken, er is echt wel een lichtpuntje in die donkere tunnel waar je nu inzit, je moet er alleen ff uitkruipen, maar dat lukt je echt wel.
En wat je zegt:



Ik zelf weet dat ook niet, maar ik zie dat meer als een soort "reis" naar jezelf, bij alle keuzes die je maakt en de dingen die je doet, leer je, en leer je ook jezelf kennen en waar je gelukkig van wordt. Dat je nu alleen woont is geen straf, maar een leermoment. En iets waar je heel erg blij en trots op mag zijn.

Leef je leven als een reis, maar zeg NOOIT dat je gearriveerd bent

Nou, huisartsen helpen geen drol hoor, tegenwoordig kun je alleen maar bij een huisarts terecht als je lichamelijke klachten hebt, voor psychische problemen kun je het wel schudden...... Nee, loop ook bij een psycholoog, en zelfs daar heb ik nog nie gevonden, wat ik hoopte te vinden. Alles wat er in mij tot nu toe veranderd is qua gedachtes, heb ik zelf gedaan zonder hulp van die psych.

Ja je leven is idd een reis, en zoals ik al eens schreef, ik ben nu echt van mijn geitenpad af (me bekende vertrouwde leventje, zeg maar), maar het geeft een hoop verdriet, ellende en stress. Zelfs de rede waarom, geeft me heel soms nie eens meer plezier erin, omdat het echt als een straf aanvoelt. maja, zolang ik me antidepressiva slik, kan ik me gevoelens wel uitschakelen ja.........

antwoord op al je vragen:

JA!

Savannah, ik heb net je hele verhaal gelezen en t komt me bekend voor wat je schrijft, je gevoelens enzo. Ik kan t heel goed begrijpen dat t je nu veel energie kost om je tot dingen aan te zetten. Toch zou ik als ik jou was (en als je de benodigde middelen zoals geld enz. hebt) gewoon lekker aan je huisje beginnen: winkels afshoppen om leuke spullen te kopen enz. Gewoon es jezelf lekker verwennen, daar zal je echt een stuk beter door voelen. t Klinkt allemaal erg gemakkelijk dat weet ik, en ik weet ook hoe moeilijk t is om t uit te voeren, MAAR ik weet ook hoe goed je je er door voelt als je t toch gedaan hebt. Je moet t feit dat je nu alleen moet wonen vooral niet zien als een straf maar als een "zegen". Je hebt nu de vrijheid om te gaan en staan waar jij wil en niemand die jouw huishouden op zn kop kan zetten, geen irritaties enz. Bedenk maar es dat je straks geen woning had gevonden en op een kamertje in een studentenwoning had moeten zitten met allemaal mensen die jouw situatie niet begrijpen, alleen met zichzelf bezig zijn en ook nog es een boel irritaties achterlaten. Wees blij met je huisje, je had t veel slechter kunnen treffen: je had ook een vreselijke woning kunnen krijgen, eentje die het geld niet waard was, maar waar je toch had moeten wonen, omdat je niks anders hebt.
Wanneer je je huisje af hebt kan je er lekker mee "pronken", nodig mensen uit waarvan jij denkt dat ze wel leuk zijn om mee om te gaan. Nee heb je, ja kun je krijgen. Probeer wat activiteiten buiten de deur te doen, ga naar een sportschool of geef jezelf op voor dansles of iets dergelijks. Ik weet nogmaals: t is moeilijk om je er toe aan te zetten, maar door stil te blijven te staan, een afwachtende houding aan te houden en niks te ondernemen, kan je alleen maar meer wegkwijnen in je gevoelens, je depressie. Ga weer lekker uit, gewoon naar een feestje, lekker nieuwe mensen ontmoeten. t Zal je echt helpen, dat zweer ik. Succes

Amsterdammertje: HELEMAAL waar, niks meer aan toe te voegen!!

tsja, eenzaamheid is inderdaad een heftig iets. ook al heb je tientallen mensen om je heen, van alles te doen.. je kunt nog intens innerlijke eenzaamheid voelen..
het overdreven individualisme van tegenwoordig speelt ook een grote rol.. het is gewoon ieder voor zich waarin je ook maar wat moet gaan zoeken..
soms denk je dat je niet eenzaam bent of komt het een tijdje niet aan de orde maar als je dan weer eens goed kijkt merk je dat juist weer extra..
misschien is de grote truuk van het leven wel te zorgen dat je je niet eenzaam voelt in je eigen hart en persoon..dat zorgt er misschien voor dat je met beide benen op de grond kunt blijven als er weer eens mensen en dingen wegvallen. eenzaamheid is iets wat aan je vreet van binnen..maakt niet uit hoeveel mensen je kent of hoe groot je sociale leven is of hoeveel dingen je te doen hebt.. het schijnt inderdaad dat veel mensen van deze generatie kampen met een grote eenzaamheid.. er gaat ook zoveel langs elkaar heen in en met mensen.. omdat er verwacht wordt dat mensen zich harder opstellen om te overleven tegenwoordig gaat dit vaak tegen de aard van sommigen in.. er ontstaan grote contradicties in mensen wat ook voor onbegrip, onvrede en eenzaamheid zorgt.. het getrek aan alle kanten, de sleur, het vluchtige, de drang, de druk.. soms word je gewoon gek en vraag je je af of er nog wel mensen zijn die je nou echt eens begrijpen of daar tijd en moeite voor nemen in dit vluchtige leven van moeten..

Ik ben niet zo vaak eenzaam, maar heb natuurlijk altijd wel mijn momenten! ik geloof dat eenzaamheid een gemis is van iets! daarom is het ook zo belangrijk dat je lekker in je vel zit en de dingen doet waar jij een goed gevoel over hebt!!

je moet iig niet alles laten afhangen van andere mensen ik ben iemand die heel veel dingen in mijn eentje doet, terwijl ik best wel veel mensen ken! en heb ook goeie vrienden om me heen, maar als ik soms daar op moet wachten dan kan ik wel heeel lang wachten en kan daardoor veel dingen mislopen! Het is niet erg om je afhankelijk op te stellen, maar je moet altijd wel iets gaan ondernemen wat alleen van jou is! Een doelstelling en niet alleen kinderen en trouwen en that's it! Kunnen hele kleine dingen zijn wat voor jou heel veel betekenis kan hebben.

Vind mensen sowieso wat ongeinteresseerder naar elkaar toe en kan me daar verschrikkelijk aan irriteren. Ik doe in elk geval mijn best om niet zo te zijn, maar eis het wel terug anders ga ik mijn tijd er ook niet aan besteden. Je krijgt wat ik ontvang heel simpel!

Ga iig niet in zelfmedelijden zitten daar schiet je helemaal geen reet mee op en neem aktie! Ga uitzoeken wat je wilt met je leven en neem het onderhanden "geen woorden maar daden" werkt altijd voor mij! Als je niks doet gebeurt er ook niks lijkt me logisch!!

kan natuurlijk ook veel dieper liggen iets uit je jeugd wat je hebt meegemaakt dan kan het je een hele levenlang kosten om te krijgen wat je wilt, maar dan ben je iig wel bezig en daar gaat het om. Je leeft maar 1x!!

Succes

Ps en dit op een zondag hahahaha

wat een verhalen

Op 19 sept is mijn tweeling zusje overleden...Geloof mij dat is een heel soort ander "alleen" an wat dat meisje hier boven beschreef.. Van de ene op andere dag was ze opeens dood....nu ben ik voor het eerst in 21 jaar alleen...niemand meer om spontaan de stad mee in te gaan...niemand die zomaar binnen 5 min. met me mee uit gaat naar een feestje...Nou heb ik wel vrienden..maar niet echt GOEDE vrienden. K zou niemand kunnen verzinnen waar ik me verhaal gewoon even bij kwijt kan. K zou gewoon zo graag willen vertellen hoe erg dat is, alleen zijn daar gewoon weg de woorden niet voor te vinden....

voel me best alleen en in de steek gelaten door bijna al mn "vrienden" omdat ik van hun niet de steun krijg die k eigelijk wel verdien van hun......
Opeens als Remy door het leven gaan sucks....

Chris: Als je het zo vermoeiend vind en je liever andere nutteloze topics doorleest, doe dat dan

Myr: Het is heel moeilijk te bevatten voor een ander om te begrijpen wat je meemaakt en voelt, en ik snap dat je nu je andere helft gewoon kwijt bent. Je kreeg misschien wel aandacht van je vrienden toen ze net was overleden, maar als HUN het weer "vergeten" zijn, voel jij je des te rotter. Want zo'n rouw proces is niet in een maand gedaan, je zult het nog heel lang moeilijk hebben, ook met kerst, jullie verjaardag etc.
Stay strong babe

Heel herkenbaar allemaal. Zit zelf nogal in een rot situatie, thuis loopt het allemaal niet zo lekker. En is het tot overmaat van ramp ook nog uit gegaan met me vriend. Echte goede vrienden heb ik niet meer, school, stage en me vriend slokte al mijn tijd op. Wat ook niet goed is natuurlijk, je hoort tijd vrij te maken voor je vrienden. We deden wel bellen en zo nu en dan eens wat afspreken (en dat was voor mij op dat moment ook wel genoeg, want na eigen inzicht had ik een gelukkig leventje).

Ben voor het eerst sinds een lange tijd wezen feesten zonder me vriend. Heb me goed vermaakt, was met een leuke groep. Maar ik miste toch iets. Me oude vertrouwde groepje met wie ik zo vaak ben gaan feesten. En op zondag ochtend me vriend tegen wie ik aan kon gaan liggen met me hoofd. Dat was er allemaal niet meer. Toen besefte ik voor het eerst hoe eenzaam ik me voelde. Was een raar gevoel toen ik besefte dat ineens (in mijn ogen) mijn o zo gelukkige leventje over was. Heb geen vriend meer (wat toch wel echt me beste maatje was), vrienden die ik alleen nog maar spreek over de telefoon. Heb de halve nacht wakker gelegen en gepiekerd over hoe ik het nou allemaal zover heb laten komen.



Onder dat motto heb ik van de week een meisje opgebelt met wie ik heel goed bevriend ben geweest, maar dat kontact was verwaterd. Ze vond het hardstikke leuk dat ik had ogebelt en we gaan van de week ergens wat drinken en gezellig wat eten.

De sleur van het eenzaam voelen moet je echt zelf doorbreken. Dat doet (helaas) niemand anders voor je. Ik sluit me helemaal aan bij wat amsterdammer zegt. Ga er eens lekker uit, ga lekker shoppen, op stap ( op stratum is het echt altijd gezellig, geloof me ik kan het weten ben er zelf ook vaak zat geweest)

Meis hoop echt dat je beter gaat voelen

Volgens mij gaan mensen zich ook eenzaam voelen door de individualisering in deze samenleving...Ben echt benieuwd hoeveel mensen er Echt eenzaam zijn over 20 jaar....Wil t denk ik niet Weten....

eenzaamheid is ech klote..

heb zelf geen ouders meer en n broer verlore
en sinds dien heb ik er af en toe last van..
vooral als ik alleen thuis ben..

heb wel n paar goeie vrienden maar das toch anders..

echt eenzaam zijn wens je je ergste vijand nog niet toe denk ik.

tis heel erg, ik hoorde laatst dat dat ook heel veel mensenlevens kost. zelfmoord uit eenzaamheid.


lang leve het internet, ben er van overtuigd dat dat echt helpt om wat onder de mensen te komen.

ik heb het nu alweer een poosje geleden uitgemaakt met mijn toenmalige vriendin.

het hoe en waarom doet er even niet toe.
Ikzelf ben niet snel iemand die zich aleen voelt. Ik kan me nu, na het lezen van alle verhalen hierboven, heel goed voorstellen hoe het moet voelen als je je ineens alleen voelt.
Volgens mij zit dan het grootste gevaar ook in je zelfmedelijden. in verdriet kan je echt gaan "zitten"

ik heb de nare eigenschap om gevoelens te rationaliseren en ze daarmee gedachten te maken, die gedachten zijn makkelijk te plaatsen en hanteerbaar. Hierdoor heb ik niet snel last van "sterke" emoties. Ik kan me nu wel het gevoel van mijn exvriendin voorstellen, hoe kapot en hoe alleen zij zich voelde.


ik vind dit een goed topic!

idd een hele goeie topic !!!!


enne Chris ga ergens anders gapen. wij worden alleen maar moe van jou hier

Ik ben helemaal trots op dit topic
Ik zal vanavond op mijn gemakje even de verhaaltjes doorlezen en even mijn mening erbij pleuren, wil ff iedereen nog bedanken voor de complimentjes en peebeetjes

Ik had nooit gedacht dat dit nog 1 van de weinige serieuze goedlopende topics zou worden

Super!!

The worst loneliness is not to be comfortable with yourself.
Mark Twain (1835 - 1910)

aghja, zo voel je je wel eens he

Ik wil juist een beetje eenzaamheid

heb vrienden in overvloed, heb te veel mensen dagelijks om me heen.

Allereerst wil ik zeggen:
Ik ben het volledig eens met @mmer
En succes met de mensen die hier echt kampen met eenzaamheid want het is echt een killer

Mijn leven staat op het moment ook helemaal op zijn kop. Ik had een beste vriendin waar ik altijd alles tegen kwijtkon. We zaten echt heel vaak bij elkaar en alles was bespreekbaar. Totdat ze een vriend kreeg. Ik heb het echt lang geprobeert het contact in stand te houden, maar ik heb het idee dat ik alleen op kan draven als het haar uitkomt. Ik kan dit niet meer volhouden, dus ik moet er voor mezelf wel een punt achter zetten Ik kan het niet begrijpen dat het zo gaat als het gaat..

Ergens mag ik niet klagen want ik heb een hele lieve vriend waar ik heel veel aan heb. Maar het voelt soms zo klote Ze is niet de enige "vriendin" die ik dit jaar verloren heb aan d'r vriend. Het lijkt soms wel alsof alles ineens tussen m'n vingers doorglijdt zonder dat ik er wat aan kan doen.

Verder heb ik wel kenissen die ik zie met stappen. En goeie kennissen waar ik vaak mee optrek ( maar daar zal ik niet snel mn verhaal aan vertellen).En ik neem niet aan dat het uitgaat met m'n vriendje, maar daar wil ik niet afhankelijk van zijn. Ik wil het ook in m'n eentje kunnen rooien zonder hem.

Dit stelt niks voor bij mensen die naasten zijn verloren of mensen die er veel dieper mee zitten, heel veel sterkte wens ik ze toe Maar ik moest het gewoon kwijt....

Woon sinds december weer thuis bij paps. Niks mis mee, was allang blij dat ik ergens heen kon nadat mijn relatie over was. Maar goed ben dus terug verhuist (70 km verder)

Heb dus vrienden, school en de rest allemaal achter gelaten. Ik reis nu braaf iedere dag 1 uur naar school met de trein Maar voel me behoorlijk alleen. Ik zit hier tussen de koeien met totaal geen vrienden in de buurt of wat dan ook.

Mijn oplossing: iedere avond naar de sportschool en veel heel veel internetten (MSN) Ik ben wel een stuk zelfstandiger geworden, rij nou lekker alleen naar de discotheek om te stappen. En zou mijn hand er ook niet voor omdraaien om alleen naar feesten te gaan.

Door zo'n situatie leer je je vrienden wel kennen, en kom je er achter dat er maar weinig echte vrienden zijn. Denk dat dat nog wel de ergste klap was.

Maar t gaat een stuk beter nu. Maak me er niet meer druk om. En heb weer mijn oude baantje terug in mijn oude stad, dus zie nog veel bekenden.

Mijn advies: niet bij de pakken neer gaan zitten. Ga dingen doen(sporten, bijbaantje) en ontmoet nieuwe mensen

Sterkte ermee

Mijn advies: niet bij de pakken neer gaan zitten. Ga dingen doen(sporten, bijbaantje) en ontmoet nieuwe mensen


he-le-maal waar

gewoon lekker chillen met elkaar mensen... niemand hoeft eenzaam te zijn toch???

Ach man, hou je muil

Ook allemaal heel herkenbaar ja, ik ben nu een jaar vrijgezel en toen ik net vrijgezel was waren mijn vriendinnen dat ook, dus elk weekend zeg maar lekker stappen en slettebakken
Maar die hebben nu weer een vaste vriend, het enige waar ze over praten is het vriendje en als ik ze zie is het vriendje er altijd bij...
Gelukkig nog wel wat kennissen over die wel elk weekend gaan stappen en single zijn dus daat trek ik nu wat mee op, maar echte vriendschap, nee kan niet zeggen dat ik dat nu heb.

Gelukkig ben ik nog steeds heel blij dat ik single ben, heb echt geen zin om weer een hele hoop tijd en energie in 1 iemand te stoppen en ook maar op de bank te gaan zitten elk weekend. Ik vermaak me nog wel, maar doordeweeks voel ik me wel eens eenzaam ja, want vroeger belde ik lekker mn vriendin op of ging ik dan wat leuks doen en nu kan dat niet want ze zitten altijd bij hun vriend.

Ik hoop gewoon nieuwe mensen te blijven leren kennen en dat daar toch weer nieuwe vriendschappen uit ontstaan

Ik weet misschien wat dingen die helpen

De grootste tip:
Een groepssport gaan doen (voetballen, hockey, handbal of whatever). Weleens de serie of film allstars gezien, precies om dat gevoel! Lekker voetballen en daarna met je maten bieren in de kantine.

Hobbies zoeken. Ik ken maar weinig mensen die tegenwoordig nog een hobby hebben. Ik vis heel veel (ook weer met een maat) en heb nog een zooi andere hobbies (sleutelen aan motor, rijden van toerritten). Ben je ook weer onder de mensen!

Bezoek eens je opa of oma (als je die nog hebt) vinden ze vaak leuk en ff ouwehoeren met je ouwe oma of opa is best leuk tijdverdrijf

Kan nog wel wat zaken bedenken, maar misschien hoort het ook gewoon bij het leven. Staan nu 5 pagina's vol met mensen die zich in meer of mindere mate eenzaam voelen, als je zo denkt is het allemaal niet zo erg meer.
Verder denk ik altijd maar als ik me verrot voel...ach ik heb alle vitale lichaamsdelen nog en ze werken ook nog eens goed, en ik heb elke dag genoeg te eten en maak nog steeds meer leuke dingen als slechte dingen mee dus komt allemaal wel weer goed (en ik voel me ook behoorlijk vaak slecht/eenzaam, maar door bovenstaande dingen duurt zo'n bui vaak minder lang).
Hoop dat je er wat mee kan!

Ik denk dat eenzaamheid maar net is wat je er zelf van maakt. Soms vindt ik het heerlijk om een avond alleen thuis te zijn, lekker voor de tv hangen heerlijk!!

Maar iedereen heeft denk ik ook zn momenten dat je je dan eenzaam begint te voelen, vooral als je niet lekker in je vel zit. En niemand heeft tijd om wat af te spreken, want allemaal druk druk druk.

Meestal waait dat gevoel ook snel weer over!

ik denk niet dat eenzaamheid iets is wat je er zelf van maakt..

je verward nu alleen zijn met eenzaamheid.

2 verschillende dingen..

ik ben het met je eens dat je bepaalde invloed er wel op kan uitoefenen, alleen eenzaamheid is niet wat een gevoel van slechts 1 dag is denk ik zo

ik ken t probleem, ik werk savonds dus zie bijna nooit mijn vrienden, overdag werken hun of zijn ze naar school en savonds ben ik weg, dus dan blijft alleen t weekend over zeg maar, plus het feit dat al mijn vrienden blowen en dat vinden mijn ouders nie rlx dus willen ze dat ik nie zo veel met hun omga, maarja om nou altijd maar in me uppie op me kamer te zitten of achter de computer.... en dan hebben we nog het probleem dat veel sportscholen pas vanaf 4 uur open zijn, dus heb amper tijd om te sporten dan ivm eten. ik voel me dus best weleens eenzaam ja.

Inderdaad

Tijdje geleden zat ik een beetje in een dip..
Mijn ouders zijn gescheiden en hebben allebei een nieuwe partner..
Mijn ouders praten niet meer tegen elkaar, dus dat ging dus eerst via brieven.
Maar daar kwam weer ruzie van. Altijd ruzie ruzie ruzie! Werd er gek van.
Op een gegeven moment gingen ze dus via mij communiceren.
Toen ging het helemaal mis
Er werden verschillende dingen op en neer gezegd, ook allemaal over mij. ze vertelde over elkaar wat ik allemaal fout deed! Dat was eg niet tof ofzo!
Toen voelde ik me eg in de steek gelaten door me ouders+partner. Wat was ik kwaad zeg.. Toen voelde ik me wel ff alleen.

Maar gelukkig kon ik naar me vriendinnen toe die me goed opvingen. Ff lekker
Me vriendin (heeft beetje hetzelfde meegemaakt) had me ook me ook overgehaald om de vriendin van me vader op te bellen en ff te zeggen wat ik er allemaal van vond. Dat luchtte op!

Het gaat nu wel weer goed tussen mij en me ouders... Maar me ouders praten nog steeds niet met elkaar en zulle dat ook cker niet meer gaan doen! Beetje jammer, maar jah je doet er niks aan.

Maar ik was toen eg happy met me vriendinnen

Ken het, en dat is echt VERSCHRIKKELIJK irritant!!

ik voel me zelde alleen...

heb nu niet zo veel vrienden als eerst (al bleek het achteraf geen echte vrienden te zijn... dus beter af zonder ze...)
nu heb ik een paar echte goede vrienden... en 2 beste vriendinnen...

we lopen bij elkaar de deur niet altijd plat... maar gewoon goed genoeg...
woon samen.. en overdag ben ik alleen (aangezien ik geen werk heb) maar moet zeggen het bevalt me uitstekend! alleen zijn... overdag dan he!
want ben altijd erg blij als me ventje weer thuis komt...

het enige moment dat ik me eenzaam voelde was toen ik net bij me ouders weg ging.... en bij me schoonuders ging wonen....
voelde me er niet op me plaats... en had toen net al me 'zogenaamde' vrienden verloren...
dat was wel een moeilijke tijd...
maar ben nu 3 jaar verder... en moet zeggen...

de dagen dat ik alleen ben vindt ik heerlijk.. de avonden samen met me mannetje vindt ik super!
maar zou nooit meer bij iemand in huis kunnen wonen denk ik... ben nu erg gewend geraakt aan mijn prive en aan de vrijheid..

en moet zeggen... als ik soms iemand een weekje als logee heb.. loop ik tegen de muren op... kan ik tegen het einde van de week echt niet meer tegen die persoon..
is net of die persoon me adem jat.. of me ruimte verbruikt... (kan het niet zo goed uitleggen... maar je snapt het vast wel)

en ladyxtreme.... over dat je de naam van je buurman niet eens weet.. ken het...
toen ik nog bij me ouders woonde boeide het me totaal niet wie of wat er naast ons woonde...

nu woon ik op mezelf.. en moet zeggen dat het me eigenlijk nog weinig boeit wie of wat er naast/onder me woont... als ik er maar geen last van heb.....

klinkt heel grof.. en is het ook vast wel... maar heb niet echt de behoefte aan buren over me vloer heen....
er is sinds een week nieuwe buren onder me komen wonen.. heb het stelletje niet een keer gezien.. wel gehoord.. maar geen idee hoe ze eruit zien...

en weet je een ding is er zeker veranderd namate de tijd... en dat is vroeger toen je ergens ging wonen stelde je je voor aan je buren....
nu doet niemand het volgens mij meer... ik deed dat al niet... toen ik hier ging wonen... de buren onder me deden het ook niet... maar andersom doen de oude bewoners het net zo min...
denk gewoon geen behoefte aan contact met de buren... zolang je de portiek maar een keer in de maand schoonhoudt en de muziekvolume niet elke dag en de hele dag op 30 hebt staan is het wel prima....

(pfffffff het is wel een heeeeeeeeeeeeeeele lap tekst geworden.. maar nu staat er wel wat ik dacht...)

mensen snappen vaak niet wat eenzaamheid is, zeker niet als je veel mensen om je heen hebt....

Voorbeeld: een kennis van mij heeft in maart zelfmoord gepleegd, iedereen stond er van te kijken dat er ZOVEEL mensen op zijn begrafenis waren, ik was er ook zeker van onder de indruk! maar toch kon ik zijn gevoel begrijpen

Rony: De WinterEfteling brengt mensen samen

en ik wist van niks!
mooie Zus ben jij Roon!

Ja Yorus ik weet ook best dat jullie een fake "broer en zus" relatie hebben Maar het was gezellig hoor in de Droomvlucht

En Yorus is mijn tweeling-kennis!

Nou zeg dat wel En Mar is mijn puzzelstukje!

ik kan vaak op een feesje of bijvoorbeeld in de stad tussen heeeeeeeeeeeeel veel mensen staan,
en me nóg eenzaam voelen

MAAR: dat komt zelden voor hoor...
ik ben altijd in t gezelschap van mensen die me heel dierbaar zijn, dus ik ben bijna nooit eenzaam

beeeeeeetje dubbelzinnig?!

Ik probeer mijn leven zo te leven dat als ik iedereen om me heen kwijt zou raken ik toch de moed zou hebben om door te gaan. Heel belangrijk vind ik het om compleet onafhankelijk te zijn.
Als ik zou merken dat ik me eenzaam ga voelen zou ik meteen de deur uit gaan om nieuwe mensen te leren kennen.

Het is ook erg belangrijk dat je lief voor jezelf bent. Verwaarloos jezelf nooit. Ik vind het heerlijk om alleen te zijn en zou zonder problemen een week door kunnen brengen zonder ook maar iemand te zien.
Ik vermaak me net zo goed alleen thuis op zaterdagavond als dat ik met vrienden op stap ga. Dan ga ik een filmpje kijken en maak ik de kamer gezellig door kaarsjes aan te steken. En ´s ochtends maak ik dan een uitgebreid ontbijt voor mezelf. Met een eitje, broodjes uit de oven enz.

Maar misschien heb ik wel makkelijk praten. Ik heb de keus of ik alleen wil zijn of bij vrienden. Als je die keus niet hebt is het denk ik veel erger om alleen te zijn.

Maar 1 ding: Vrienden komen niet uit de lucht vallen. Daar zal je wel zelf energie in moeten stekenl.