Iemand al weleens aan zelfmoord plegen gedacht?
Forumonderwerp · 815452
1775x bekeken
Ik bedoelde voor de trein springen..ipv op de rails gaan liggen
maar ik weet hoe het is als het voelt als je echt niet erger meer kan voelen, en dat je nergens het nut meer van inziet..
Ik weet 't ook, das erg erg klote en nog meer als je toch verder probeert te gaan terwijl je niet meer wil..en de wanhoop die je voelt is niet te beschrijven
I know life's a bitch... En ok, dus is het voor sommigen een uitvlucht, maar geen oplossing...
R.I.P. Flip, ik zal het nooit vergeten!!!
R.I.P. Flip, ik zal het nooit vergeten!!!
ik heb het 2x geprobeerd, 1ste x werd ik gewoon wakker thuis, 2de keer in het ziekenhuis en jammer maar helaas hebben ze me gereamineerd...
wel schade van over gehouden...
wel schade van over gehouden...doen wat je niet laten kan, als je je zo in de shit kan werken moet je ook de concequencies weten. het leven is niet altijd rozegeur en maneschijn, het lijkt wel of er fucking helemaal niks meezit, maar dat zijn mijn problemen dus moet ik zelf maar op zien te lossen,en er is altijd wel iemand die je daarbij kan helpen, lekker egoistisch om die weg te kiezen, erg makkelijk ook, je bent zelf van al t gezeik af maar wat denk je van de mensen die overblijven, gun je hun dan wel die problemen en verdriet waar jij voor zou vluchten omdat je zo zwak bent dat je daar niet boven kan staan??????? ik vind t gewoon triest, en zeker mensen die t dan willen maar net niet durven, aandachttrekkers ook wel genoemd, in je pols snijden maar dan naast je ader
of overdosis willen pakken maar dan net genoeg dat je buik ff moet worden leeggepompt(of niet eens) en roepen: ik maak er een einde aan bla bla, gewoon lekker doen dan, als je t lef hebt!!!!
en wat is dit dan????? ik zou zoiets niet eens op pf durven te zetten, denk dat je beter met iemand moet gaan praten die je goed kent dan van die achterlijke praat tegen mensen die nu tegen een beeldscherm aan zitten te kijken, ik kan niet oordelen over iemands gevoel, ik geef alleen mijn mening omdat ik mn lieverd zo ontzettend mis maar tegelijk zo boos ben omdat hij wel deze weg heeft gekozen.. snap t nog steeds niet dat ie geen andere optie wou. hij heeft nu wel wat ie wou en dat moet ik maar accepteren. het moment gebeurt in een opwelling en ik denk zelf dat als iemand dat op dat moment wil dat t dan toch wel gebeurt. maar zoiets komt niet ineens, daar zijn heel wat dingen voor nodig, hoop gewoon dat je beseft bij elke keer als er iets kuts gebeurd, dat er achterblijvers zijn, of dat je niet alles op hoeft te kroppen totdat die knop ineens omslaat en je te laat bent. hij had een baby-tje waar hij zo trots op was, die nu moet vragen later waarom ze geen vader heeft??? zelf ontsnappen aan problemen maar wel shit aan je eigen kind meegegeven, ook fijn een kind al meteen zonder vaderliefde laten opgroeien, kan ook al een reden zijn voor zelfmoord als daar bijv nog wat bij komt van klotezooi voor zo'n kind als ie ouder is. is misschien wat ver gezocht allemaal maar zo is t wel, er boven staan en tussendoor nadenken wat je kan doen aan t gene waardoor je je klote voelt, voor alles is een oplossing.ookal heb je nog zo verdriet of pijn, straks zijn t er nog meer met verdriet als je voor deze egoistische weg kiest want kan me niet voorstellen dat er iemand is die niemand heeft die van m houd. dus wil je dan dat die mensen heel hun leven verdriet blijven houden??? ik zou t niet kunnen iig. zou soms wel fijn zijn als je je klote voelt, zelf kan ik niet goed over mn gevoel praten, dus ik schrijf t in een dagboek(altijd iets doms gevonden) maar als ik nu teruglees naar een tijd terug, schrik ik weleens en vind ik t echt vaag dat ik sommige dingen heb geschreven. vertel ook nooit iets aan anderen en wil ook niet dat ze zien hoe ik me voel, en zo'n psygholoog gaat t ook geen zak aan,maar opkroppen schiet al helemaal niet op want als dan ineens dat punt komt om er een eind aan te maken is t te laat en heeft niemand wat kunnen doen. iedereen zal er ongetwijfeld aan hebben gedacht en iedereen heeft problemen, de 1 meer als de ander maar ik vind t zwak blijven.
of overdosis willen pakken maar dan net genoeg dat je buik ff moet worden leeggepompt(of niet eens) en roepen: ik maak er een einde aan bla bla, gewoon lekker doen dan, als je t lef hebt!!!! jammer maar helaas hebben ze me gereamineerd
en wat is dit dan????? ik zou zoiets niet eens op pf durven te zetten, denk dat je beter met iemand moet gaan praten die je goed kent dan van die achterlijke praat tegen mensen die nu tegen een beeldscherm aan zitten te kijken, ik kan niet oordelen over iemands gevoel, ik geef alleen mijn mening omdat ik mn lieverd zo ontzettend mis maar tegelijk zo boos ben omdat hij wel deze weg heeft gekozen.. snap t nog steeds niet dat ie geen andere optie wou. hij heeft nu wel wat ie wou en dat moet ik maar accepteren. het moment gebeurt in een opwelling en ik denk zelf dat als iemand dat op dat moment wil dat t dan toch wel gebeurt. maar zoiets komt niet ineens, daar zijn heel wat dingen voor nodig, hoop gewoon dat je beseft bij elke keer als er iets kuts gebeurd, dat er achterblijvers zijn, of dat je niet alles op hoeft te kroppen totdat die knop ineens omslaat en je te laat bent. hij had een baby-tje waar hij zo trots op was, die nu moet vragen later waarom ze geen vader heeft??? zelf ontsnappen aan problemen maar wel shit aan je eigen kind meegegeven, ook fijn een kind al meteen zonder vaderliefde laten opgroeien, kan ook al een reden zijn voor zelfmoord als daar bijv nog wat bij komt van klotezooi voor zo'n kind als ie ouder is. is misschien wat ver gezocht allemaal maar zo is t wel, er boven staan en tussendoor nadenken wat je kan doen aan t gene waardoor je je klote voelt, voor alles is een oplossing.ookal heb je nog zo verdriet of pijn, straks zijn t er nog meer met verdriet als je voor deze egoistische weg kiest want kan me niet voorstellen dat er iemand is die niemand heeft die van m houd. dus wil je dan dat die mensen heel hun leven verdriet blijven houden??? ik zou t niet kunnen iig. zou soms wel fijn zijn als je je klote voelt, zelf kan ik niet goed over mn gevoel praten, dus ik schrijf t in een dagboek(altijd iets doms gevonden) maar als ik nu teruglees naar een tijd terug, schrik ik weleens en vind ik t echt vaag dat ik sommige dingen heb geschreven. vertel ook nooit iets aan anderen en wil ook niet dat ze zien hoe ik me voel, en zo'n psygholoog gaat t ook geen zak aan,maar opkroppen schiet al helemaal niet op want als dan ineens dat punt komt om er een eind aan te maken is t te laat en heeft niemand wat kunnen doen. iedereen zal er ongetwijfeld aan hebben gedacht en iedereen heeft problemen, de 1 meer als de ander maar ik vind t zwak blijven.
laatste aanpassing
donateur
Als je moeder dat nou ook heeft gedaan bijv...
Heb je dan ook meer aanleg als zoon zijnde?
Dat ligt er aan waarom/waardoor je moeder het heeft gedaan, of ze bijv. aan depressies/psychoses leed en of jij dat dan hebt 'geerft'. Je zou die psychologische ziekte dus ook kunnen hebben maar dan is het nog steeds niet gezegd dat je het zelf ook zult doen.
Mijn moeder is manisch-depressief en heeft een poging gedaan toen ik 11 was, gelukkig mislukt. Dat manisch-depressieve heb ik dus helaas van haar overgenomen maar nooit zelf een serieuze poging gedaan om er uit te stappen (op een incidentje onder invloed van drugs na dan).
De kans is dus groter maar het is geen garantie.
denk dat t niet veel uitmaakt,heeft gewoon te maken hoe jij je leven lijdt, ookal hebben je ouders dezelfde dingen meegemaakt die zij bijv niet echt een reden vonden om zelfmoord te overwegen, maar jij misschien wel omdat je misschien niet zo sterk in je schoenen staat.. of juist wel geprobeerd
(idd een geluk) maar jij daar niet eens over nadenkt bij wijze van. ik denk dat t door verschillende invloeden van buitenaf komt die je meemaakt.of t nou erfelijk is of niet, maak je alleen maar positieve dingen mee, maar is je vader of moeder geestelijk niet gesteld, dat hoef nog niet te betekenen dat jij ook zo bent. ben je miss wel maar t komt niet naar boven omdat je je gelukkig voeld. tis maar net wat je meemaakt, en dat is heeeeeeel wat anders dan je ouders.. drugs is tegenwoordig niet meer weg te denken uit 2005 en denk dat ook zeker 1 van de oorzaken was/is voor mensen die zelfmoord plegen/hebben gepleegd. want hoe je daar soms door kan denken aanleg heeft hier niks mee te maken
Mijn moeder is manisch-depressief en heeft een poging gedaan toen ik 11 was,
(idd een geluk) maar jij daar niet eens over nadenkt bij wijze van. ik denk dat t door verschillende invloeden van buitenaf komt die je meemaakt.of t nou erfelijk is of niet, maak je alleen maar positieve dingen mee, maar is je vader of moeder geestelijk niet gesteld, dat hoef nog niet te betekenen dat jij ook zo bent. ben je miss wel maar t komt niet naar boven omdat je je gelukkig voeld. tis maar net wat je meemaakt, en dat is heeeeeeel wat anders dan je ouders.. drugs is tegenwoordig niet meer weg te denken uit 2005 en denk dat ook zeker 1 van de oorzaken was/is voor mensen die zelfmoord plegen/hebben gepleegd. want hoe je daar soms door kan denken
aanleg heeft hier niks mee te maken ja maar dan houde sommige dingen je tegen in je hoofd je gaat veel nadenken op zon moment zoals aan mensen waar je om geeft meer ga ik hier nie over zeggen
meer ga ik hier nie over zeggenlaatste aanpassing
jullie gaan er echt veel te diep op in 