dood

vanacht om half drie is mijn oma overleden...
en het rare is, ik heb er nog geen traan om gelaten, ik weet niet, het lijkt alsof het niet echt is gebeurt.

zij lag al een lange tijd in het ziekenhuis met lever en darm kanker, en het was wel duidelijk dat het niet lang meer ging duren.

maar toen het ziekenhuis belde om half 3, hebben mijn ouders me het niet eens verteld, dat deed mijn moeder pas tussen neus en lippen door toen ik vanmorgen ontbijt stond te maken.

ik voel me er echt wel klote door, mis een stukje van mezelf, maar kan er niet echt om rouwen lijkt het wel.
is dit wel normaal? of betekend dit dat ik eigelijk helemaal niet om haar gaf?

Gecondoleerd

je moet je niet schuldig voelen als je nog niet gehuilt hebt...
de ene verwerkt het anders als een ander.....
ook lag je oma al een tijdje in het ziekenhuis...
dus het besef dat je oma er binnekort niet meer zou zijn was er al!

sterkte ermee

we hadden heel lang geen contact meer met haar gehad.
na vier jaar kwamen wij, door de onwijs goede verpleging(heb echt respect voor die mensen) werden wij twee weken geleden gebeld dat ze daar lag.

we zijn er meteen naartoe gegaan. en sindsdien, ben ik zo vaak mogelijk naar haar toe gegaan, maar omdat ze er steeds slechter uit ging zien en niet meer reageerde, had ik besloten om vanaf vorige week niet meer te gaat.

nu ben ik bang dat ik daar misschien spijt van krijg later.
ik heb niet eens goed afscheid kunnen nemen.

Je moet het de tijd geven!

Gecondoleerd & sterkte!

thx allemaal

w8 maar tot de begrafenis is dan komt de klap!!

ik wens je veel sterkte!! en je familie ook!!

hou je taai!

het is helemaal nie vanzelfsprekend dat je om je oma rouwt. veel mensen hebben helemaal niets met hun oma. mijn oma was elke week bij ons, maar het boterde gewoon helemaaaaaal niet tussen mijn oma en mij, ze zat me eigenlijk alleen maar (heeel goed bedoelt) dwars. toen ze overleed had ik er ook geen verdriet van.

Heavy allemaal !
Een groot verlies, sterkte de komende tijd...

Sterkte.

Iedereen gaat er anders mee om.
En zoals je laat weten had je al een tijd lang geen contact met haar.
Plus dat je al van te voren wist dat ze niet lang meer te gaan had.
Dan neem je onbewust in die periode toch al een beetje afscheid.
En misschien komt de klap later nog wel.
Pas wanneer je iets tegen komt wat je heel sterk aan je oma doet denken.

Maar misschien ook niet, en heb je er vrede mee, dat het zo gegaan is....

we hebben zolang geen contact gehad omdat ik van die klote familie heb, die niet meer dan een langzame en zeer pijnlijke dood verdienen.

zij hebben mijn oma bij ons weg gehouden. en omdat mijn oma niet alleen wilde zijn durfde ze niet tegen ze in te gaan.

daarom is het ook nog maar de vraag of we uberhaubt naar de begravenis gaan....
en das helemaal een klote idee, dat je oma begraven wordt, en je er mssn neit bij kan zijn.....

Ik had ook niets met mijn Oma, en heb er ook helemaal geen verdriet over gehad.
Maar met mijn andere Oma waar ik echt wel iets mee had was ik heel verdrietig.

misschien besef je het nog niet zo goed!Het is niet noodzaak om een traan te laten hoor misschien verwerk jij straks je verdriet op je eigen manier.

Mijn opa ligt met een infarct in het ziekenhuis en ik heb wel moeten huilen van schrik omdat hij altijd nog zo fit en *jong* is. Maar gaat gelukkig goed nu!

Dat je nu nog geen traan gelaten hebt is helemaal niet zo raar. Je verteld zo ie zo dat je al een paar jaar lang je oma niet meer had gezien. En nu heb je haar een paar weken meegemaakt. Het is waarschijnlijk nog niet echt tot je doorgedrongen dat je nu echt niet meer bij haar kan zijn. En dat heeft waarschijnlijk zijn tijd nodig.

Omdat je nu niet goed afscheid hebt kunnen nemen.. zal ik je zeker wel aanraden (ondanks de familieomstandigheden) naar haar begravenis te gaan. Daar kan je later namelijk erg spijt van krijgen.

Veel sterkte

sterkte meissie

ik heb toen ik haar voor het eerst weer zag ook heel erg moeten huilen, maar werd elke keer wel iets minder, elke keer als je haar zo ziek ziet liggen, went het een beetje.

maar nu is het helemaal voorbij, zal ik haar niet meer zien. zal er misschien niet eens achterkomen waar ze begraven ligt of opgebaard gaat worden...
en daardoor voel ik me zo onwijs klote.

Wie gaat jou verbieden dan om naar de uitvaart te gaan? Zetten ze security voor de poorten neer ofzo? Als jij afscheid wilt nemen heeft niemand het recht je tegen te houden...

Sterkte en gecondoleerd iig

dat is juist het probleem, die klotefamilie, wil ons dus iets aandoen. ik ben bang voor hun....

Oh, sorry, dan ligt het idd even anders....
Sja, onder politieescorte er naar toe gaat ook weer zover he... Misschien mag je nog in het ziekenhuis afscheid nemen van je oma? Ik neem iig niet aan dat ze vannacht nog naar n uitvaartcentrum is gebracht...

daar ga ik idd naar kijken. dan maar geen school voor mij vandaag.
heb dan wel betere dingen te doen.

Ik heb dat ook gehad met mijn opa...
Zomers had ik een kameraad van mij verloren en toen was ik er egt helemaaaaal kapot van en 4 maanden later stierf mijn opa enja toen leek het net of ik er vrede mee had omdat mijn opa toch al heel oud was enz.
Ja kweet nie hoe ik da precies moet zeggen ik vond 't wel erg natuurlijk maar toch anders

sterkte

Je oma had kanker. Waarschijnlijk dat je het verdriet al gehad heb. Kan zijn dat het nog eerst allemaal goed tot je door moet dringen en dat je dan uitbarst. De ene reageert gewoon net even anders dan de ander, maar binnenin treurt en rouwt iedereen.


Gecondoleerd

sterkte

Allereerst sterkte de komende tijd

Ik ken het wel van toen mijn opa overleed, hij zat al geruime tijd in Spanje en in een week tijd is het toen heel hard gegaan.
Ook toen het nieuws kwam kon ik niet huilen, ik had wel verdriet, maar de tranen kwamen niet.
Zeker doordat je denkt dat het niet echt gebeurd is kan het weerhouden, maar dat wil absoluut niet zeggen dat je minder van je oma hield.

Heel veel sterkte

Ja zal wel komen met de begrafenis enzo.
Sterkte ermee

geconcoleerd

Het is bij iedereen anders hoe je op zoiets reageert, het is heus niet raar als je niet zoals sommige mensen hysterisch staat te huilen. (en dat is op hun beurt ook niet raar trouwens) sterkte ermee iig.

Ga naar de begrafenis..Hoe dan ook, neem aan dat je familie toch wel geneg respect heef om op een begrafenis niet de boel te laten escaleren..

sterkte met dit grote verlies

gecondoleerd!

Misschien duurt het nog even voor het doordringt...is meestal zo...en gevoelens hoef je niet persee te uiten door te huilen.

Gecondoleerd (F)(F)

En sterkte ermee in de toekomst...(F)

He meissie als aller eerst gecondoleerd

De klap komt nog wel je moet eerst alles gaan beseffen.

Ik wens je heel veel sterkte hier mee in de toekomst

gecondoleerd meis

elk mens rouwt op een andere manier
de ene huilt al voor het gebeurd is
de ander word stil of kwaad
ieder heeft zijn eigen manier
wat ook goed is want zo kun je mekaar
er door heen helpen

veel sterkte

gecondoleerd meisje.

het is pas net gebeurd dus je beseft het nog niet.
Dit komt nog wel geloof me..
Hoe oud was je oma? ze heeft vast een mooi leven gehad.

sterkte ermee
ik heb ook nog nooit hoeve huilen om een sterftegeval
misschien komt dat nog wel ooit wie weet

de egte klap komt pas na de begrafenis of crematie
want dan is ze egt weg
succes

Sterkte hoor

sterkte

Toen mijn oma overleedt moest ik lachen in plaats van huilen..bedoelde het natuurlijk echt niet zo. Het ging gewoon vanzelf..ze was me lievelingsoma...vind het verschrikkelijk dat ze er niet meer is..sniksnik

gecondoleerd,

afscheid nemen kun je nog doen op de begrafenis zelf, en meestal zul je dan wel verdriet voelen.. dat is bij mij ook zo gebeurd. op het moment zelf deed het me niks, pas tijdens de begrafenis ging ik het me beseffen.

voel je niet schuldig.. dat soort dingen gebeuren nu eenmaal..

gecondoleerd, sterkte



toen mn oma dood was heb ik dr ook geen 1 traan om losgelaten.. we hadden er vrede mee toch mis ik dr nog heel erg maar zo kon het gewoon niet verder én wou ze zelf ook niet.. dus zij blij, wij 'blij'

t is nu zeker dat ik niet naar de uitvaart mag/kan

en de tranen zijn er idd vandaag uitgekomen, dacht dat het een goed idee zou zijn om nar school te gaan, ff wat afleiding enzo.
maar na 2 uur stortte ik gewoon in.

nog gebeld naar het ziekenhuis waar ze lag enzo. maar omdat mij vader (was zijn moeder) mijn zusje en ik afstand doen van de erfenis(door mijn tante had ze alleen maar schulden) kunnen wij ook niets meer regelen.

mijn tante heeft ook nog geen toestemming gegeven voor de begravenis, ik vind het gewoon triest. ze kan haar wel kaalplukken, maar zodra ze dood is hoeft het voor haar niet meer.

ik vind het gewoon zo zielig, straks krijgt ze misschien wel een bijstandscrematie van de gemeente. waar niemand bij is...

ik voel me schuldig dat ik niets kan doen, maar heb het iig geprobeert....

heej, is altijd vervelend zoiets sterkte ermee wijffiej

Het is echt wel normaal hoor..
Mijn moeder is getsorven en het is denk ik moeilijk te begrijpen.. Het wil echt niet zeggen dat je neit van die persoon houd..
Want jij houd dnek ik heel veel van je oma en ik hield super veel van me moeder..
Het is gewoon moeilijk te begrijpen dat die persoon er niet meer is..
Maar meis sterkte

gecondoleerd ja grote kans da je der spijt van krijgt da je gin afschijt hebt kunnen nemen ik hebda bij men opa oknie gedaan bender toen oknie mir geweest en hebder nu wel spijt van

Als ze al oud en lange tijd ziek was, dan is t ook een soort berusting als iemand overlijd..
Mijn oma had er al jaren geen zin meer in en lag echt te wachten tot ze overleed.. toen t eenmaal zover was, was ik puur verdrietig om mezelf en om mijn moeder enzo. maar verder eigenlijk niet omdat ik wist dat dit was wat ze wilde.. misschien heb jij dat ook wel bij jouw oma?

Iedereen gaat op zijn manier om met de dood van een bekende.
Iedereen gaat een keer dood en bij oudere mensen hou je er onbewust meer rekening mee, en kun je de dood makkelijker accepteren.
En niet iedereen heeft een hechte band met hun Opa en Oma,en daardoor is het verlies vaak ook niet zo heftig.

Mijn moeder is 5jr. geleden overleden aan kanker,dat was wel heftig.
Mijn 2 opa's zijn vorig jaar overleden en daar heb ik geen moeite mee gehad, het was gewoon hun tijd.

toen mijn oma drie weken geleden weer contact met ons wilde was ik zo boos.
klinkt misschien raar, maar ik kon t niet gelove, wat een lef had ze om nu weer in ons leven te komen.
ik had alle hoofdstukken met haar erin al afgesloten.

maar toen ik er was had ik medelijden, ze lag daar zo zielig. kon amper reageren. zag er onwijs slecht uit.

en nu ze dan overleden is en we de afgelopen weken zo intensief met haar bezig zijn geweest lijkt het alsof het contact nooit verbroken was.

maar ik vind het toch jammer dat ik geen afscheid van haar kan/ mag nemen.
dat doet me het meest pijn...

Het verdriet komt later

mwa hoeft niet hoor, ik heb het (hoe bot het ook klinkt) ook niet moeilijk gehad met het overlijden van mijn oma, dat toch redelijk plotseling kwam

i.g gecondoleerd!