Ik heb ook last van hyperventilatie...

Als ik een aanval krijg kan ik er gelukkig redelijk goed mee omgaan door niet in paniek te raken maar me te concentreren op m'n ademhaling. Het duurt dan wel even voor ik er weer uit ben, maar ik kan er tenminste wel op eigen kracht uitkomen, en dat is iets waar ik mezelf toe dwing om op te blijven vertrouwen.
Bij mij begint zo'n aanval met heel erge druk op m'n borst waardoor ik niet meer goed ademhaal en dus het gevoel krijg dat ik geen lucht meer krijg. Dan breekt het zweet me aan alle kanten uit en begin ik te trillen en krijg ook van die verkrampte spieren, ik word duizelig, krijg zwarte vlekken voor m'n ogen en idd die sterretjes

. Als ik m'n ademhaling weer een beetje onder controle heb zakt die duizeligheid enzo wel weg maar dan krijg ik het meestal ijskoud. Achteraf heb ik altijd vreselijke koppijn en pijn in m'n rug omdat m'n spieren zo gespannen zijn geweest tijdens de aanval, en ik voel me nog minstens een half uur daarna slap en trillerig, gewoon beroerd dus...
Ik krijg zulk soort aanvallen vaak als ik een tijdje teveel hooi op m'n vork heb genomen en dus gestresst ben, maar ik heb er vooral last van als ik ergens heel erg mee zit of me heel erg druk loop te maken over iets emotioneels of persoonlijks.
Denk dat dat komt omdat ik een heel erge piekeraar kan zijn maar ondertussen ook heel gesloten ben en dus niet in staat ben om te praten over dingen die me dwars zitten. Dat geeft stress met bij mij dus hyperventilatie als gevolg...
Daarmee ben ik dus inderdaad wel het levende bewijs dat het iets psychologisch is..!
Beetje minder, maar ik heb ermee leren leven en maak me er gewoon niet meer zo druk om, en dat scheelt een hoop!
Denk echt dat je er zo relaxt mogelijk mee om moet proberen te gaan, als zo'n aanval komt dan komt ie toch wel, het beste is dan om het niet nog erger te maken dan het al is door in paniek te raken..!