Rinus Michels overleden

Bron????????

En wat boeit die bron nou, net alsof hier iemand een grapje over gaat maken

En wat boeit die bron nou, net alsof hier iemand een grapje over gaat maken

Staat er toch, anders kijk je op TT.

ken m niet maar alsnog..

ken m niet maar alsnog..

Voetbaltrainer Rinus Michels is vanochtend op 77-jarige leeftijd overleden. De voormalige voetbalcoach en voetballer werd twee weken geleden aan zijn hart geopereerd. Na de operatie werd gemeld dat hij het 'naar omstandigheden goed' maakte. Later ontstonden er complicaties. Michels overleed in een ziekenhuis in het Belgische Aalst.

Michels was coach van Ajax, Barcelona en het Nederlands Elftal. Met Ajax won hij in 1971 de Europa Cup I. Vervolgens vertrok Michels samen met sterspeler Johan Cruijff naar Barcelona. In 1988 won hij met Oranje het Europees Kampioenschap. In 1974 had hij als bondscoach de finale van het Wereldkampioenschap met 2-1 van Duitsland verloren.

Als voetballer maakte de op 9 februari 1928 in Amsterdam geboren Michels furore bij Ajax. De midvoor speelde 269 wedstrijden, waarin hij 121 maal scoorde. Vijf maal kwam hij uit voor het Nederlands Elftal.

In 1999 werd Michels met de eretitel 'Coach van de Eeuw' beloond. Hij wordt samen met voetballer Johan Cruijff gezien als de architect van het totaalvoetbal en de bedenker van de buitenspelval, waarmee Nederland in de jaren zeventig furore maakte. Hoewel de juistheid daarvan te betwijfelen valt was 'De Generaal' de eerste voetbalcoach die triomfen vierde met deze tactische concepten.

Rinus Michels overleden

HILVERSUM - Op 77-jarige leeftijd is voetbaltrainer Rinus Michels overleden. Michels vierde in de jaren zeventig triomfen met Ajax, waar hij toen als coach de scepter zwaaide. Ook was hij trainer bij het Spaanse Barcelona. In 1988 haalde Michels met het Nederlands Elftal het Europees Kampioenschap binnen.



Rinus Michels wordt geboren op donderdagochtend 9 februari 1928, als zoon van Piet Michels en Wil van Brederode. Zijn geboortehuis staat op maar een paar honderd meter van het nieuw gebouwde Olympisch Stadion in Amsterdam. Als klein jongetje is hij dol op voetbal. Op zijn achtste verjaardag krijgt Rinus zijn eerste paar kicksen, echte voetbalkousen in de juiste kleuren en - het mooiste van alles een Ajax-shirt. Al zijn vrije tijd is Rinus aan het voetballen. Voor school, na school, tijdens de pauzes. Zijn vader hoopt dat Rinus kan waarmaken wat hemzelf niet lukte, lid worden van zijn favoriete Ajax. Tot onuitsprekelijke vreugde van zijn vader mag de 12-jarige Rinus in de zomer van 1940 lid worden van Ajax. Hij is bij de club geïntroduceerd door een goede kennis, Joop Köhler, die commissaris van de club is en die, na Rinus een paar keer op straat en het veldje te hebben zien spelen, Piets oudste zoon zeer geschikt acht als aspirant-lid van Ajax.

Voor vader Michels, zelf ook spits, stond het toen vast dat Rinus snel de midvoor van rood en wit zou worden. Zijn vader kreeg gelijk. Als kopsterke midvoor zou Rinus Michels tussen tussen 1945 en '58 voor Ajax 264 competitieduels spelen waarin hij 122 keer zou scoren. Na derien jaar in het eerste van Ajax moest Michels in 1958, slechts vier jaar na de intrede van het betaalde voetbal in Nederland, zijn carrière noodgedwongen moest beëindigden. Uitgerekend hij, de voetballer van wie beweerd en geschreven werd dat hij niet hard genoeg was en tackles ontweek uit angst voor blessures, sneuvelde op een slepende rugkwetsuur. Rinus Michels kwam vijf maal voor het Nederlands Elftal uit, maar kwam in die wedstrijden niet tot scoren.

Na zijn actieve carrière gaat Rinus Michels verder als trainer. Na in het amateurvoetbal succesvol te zijn geweest bij de Amsterdamse amateurclubs JOS en AFC, stelde op 22 januari 1965 interimvoorzitter Jaap van Praag Rinus Michels aan als opvolger van de Engelsman Vic Buckingham. De Amsterdammer was daarmee de eerste Nederlander ooit die Ajax' beste spelers onder zijn hoede kreeg. Rinus Michels, die voorheen nog even voor vijftig gulden per week de welpen van AFC had getraind, ging bij Ajax tweeduizend gulden in de maand verdienen. In de Watergraafsmeer startte Michels aan het bouwen van een nieuwe ploeg en maakte van voetbal een beroep. Hij introduceerde trainingskampen voor belangrijke wedstrijden, verdiepte zich in het fenomeen sportvoeding, Johan Cruijff en Piet Keizer werden de eerste fullprofs. Met Johan Cruijff lag Michels vaak overhoop. Zijn aanpak leidde tot onvoorziene successen. Met Ajax werd Michels vier maal landskampioen. De grootste successen bereikte hij echter in Europa. Hoewel de finale van de Europacup 1 in 1969 nog met 4-1 werd verloten van AC Milan, twee jaar later was Michels met Ajax de eerste Nederlandse coach die de ‘Cup met de grote oren’ won. Op Wembley werd het Griekse Panathinaikos met 2-0 verslagen. Het waren de gloriedagen voor het Nederlandse voetbal, ook omdat Feyenoord een jaar eerder diezelfde beker als eerste Nederlandse club gewonnen had.

Ajax zou de jaren erop nog twee maal de Europacup voor Landskampioenen winnen. Michels zou dit echter niet meer meemaken. Medio 1971, een week na het Wonder van Wembley, kondigde Rinus Michels zijn vertrek naar Barcelona aan. Hij zocht het avontuur en - nog mooier - kreeg er driehonderdduizend gulden per jaar.In de Catalaanse kustplaats bleek het echter moeilijker om dezelfde successen als bij Ajax te behalen. In zijn eerste twee seizoenen werd Michels derde en tweede. Toen in de zomer van 1973 echter zijn voormalig pupil Johan Cruijff zich naar Barcelona kwam, keerde het tij. In 1974 werd Barcelona voor het eerst in .. jaar landskampioen.

Na zijn eerste succes in Spanje wordt Rinus Michels aangesteld als supervisor voor het Nederlands Elftal voor het WK in 1974. Hoewel Michels als eindverantwoordelijke voor Oranje fungeert, is hij nog steeds in dienst van Barcelona. Tijdens het WK zal hij nog regelmatig naar Catalonië op en neer vliegen. Op dat WK in Duitsland maakt Oranje indruk. Pas in 1978 tijdens het WK in Argentinië wordt het team in de wereldpers Clockwork Orange genoemd, maar al vier jaar eerder loopt het als een trein. Met het totaalvoetbal maakt Oranje indruk. In Hannover, niet ver over de grens, speelt Oranje de eerste wedstrijd op een eindtoernooi sinds 1938. Tegen Uruguay wordt het wordt een 2-0-overwinning. De tweede wedstrijd tegen Zweden eindigt in een 0-0 gelijkspel, maar de derde tegen Bulgarije wordt met 4-1 gewonnen. Op 26 juni eindigt Nederland-Argentinië in 4-0, met doelpunten van Rep, Krol en twee stuks van Johan Cruijff. Dertigduizend Nederlandse supporters zitten op de tribunes, op de radio zegt de voorzitter van Schalke '04: 'Wir haben den neuen Weltmeister gesehen!' Op 30 juni speelt Nederland, weer in Gelsenkirchen, tegen Oost-Duitsland, dat eerste in de groep is geworden door een 1-0-zege op West-Duitsland. Nederland wint met 2-0 door doelpunten van Neeskens en Rensenbrink. De avond voor de halve finale wedstrijd tegen Brazilië, vliegt Michels met het Philips-vliegtuig naar Madrid. Daar begint de halve finale van Barcelona voor de beker om half tien. Na de overwinning vliegt hij meteen terug naar Duitsland om daar met motorpolitie en sirenes naar Hiltrup geëscorteerd te worden, zodat hij om vier uur naar bed kan. De volgende dag wordt met 2-0 gewonnen, door doelpunten van Johan Cruijff en Neeskens. In de finale gaat het echter mis. Ondanks een snelle voorsprong uit een strafschop van Neeskens, trekken de West-Duitsers de stand nog voor rust gelijk.

Michels keert terug bij Barcelona, maar het is niet wat hij er van verwacht had. Barcelona eindigt als derde en Michels wordt ontslagen en vervangen door de Duitser Weisweiler. Michels keert terug bij Ajax, maar die club kan hij niet meer tot successen brengen. Slechts een jaar later keert hij terug bij Barcelona, waar hij tweemaal tweede mee wordt. Na een avontuur in Amerika (bij de LA Aztecs) en Duitslands (vier jaar FC Köln) keert Michels terug bij de KNVB om bondscoach Kees Rijvers op te volgen. Op 1 juli 1984 gaat de verbintenis van Michels en de KNVB in. Desondanks weet Nederland zich niet te plaatsen voor het WK in Mexico. In de barrage wedstrijden tegen België, wordt Nederland uitgeschakeld door een goal van George Grün. Michels zit tijdens die wedstrijd niet op de bank, omdat hij een hartoperatie moest ondergaan. Hij werd vervangen door Leo Beenhakker.

Michels zijn grootste succes kwam echter in 1988. Tijdens het toernooi weet Michels een hechte groep te kweken, door de officials van de bond (de bobo’s) als gezamenlijke vijand te bestempelen. Oranje overleeft met moeite de groepsfase. De eerste wedstrijd tegen de Sovjet-Unie wordt met 1-0 verloren. De tweede tegen Engeland wordt met 3-1 gewonnen. Marco van Basten scoort drie goals, terwijl hij de eerste wedstrijd op de bank begon. De derde wedstrijd tegen de Ieren moet gewonnen worden. Dankzij een (buitenspel)doelpunt van Wim Kieft gaat Oranje door naar de halve finale. In die halve finale wint Oranje in een historisch duel met 1-2 verslagen van West-Duitsland. Oranje speelt op 25 juni 1988 in het Olympisch stadion van München de finale tegen de Sovjet-Unie. In die finale wint Oranje met 2-0 door een doelpunt van Ruud Gullit en een magistrale goal van Marco van Basten, die met vijf doelpunten topscorer van het toernooi wordt. In hetzelfde stadion waar hij 14 jaar eerder de WK-finale van Duitsland verloor, beleeft Rinus Michels het hoogtepunt uit zijn trainersloopbaan. Hij heeft met zijn team de Europabeker voor Landenteams gewonnen.

Na het EK in Duitsland ging Michels aan de slag in Duitsland, bij Bayer Leverkussen. Dit avontuur was echter geen succes en al snel keerde hij terug bij de KNVB. Als supervisor stelde hij (in tegenstelling tot de publieke opinie) Leo Beenhakker in plaats van Johan Cruijff aan als bondscoach voor het WK in Italië. Toen dit WK een fiasco werd, begon Michels aan zijn laatste kunstje. Als bondscoach leidde hij Oranje naar de EK van 1992. In Zweden werd titelfavoriet Oranje echter in de halve finale na strafschoppen uitgeschakeld door het verrassende Denemarken. Marco van Basten wist niet vanaf elf meter te scoren. Het zou de 52e (en laatste) wedstrijd van Rinus Michels als bondscoach worden. De Generaal zwaaide af, maar bleef in het voetbal actief. Nam zitting in task-forces van UEFA en FIFA, werd adviseur van de Amerikaanse voetbalbond en de KNVB. In die laatste hoedanigheid adviseerde hij eind 2001 nog mee over de opvolging van Louis van Gaal. Het werd Dick Advocaat, die onder Michels nog als assistent bondscoach werkte. In augustus 2004 werd Michels in het kader van 50 jaar betaald voetbal verkozen tot beste trainer uit de betaald voetbal periode.

Bron: Soccer Profile

Personalia Rinus Michels

Marinus Jacobus Hendricus Michels

Geboren: 9 februari 1928

Geboorteplaats: Amsterdam

Bijnamen: De Generaal, De Sfinx, De Bul, Mister Marbos (Meneer Marmer)

Club als speler: Ajax

Clubs als trainer: JOS, Ajax, FC Barcelona, Los Angeles Aztecs, 1. FC Köln en Bayer Leverkusen.


Erelijst als speler:

Landstitels met Ajax: 2 (1947 en 1958 )


Erelijst als traiiner:

Europees kampioen 1988: Nederland verslaat in de finale de Sovjet-Unie

WK-finale 1974: Nederland verliest met 2-1 van Duitsland

Winnaar Europa Cup 1 in 1971: Ajax – Panathinaikos 2-0

Finalist Europa Cup 1 in 1969: Ajax verliest met 4-1 van AC Milan

Landstitels met Ajax: 4 (1966, 1967, 1968 en 1970 )

KNVB-bekers met Ajax: 3 (1967, 1970 en 1971)

Landstitel met Barcelona: 1 (1974)

Spaanse beker met Barcelona: 1 (1978 )

Duitse beker met FC Köln: 1 (1983)


Onderscheidingen:

Beste coach 50 jaar betaald voetbal (2004)

Lifetime Award van de UEFA (2002)

Bondsridder van de KNVB (2002)

Nederlands coach van de eeuw (1999)

Officier in de Orde van Oranje-Nassau (1988 )

Ridder in de Orde van Oranje-Nassau (1974)

Heel ff 'n beetje proeven nog? Wel he

Hamburg

München

Die man heeft zovee betekent voor het Nederlands Elftal, overigens voor alle voetbalclubs van Nederland volgens mij!

de finale was de halve finale wij hebben 2 finales gespeeld

bedankt voor '88

gebroeders van aerle

Van Basten, Koeman, Rijkaard, Erwin Koeman, Gullit,

'Rinus Michels: groot coach met nare trekjes'

14/3/2005 8 :17

De op 77-jarige leeftijd overleden Marinus Jacobus Hendricus Michels verdient repect. Hij zette Nederland als volwassen voetbalnatie op de kaart. Oude volksidolen worden geïdealiseerd, maar tot de komst van de trainer Rinus Michels speelde ons voetbal nauwelijks een rol van betekenis in Europa. Zelfs in de tijd van het legendarische Gouden Binnentrio – Kees Rijvers, Faas Wilkes en Abe Lenstra – was Nederland al tevreden met een redelijk resultaat tegen Luxemburg of Saarland. Als trainer van Ajax won Michels, na vier kampioenschappen en drie KNVB-bekers, in 1971 de Europa Cup I. Drie jaar later was hij verantwoordelijk voor het oogstrelende voetbal van Oranje tijdens het WK van 1974 in Duitsland en in 1988 werd Nederland, opnieuw onder De Generaal, voor het eerst Europees kampioen.
Het idee De Arena om te dopen in Rinus Michels Stadion juich ik van harte toe, al wees een poll van de Amsterdamse televisiezender AT5 uit dat veertig procent van de Amsterdammers het onzin vindt. De Trainer van de Eeuw heeft een prachtige conduitestaat, maar de talloze necrologieën die de afgelopen week werden gepubliceerd, hebben me verbaasd. De media overspoelden het publiek met lofzangen. Een realistisch portret van de overleden trainer heb ik nergens gelezen. Michels vertoonde namelijk tijdens zijn carrière ook regelmatig onaangename trekjes en nam beslissingen die absoluut niet in het belang van het nationale topvoetbal waren. Het signaleren van deze feiten doet niets af aan het respect dat hij op basis van zijn werkwijze en resultaten verdient.

Na een voetbalcarrière bij Ajax van 1945 tot 1958 en vijf verloren interlands, startte Michels zijn trainersloopbaan in 1960 bij het Amsterdamse JOS. Daar trainde hij het eerste, tweede en derde elftal, plus de A-jeugd. Na vier seizoenen Jongeren Ontspanning Sport vertrok Michels, omdat hij er financieel niet uitkwam met het bestuur. Hoewel het gat slechts vijftig gulden bedroeg, stelde Michels zich heel zakelijk en principieel op. Dat gedrag zou als een rode draad door zijn verdere carrière lopen. Hij leefde sober, maar was gefixeerd op geld. Zelfs voor een paar adviezen liet hij zich rijkelijk belonen door de KNVB. Michels was opvallend close met gefortuneerde zakenmensen zoals Dirk Scheringa, Gerrit van der Valk en Leon Melchior. De laatste multimiljonair betaalde hem ooit een vermogen voor een nietszeggend technisch rapport over MVV. De voormalige KNVB-bobo Jacques Hogewoning noemde Michels 'de erudiet onder de trainers', een man die privé erg gezellig kon zijn en over relevante maatschappelijke onderwerpen een goede inhoudelijke bijdrage kon leveren. Volgens Hogewoning ging er achter dat granieten masker een vernuftig stel hersens schuil. De bestuurder heeft nooit begrepen waarom De Generaal overal aan wilde verdienen. Michels had bij de KNVB een goed salaris en zeer verregaande bevoegdheden. Nadat het bestuur dat had geregeld, begon hij zich af te zetten tegen deze bestuursleden. Die ervoeren dat als onbehoorlijk en namen het de werknemer Michels kwalijk dat hij alle gezagsverhoudingen uit het oog verloor.

De succesvolle trainer duldde geen zwaargewichten om zich heen. Zijn assistenten waren vaak jaknikkers. In 1984 werd Michels technisch directeur van de KNVB en wilde hij hiërarchisch boven bondscoach Kees Rijvers staan. Rijvers, die nog met Michels in Oranje had gespeeld en een veel betere voetballer was, pikte dat niet en vertrok woedend uit Zeist. Vervolgens nam Michels zelf plaats in de dug-out van Oranje. Verder is Michels er verantwoordelijk voor dat de oefenstof van Wiel Coerver, die over de hele wereld wordt gedoceerd, door de KNVB werd genegeerd. Hij verklaarde vervolgens in Zeist het spelen van vier-tegen-vier heilig. Coerver, die samen met Michels de trainerscursus volgde, nam hem dat zeer kwalijk. Volgens de Limburgse voetbalgoeroe was Michels een meester in het bespelen van mensen, vooral degenen die belangrijk voor hem waren. Voor Jan met de Pet had De Generaal geen aandacht. Het viel Coerver ook op dat zijn medecursist nooit enthousiast over voetbal praatte. In zijn ogen hield Michels niet van voetbal, maar alleen van het resultaat. Coerver is ook nooit vergeten dat de Duitse international Pierre Littbarski vertelde dat Michels hem het plezier in voetballen had ontnomen. Ook Ajax-vedette Piet Keizer was nooit onder de indruk van de Michels-methode. Hij weigerde drie jaar lang een woord met zijn trainer te wisselen en maakte in het bijzijn van Michels een vreugdedans op een tafel toen bekend werd dat de coach naar Barcelona vertrok. Volgens de linksbuiten had Michels een voorkeur voor voorspelbare voetballers en beschikte zijn trainer helemaal niet over natuurlijk gezag, maar hanteerde hij een soort dictatuur. Keizer voegde er ook nog aan toe dat Johan Cruijff en hij niets van Michels hebben geleerd op technisch gebied.

Cor van der Hart was als speler bevriend met ploeggenoot Michels. Hij zag zijn vriend in de loop der jaren veranderen, de trainer genoot niet meer van het leven. Van der Hart heeft nooit begrepen waarom Michels zo geobsedeerd was door geld. Ook in het verleden had hij al moeite met het uitgeven van geld, Michels was zijn hele leven te zuinig om zichzelf en zijn vrouw eens op een fijne vakantie te trakteren. Op Van der Hart maakte Michels een in zichzelf gekeerde indruk, een man die geen behoefte had aan contacten en alleen nog omging met zijn boezemvriend en buurman Rolf Leeser. Die deed tevens dienst als klusjesman, chauffeur en een soort zaakwaarnemer.

Cruijff heb ik nooit op een negatieve opmerking over Michels kunnen betrappen, ook niet off the record. Als trainer profiteerde Michels optimaal van de voetballer Cruijff. Hij speelde voor Sinterklaas bij de familie Cruijff en stond altijd klaar als er iets met de kinderen was. Michels heeft er wel alles aan gedaan de trainersloopbaan van Cruijff te boycotten. Als bondscoach probeerde hij te verhinderen dat zijn pupil een trainerslicentie kreeg zonder de cursus te volgen, hoewel De Generaal Cruijff de indruk gaf dat hij zou meewerken. Michels noemde Cruijff bij Ajax een beginnend trainer en zelfs een psychopaat. En op het moment dat Cruijff te kennen gaf als bondscoach mee te willen naar een EK of WK, verhinderde Michels dat persoonlijk, omdat hij Cruijff het succes niet gunde.

De Generaal had een onvoorstelbaar ego. Hij was Europees kampioen. Daarom mocht Cruijff in 1990 geen wereldkampioen worden, al wilden de spelers, de beleidsbepalers, de media en het publiek hem als bondscoach. De boze internationals die twee jaar eerder Europees kampioen werden, leverden onder Leo Beenhakker een wanprestatie tijdens het WK in Italië. Zelfs Michels had als technisch directeur geen vat meer op de groep. Nadat hij drie keer zijn hoofd had gestoten, omdat Michels zichzelf, Beenhakker of Dick Advocaat naar voren schoof, bedankte Nummer 14 verder voor de eer. Ook toen Michels na het echec in Italië naar het Drentse Odoorn reed en een knieval deed voor Cruijff. Michels is er verantwoordelijk voor dat Cruijff nooit bondscoach werd. De correcte Cruijff heeft dit nooit via de media gespeeld, hij bleef Michels met respect tegemoet treden. De Bul zal daar ongetwijfeld erg tevreden over zijn geweest. Hij kreeg zijn zin en kwam onbeschadigd uit de strijd. De Generaal was een groot coach, met een paar nare trekjes. Hij was beslist niet de onberispelijke, heiligverklaarde man uit de gepubliceerde necrologieën. De Sfinx had maar één belang! Precies, zijn eigenbelang.