Hoe denk jij over eenzaamheid?

Ik las laatst een artikel over eenzaamheid, dat echt HEEL VEEL mensen fucking eenzaam zijn, geen vrienden hebben of altijd maar alleen zijn.
Ben jij wel eens eenzaam? Of voel je je wel eens eenzaam? En wanneer ben je volgens jou echt eenzaam? Zonder vrienden? Zonder partner? Zonder andere dingen?
ik ben echt benieuwd hoe anderen hier tegenaan kijken.

Wat me namelijk opvalt; een vriendin van me die woont in een heel klein knus dorpje, waar iedereen elkaar kent.
Ik woon midden in Eindhoven , en ik weet niet eens hoe mijn buurman heet. Dit vind IK heel normaal, maar mijn vriendin vind dat " akelig" .
Volgens haar is iedereen in de stad op zichzelf gericht en kun je bijna niemand vertrouwen.

Ik ben pas verhuisd van een redelijk grote plaats naar de stad. Ik heb geen auto onder mijn reet , alleen mijn fietsje. Ik heb 1 huisgenootje, die ik alleen maar " gedag" zeg op de trap Echt meer contact is er niet.
Iedereen gaat naar zijn of haar werk, komt thuis en gaat tv kijken of computeren.
Waar is die tijd gebleven dat je echt bij elkaar op bezoek gaat, of echt iets leuks gaat ondernemen waar je de hele dag naar uitkijkt. Volgens mij gaan dat soort dingen er steeds meer vanaf.

Ik woon nu ongeveer een week in mijn nieuwe huisje en ik voel me op zich best vaak eenzaam. Nou wil ik helemaal niet zielig overkomen, en ik heb ook wel vrienden, maar wie heeft er nou eigenlijk tijd om een keer langs te komen, om naar je nieuwe huisje te kijken? Niemand. " Geen tijd" , " Ik kom snel langs... " Zijn de dingen die ik meestal hoor.

Wat doen mensen in godsnaam allemaal in hun vrije tijd? Dat vraag ik me ook wel eens af. Elke dag naar de sportschool? Je helemaal kapot werken?

Ik wacht op reacties

dat vraag ik me ook weleens af.. 't lijkt altijd wel alsof alleen ik veel vrije tijd heb, want iedereen om me heen heeft 't altijd druk met andere dingen

zolang je PF nog maar hebt heh

ik woon ook in een dorp en weet niet hoe al mn buren heten en heb daar ook geen behoefte aan
denk ook dat t niks uitmaakt dat als je in een dorp woont, je iedereen kan vertrouwen

maar ik denk dat je zelf ook meer contact kan zoeken.. niet alles afwachten want dan gebeurt er niks
plan een house warming feestje.. en zorg dat ze allemaal kunnen!

en ja mensen werken zich kapot, dat is tegenwoordig wel nodig om uit je kosten te komen etc
en mensen zoeken elkaar minder op dat is ook zo, omdat we de hele tijd met elkaar op MSN zitten etc..

maar echt.. onderneem dan zelf iets, wachten heeft geen nut!

k zie mn vrienden ook weinig, omdat we allemaal onze eigen dingen hebben, school werk sport etc
maar daardoor voel ik me nog niet eenzaam, want dan ben ik toch weer dankbaar dat ik ze op msn kan spreken

best krom eigelijk

Juist, soms verveel ik me echt kapot, wil je iemand opbellen om te vragen iets leuks te gaan doen, dan moet ik soms echt nadenken WIE?
Jantje gaat sporten , Jeroentje had een feest, de ander moet werken, enz

Hehe ik had geen feest hoor

Bel Frits, die voert heel de dag niets uit.

hier heb je natuurlijk helemaal gelijk in. Ikzelf ga ook regelmatig weg, sporten, terrasje pakken, leuke dingen doen, maar wat ik me afvraag; Zijn echte eenzame mensen dan mensen die zelf niks ondernemen?
Er zijn ook mensen die overal aan meedoen, feestje hier, clubje daar maar die zich alsnog alleen voelen. Hoe zou dat komen?

Kijk dit bedoel ik nou.
Als iedereen zo doet, waar gaat het dan naartoe met de gezelligheid?
Het zijn maar lettertjes waar je naar kijkt.
Een avondje kletsen met je vrienden wordt een avondje typen met een zak chips op je bureau. Kijk , ik heb een nieuw truitje, wacht ik laat het wel even zien met de webcam

Ja ik ken het ook....

Iedereen zei toen ik in australië zat: "als je terug bent dan kom ik meteen langs en wil ik de foto's zien"
Dacht altijd goed om te horen. Wat gebeurd er, je bent thuis en mensen zeggen "ik kom snel langs" en ongeveer 60% heb ik nog niet gezien.
De mensen maken zichzelf tedruk om dingen, spreken 'teveel' af en maken nergens tijd voor over (n) en ik begin ook weer in dat ritme te vallen wat ik dus helemaal niet relaxt vindt.

trouwens over dat eenzaam voelen heeft iedereen weer een andere mening over. Je moet jezelf kunnen vermaken (is mijn mening) en niet van anderen afhankelijk zijn want die zijn toch vaak te druk....

veel vrienden van me die hebben niet eens msn.. dus als ik ze spreek, is 't alleen in 't weekend.. om de paar weken ofzo.. dus dat schiet al helemaal niet op

ja maar daarom ist zo krom..

je ben toch blij ze dan te spreken.. anders spreek je ze helemaal niet meer

en tuurlijk maken we wel tijd voor elkaar.. maar gewoon minder dan bijv. op de middelbare

Tja , het is tegenwoordig normaler om naar iemand zijn MSN te vragen , dan naar een telefoonnummer.
En Snackyman, ik ben het echt HELEMAAL met je eens, niks meer aan toe te voegen.

De middelbare school is voor mij wel al een aantal jaartjes geleden
Maar dat was een goede tijd hoor, soms hoor ik mensen zeggen " ik zou niet weten wat ik zonder msn en gsm zou moeten" Wat deden we een aantal jaren geleden toen die dingen nog niet bestonden?? Denk daar eens over na? Want ik moet daar echt ff diep over nadenken...

toen we dat nog niet hadden speelde ik nog elke middag bij mn vriendinnetjes

zonder gsm zou ik nog wel kunnen leven.. ik heb bijna nooit beltegoed hehe.. dus ja

en zonder msn ja.. dan word de telefoon rekening gewoon weer heel hoog

maar wat ik trouwens nu zo bekijk.. is dat ikzelf altijd tijd maak voor mn vrienden enzo om dingen te doen, en dat er dan ook niks voor in de plaats komt
en mijn vrienden zijn gelukkig net zo

als jij de enige bent die tijd wil maken voor elkaar.. en je vrienden niet.. wat zijn het dan nog voor vrienden

want als het bij mij altijd van mijn kant moet komen, dan ben ik er snel klaar mee
heb zo al een paar vrienden ajuus gezegt

Ja het moet inderdaad wel van 2 kanten komen, maar misschien dwalen we nu een beetje af..?

ik wil je best eens vergezellen hoor lady X....

Deze groep mensen vind ik eigenlijk nog veel interessanter dan de mensen die eenzaam zijn omdat ze helemaal geen vrienden/familie meer hebben. Hier herken ik mezelf ook wel in. Als je een groot sociaal netwerk om je heen hebt kun je je toch soms eenzaam voelen. Ik denk dat het te maken heeft met je ergens thuisvoelen.

Inderdaad, dit merk ik ook heel vaak. Ik heb redelijk veel contacten maar dit zijn maar oppervlakkige, mensen die ik wel heel graag mag , maar net dat kleine beetje extra mis je dan. Mensen met wie je meer interesses deelt, of dezelfde denkwijze hebben als jezelf.
Ik ken 1 iemand die dat heeft en bij wie ik me echt thuisvoel.

ja.. en dat soort mensen zijn schaars

Enjoy Yourself

Mensen zijn veel mee rop zichzelf.. maken zich nie meer zo druk op andere omdat ze t zelf druk hebben met van alles en nog wat..
Ik merk t zelf ook, hoor..
Ik werk fulltime en ben blij als ik een avondje voor mezelf heb.. hoef niet dagelijks mensen over de vloer te hebben..
Maar ik ga toch wel zeker 1 x per week langs vriendinnen of hun bij mij.. en dan t weekend zie ik ze..
Maar met buren enzo hoef ik ook geen contact.. is prima dat je goeiedag kunt zeggen en als er echt iets is dat je er langs kan gaan maar that's it! Laat mij maar lekker op mezelf zijn.

ik ben vaak alleen,maar daar kies ik zelf voor
Ik hoef niet altijd mensen om me heen enzow
Veel meer mensen hebben dat denk ik....

Ben wel gezellig maar heb ook behoefte om met alleen te zijn.

En msn
kost niet zoveel als bellen veel beter dus(ben niet voor niets Nederlander)

Ik vind het heerlijk om alleen te zijn, vooral na een drukke school of werkdag! Ik voel me niet dan ook niet eenzaam ofzo, maar het komt inderdaad wel meer voor dan je zou denken, en ook wel sneu....

Echt bizar eenzaam ben ik nooit maar soms voel ik me wel zo
Als alles tegen zit en ik vol medelijden met mezelf zit

Maar een beetje eenzaamheid is in mijn ogen alleen maar goed, in tijden van die eenzaamheid leer je de aanwezigheid, aandacht en misschien bemoeienissen (van bijv. je ouders) waarderen

Mensen die echt eenzaam zijn, geen vrienden, familie etc. Dat vind ik echt verschrikkelijk
Bijvoorbeeld van die mensen die weken lang dood in huis liggen Dan vraag ik me af....heeft niemand deze personen dan gemist?
Het lijkt me zo erg om te voelen dat niemand schijnbaar behoefte aan je heeft....

ik heb geen vrienden.. echt serieus niet. Ik heb een vriendje waar ik mee samenwoon en voor de rest heb ik niemand. Wel mensen die ik ken, vrienden van mijn vriend enzo, leuke collega's.. kennissen zal maar zeggen.. Maar niemand die ik bijvoorbeeld 'snachts uit bed zou bellen als ik me klote voel of als er wat aan de hand is.
Ik heb wel contact met me ouders en me zusje enzo maar geen beste vriend of vriendin..
Ken echt superveel mensen ook via pf enzo maar échte vrienden, nee die heb ik niet.. Nooit gehad ook als ik eens terug denk. Wel mensen waar je veel mee omgaat ofzo maar niet waar je je diepste geheimen mee deelt, een hartsvriendin ofzo.
Want stampertje zegt ken ik wel. Mijn telefoon gaat alleen als mijn vriend me belt of als zijn vrienden hem niet kunnen bereiken, of als me moeder belt. Voor de rest eigenlijk nooit. Als ik op msn kom zijn er maar zelden mensen die tegen me beginnen te praten, als ik niet naar een feest ga zit ik gewoon thuis en savonds ga ik alleen de deur uit als ik ga sporten. Eigenlijk ben ik best wel eenzaam dus... Vooral als alle vrienden van mijn vriend er zijn en ik alleen in de slaapkamer Baantjer zit te kijken, of Idols. Maar je raakt eraan gewend. Gelukkig heb ik me vriendje nog...
De enige contacten die ik heb zijn via PF op msn, toen me vriend nog in Seedorf zat, zat ik de hele avond achter de computer en ik heb wel eens gehad dat ik pas weer wat zei als ik smorgens in de bus stapte tegen de busschauffeur.. Soms is het echt kut en voel je je zo ontzettend alleen.. Mensen zeggen wel dat ze ook jouw vrienden zijn maar als je dan eens belt kunnen ze niet of je hoort niks van ze als mijn vriend niet thuis was..
Ik denk dat vriendschap een illusie is, althans voor mij

Dat heb ik nou ook, best veel goede maten, paar goede vrienden. Maar toch weer niet genoeg mensen waarmee je echt problemen ofzow deelt als je ergens mee zit. En jah aan mijn ouders heb ik ook nix..

Dus jah helemaal alleen uit dat dipje komen is zwaar, heel zwaar.... Ben er namelijk nog steeds mee bezig..

Maar kwa communicatie msn is leuk, zeker voor de 1 op 1 gesprekken met iemand. Maar mijn voorkeur gaat toch uit naar IRC, beetje volwassen mensen, bekende en totaal onbekende. Waar je bijv wel je problemen kan delen aangezien je die mensen niet persoonlijk kent. En als je op een beetje goed IRC kanaal zit, zijn de meeste wel bereidt om even oog te openen om je problemen te lezen en je tips te geven.

Maar gewoon meer contact met mensen zou ik ook wel willen. Maarja als je een beetje social outcast bent ( doordeweeks ) en niet echt de motivatie hebt om echt eens achter die computer vandaan te gaan komt er natuurlijk nix van.

als ik het zo allemaal zo lees, herken ik het idd ook wel heel erg, dan ben ik misschien toch ook wel eenzaam, maar zoals Fairytale zegt, je raakt eraan gewend.....

nou ja, eraan gewend raken doe je eigenlijk nooit maar op een gegeven moment hou je op je er druk over te maken, en maak je er maar het beste van..
Ik heb vaak genoeg geprobeerd vrienden te worden met iemand maar elke keer loopt het mis, word ik in me rug gestoken of blijken ze hele andere bedoelingen te hebben...
het is echt kut om na te denken of er bijvoorbeeld wel iemand op je begrafenis komt.. En vorig jaar op me verjaardag, er waren alleen maar vrienden van mijn vriend, eigen vrienden had/heb ik niet.. En zo kom je in een vicieuze cirkel want je gaat op een gegeven moment ook niet meer op zoek. Ik heb een aantal mensen die ik via PF en feesten heb leren kennen waar ik veel om geef en waar ik goed contact mee heb maar ik heb niemand of savonds eens een kopje thee mee te drinken of die met een pannetje soep komen als ik ziek thuis ben...
Pfffffff moet er maar niet teveel overna denken verder want word er wel een beetje verdrietig van, en je voelt je zo'n kneus....

Waarom een kneus voelen Fairy? Je komt er eerlijk voor uit en ik denk dat je verhaal bij heel veel mensen ook herkenbaar is.

Weet je wat zo vervelend is, de maatschappij legt die druk op vriendschap. Zonder een grote vriendenkring tel je niet mee. Onzin toch? Vrienbdschap is in mijn ogen voor een beperkt aantal mensen weggelegd. Mijn vriendinnen zijn op één hand te tellen. Dat vond ik vaak vervelend, dacht ook dat ik een kneus was, maar ik heb wel geleerd deze vriendinnen te waarderen.

Waarom lukt het jou niet om vrienden te maken? Ben je zelf terughoudend/ bang om gekwetst te worden. Bang om anderen op te dringen etc? Nodig gewoon eens iemand uit om 's avonds een kopje thee te drinken

Ik dacht ook altijd dat ik vrienden had, totdat ik ze echt nodig had, ze me hebben laten stikken. Ik heb er echt jaren mee gezeten, maar maak me er nu niet meer druk om, en ben nu niet anders dan gewend om alleen te zijn......het maakt je natuurlijk wel verdrietig, maar het maakt mij ook wel sterk, dat ik het toch wel red in mijn eentje, en niet afhankelijk hoef te zijn van mensen die zich zogenaamd je vrienden noemen.

Het moet wel van 2 kanten komen Stampertje
Dat wil ze duidelijk maken denk ik

Ja dat gevoel heb ik wel ja.. Dat ik me opdring en wat zou iemand nou met mij moeten..?? ja dat klinkt heel stom, maar in het verleden is er zoveel gebeurt met zgnmde vriendschappen dat ik het allemaal niet zo geloof meer.. het ging ze niet om mij maar op drugs/vriendje/geld whatever... Of ze lieten me ineens vallen om de een of andere stomme reden. je zelfbeeld is dan op een gegeven moment zo negatief dat je ook niet het idee hebt dat iemand op jou zit te wachten. Ik denk dat er best wel meisjes hier in de buurt zijn die een kopje thee bij me zouden willen komen drinken maar durf het gewoon niet meer te vragen, nu heb ik mezelf en mijn vriendje en kan me weinig gebeuren. De angst om gekwetst te worden is te groot..

precies, je steekt je hand uit maar ze moeten hem wel pakken. En als dat niet gebeurt, dan hou ik m maar in mijn zak...

Jah voel me ook weleens eenzaam!

Maar ik heb wel genoeg vrienden & vriendinnen!

Maar iedereen heeft ut te druk!

nee dat bedoel ik niet alligrator

Ik kan me voorstellen dat je mensen niet durft te vragen, je wilt je niet opdringen en wat Fairy nu zegt, je wilt niet gekwetst worden...

Ik kan niet bepalen in hoeverre jij al gekwetst bent, maar ik ben wel van mening dat je door je af te sluiten zoveel moois van je afhoudt. Tuurlijk is het kut om gekwetst te worden en dat worden we allemaal wel eens. Maar hoe dubbel het ook is, teleurstellingen en op je bek gaan, leren je wel de mooie dingen veel intenser te ervaren toch?

Ik hoop, dat je over een tijd, wanneer je die teleurstellingen een zogenoemd plekje hebt kjunnen geven, je jezelf weer kunt open stellen voor anderen. Want meid, iedereen verdient een fijne vriendschap ook jij. En ze zijn er, hoe moeilijk te vinden, echt

Ik ben ook meerdere malen gekwetst doordat ik mensen verkeerd in had geschat

Ik denk dat fairytale gewoon een beetje moe wordt van telkens mensen op te bellen en dan teleurgesteld wordt omdat die personen nooit is zelf bellen b.v

één keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie...

Tja sorry dat ik het zeg maar dat is geen echte eenzaamheid. OK, je hebt geen vertrouwde mensen om je heen, maar ik neem aan dat je niet gaat zitten blijven wachten tot ze vanzelf op je deur gaan kloppen?

Ik heb daar zelf ook een schijthekel aan.

Bla -> Ik denk dat eenzaamheid een uitermatie subjectief begrip is..

Soms heb ik wel eens het idee dat niemand me ten diepste kan kennen. (Wat definieer je uiteindelijk als de kern van je persoonlijkheid?!)We leven met elkaar maar ook langs elkaar heen. Ook al deel je je diepste angsten en dromen met iemand, hij of zij kan nooit voelen wat jij voelt. Vanuit dit opzicht zijn wij allen eenzame zielen..

Ja maar, waneer noem je iemand een vriend?

Iedereen is weleens eenzaam, of iedereen heeft weleens een gevoel dat hij/zij zich erg eenzaam voelt.
Ik weet niet of dat aan een dorp of een stad ligt.
Maar ik erger me vaak aan mensen waneer ik bijvoorbeeld in de metro zit om 5/6 uur, en er zitten zo'n 100 mensen alleen maar met hun hoofd naar beneden te kijken.
Af en toe vraag ik me dan echt weleens af, of er dan geen gezellige mensen bestaan, of zijn die mensen bang om een gesprek aan te knopen?
Ik vind het wel gezellig als iemand tegen me aan loopt te lullen, ik bouw graag contakten op en doe gewoon tegen iedereen aardig.
Je zegt het zelf; Jantje gaat naar zijn werk, Kees gaat sporten en Frits gaan naar zijn oma (bij wijze van spreken) Zo heeft iedereen in de maatschappij zijn eigen ding en zijn eigen gedachten.
Jammer alleen dat de maatschappijn er ook zo bij nadenkt dat ze tog al iemand hebben en daarom geen nieuw contakt nodig hebben.
Ik heb ook gewoon vrienden,maar die zie ik absoluut niet elke dag, hoogstens een paar keer per dag en ik heb mijn msn vrienden.
Daarom begon ik met de vraag; waneer noem je iemand een vriend?
Je kunt zulke goede vrienden hebben,maar op een gegeven moment groeid iedereen uit elkaar, je krijgt je eigen leven, je eigen kinderen enz,..
Ik begrijp dit wel,maar we kunnen er ook niks aan doen dat het leven zo is...

Ik vind het alleen wel heel erg om te bedenken dat er in NL zoveel mensen zijn, die oud en afgedankt zijn Ook mij doet dat veel verdriet,maar ja zo is het leven nou eenmaal..

Zoooo hee zoals Fairytale het brengt, zo voel ik het dus ook precies hetzelfde.
Ik heb dus 6 jaar lang een vriendje gehad en vanuit die relatie dus nooit echte eigen vrienden op kunnen bouwen, zoals Fairytale al zegt: op mijn verjaardag zaten alleen maar vrienden vanm mijn vriend. Dat had ik dus ook altijd. Ik kon ook hartstikke goed met ze opschieten , maar als je er bij stil staat dan voel je je dus echt wel klote.

Nu is het uit tussen mij en en mijn vriend. We woonden samen. Ik ben verhuisd , woon nu dus alleen. Het gevoel dat ik in een heel diep gat gevallen ben, heb ik nu. Ik zou ook wel willen dat er iemand iets kwam drinken. Ik was gisteren ook graag op stap gegaan. maar ik weet simpelweg niet wie ik zou moeten bellen. Oke. ik ken er wel een paar, maar die interesseren zich er blijkbaar niet echt voor om met MIJ om te gaan, want iedere keer word er geroepen: " ik kom wel een keer langs" Jaja , MY ASS denk ik dan. Kom dan langs, maak dan meteen een afspraak wanneer en hoe laat.
Ik ben vroeger ook echt vaak genoeg teleurgesteld geweest in de meeste " vriendschappen" dat ik er nu makkelijker in geworden ben om mensen NIET toe te laten. Aan de ene kant lekker makkelijk, heb nooit last van gezeik en geroddel. Aan de andere kant ontzettend kut.
ik heb geen zin meer om alleen kleren te kopen, om op zondag maar koffie te gaan drinken bij mijn MOEDER. Soms is dat eenzame gevoel heftiger dan de andere keer, vooral als alles tegen zit dan baal ik er flink van, en soms denk ik : ach, alleen zijn heeft ook weer zijn voordelen.

Wat me ook vaak opvalt is dat de meeste meiden waar ik contact mee heb, toch niet helemaal mijn type zijn of mij begrijpen. En dan stelt me dat meteen al teleur. Ik ga graag naar feesten, ik wil niet naar de plaatselijke discotheek. Ik drink graag een biertje en ik bestel geen Breezer. Ik ga liever met een groepje jongens voetbal kijken en over sex ouwehoeren met een biertje, dan dat ik met " de meiden" een filmpje ga kijken en huilend met een doos celebrations voor de tv hang ( meestal zijn het jongens waar ik beter bevriend mee ben , dan meiden, maar dit heeft ook weer zijn nadelen want de meeste jongens denken meteen dat ze iets meer voor elkaar kunnen krijgen dan alleen vriendschap )

Ik hoor dus ook vaak dat ik " anders ben dan andere meiden" iets waar ik wel " trots" op ben, maar het maakt het allemaal wel een stuk moeilijker.

Ik heb er opzich niet veel last van, eenzaamheid...
Ik heb wel genoeg vrienden en een lief vriendinnetje waar ik altijd terecht kan natuurlijk...

Lady x, ik begrijp je wel hoor
Ik kan ook veel beter met jongens opschieten dan met meiden, ik vind het ook niet leuk om met een meidengroepje op stap te gaan en leuke jongens te bekijken.
Meiden zijn vaak veel te jaloers of hebben wel andere dingen aan hun hoofd.
Als ik verdriet heb, zoek ik mijn troost bij een vriend van me, niet bij een vriendin.
Jammer alleen dat veel jongens er zo over denken dat ze je eerder als sex-object zien,dan als vriendin.
Ik heb ook niet veel contakt meer met vriendinnen,dan dat ik vroeger had.
We hebben allemaal onze eigen relatie en doen ons eigen ding.
En als je dan wat wilt afspreken met die vriendinnen, hebben ze het alleen maar over hun vriend enz.
Niet alle meiden zijn hetzelfde gelukkig En als mensen dat niet kunnen accepteren, fuck them

Hmm...
Een vriendin IS voor mij ook gewoon echt EEN vriendin, meer niet...
Maar ik kan het best begrijpen natuurlijk, dat veel jongens zo denken...
Behalve als ze echt ongelooflijk geil is natuurlijk...
Neej serieus, echt niet...

Nee maar het lijkt wel vaak zo
Waar zijn dan die meiden die WEL mijn types zijn, ZONDER puntschoenen, kralenkettingen en schuine pony?

*Dit klinkt misschien overdreven maar ja , een lolletje tussendoor kan ook geen kwaad *

he lady x.. hahaha, we zijn echt precies t zelfde.. Ik zit ook nie hier met de vrienden van mijn vriend, net afgesproken met zijn 12en ofzo volgend jaar naar FC Utrecht te gaan, ff de meiden van gisteren t stappen besproken enzo.. Ik kan ook leuk met ze opschieten maar voor mij komen ze niet. Vinden t leuk dat hun vriend een meisje heeft die tussen de kerels past maar daar blijft het een beetje bij...

Ik heb er vnvnd nog eens overna gedacht verder, en ik ben geen meisjes-type.. heb geen schuine pony, puntschoenen en kralenkettingen en ik ga ook liever feesten, drink alleen geen bier maar de meiden met wie ik omging waren/zijn wel zo.. En achteraf gezien bleken de meiden hier in de buurt alleen maar vriendinnen met me te zijn omdat ze mijn vriendje leuk vonden.. Nee daar schiet ik wat mee op.
Bij mij is het echt precies t zelfde als bij lady X.. iedereen roept we komen dit dat, en ik zie nooit iemand. Oke, zou je zeggen bel ze zelf dan of vraag ze.. Maar ik heb mijn hand uitgestoken en ze pakken m niet. Moet ik dan smekend elke week gaan bellen of ze ajb bij me thee willen komen drinken..? Nee sorry, daar pas ik voor. graag of helemaal niet.. En blijkbaar is het helemaal niet.. Mijn vriend zegt ook bel dan eens iemand bla bla bla, maar ik heb zoiets van; iedereen weet voor wie de deur openstaat, ik heb het ze duidelijk gemaakt, nu is t jullie beurt. t moet van twee kanten komen anders word ik sowieso weer teleurgesteld... En dat kan ik er ff niet bij hebben....

Geloof mij maar, ik woon in een klein dorp en iedereen kent elkaar.. Maar ik zou vaak willen dat ik juist in een stad woonde waar niet iedereen elkaar kent!! Je vergeet nu dat er ook meteen sociale controle is, terwijl ik het nergens voor nodig vind dat iedereen schijnt te weten wat ik allemaal doe!! Doe mij dat anonieme maar! Ik denk dat veel mensen kennen niks met eenzaamheid te maken heeft.. Eenzaam kun je ook zijn met veel "bekenden", pas als je vrienden hebt waarvan je misschien alleen maar wéét dat ze er altijd zijn voel je je niet eenzaam. Ik heb redelijk veel vrienden en voel me nooit eenzaam, ik heb altijd wel iemand om te bellen of even heen te gaan.. En als ik een paar dagen wel alleen zit, so be it..die mensen zijn er als dat nodig is! Veel van m'n vrienden wonen hier minstens een uur rijden vandaan, en ik zie ze weinig. Maar toch kunnen we altijd op elkaar bouwen als er iets is. Dat gevoel, die genegenheid, maakt dat ik me nooit eenzaam zal voelen!

Eenzaam zijn is iets heel . Ik voel me in nederland soms 'eenzamer' dan de momenten dat ik in de woestijn zat in Australië, en dan 5 uur lang niemand tegen komen met de auto en in een straal van duizenden kilometers is er niks te vinden van een beschaafde wereld ... Op dat moment had ik echt het gevoel dat ik alleen op de wereld was en dat vond ik echt een kickuh gevoel dus zo zie je maar weer, eenzaam zijn is wordt volgens mij gevormd door het kapitalisme....