In Hollywood films zie je vrijwel altijd zwart/wit karakters van typetjes. In 'real life' is niemand ALLEEN slecht of ALLEEN goed, je ziet dit echter heel vaak in hollywood films en ik vind dat die rol van die dochter van Anthony ook daarin past en ook die van de 'bad guy'. Verder vind ik 't allemaal net wat te gelikt, wat te 'gladjes' en te veel 'happy ending/boontje komt op z'n loontje' idee, zoals dat de 'bad guy' nog effe z'n verdiende loon krijgt aan het eind.
Klinkt misschien wat negatief, ben ik helemaal niet over deze film, heb er juist van genoten, maar wilde even dat 'hollywood' gehalte toelichten 
Ok.
Ik denk dat juist die duidelijke verdeling goed/slecht en die moralistische boodschap hetgeen zijn wat mensen vaak aantrekt in films. Gewoon even weg uit de ingewikkelde werkelijkheid en even helemaal wegdromen in een wereld die wat makkelijker en simpeler is.
Hoewel in deze film toch aardig wat thema's verwerkt zitten die je in het echte leven ook maar al te vaak tegenkomt: onmogelijke liefde, verraad, onzekerheid, vriendschap, betrouwbaarheid, loyaliteit, eerlijkheid, etc. En al die thema's vind ik in deze film erg goed neergezet.
Het punt is denk ik dat films slechts een beperkt deeltje uit de levens van de personen pakken zijn en een select aantal kanten van personen belichten. Alles wat niet relevant voor het verhaal is wordt weggelaten om het geheel duidelijk te houden, dat is nu eenmaal film. Het is aan de makers om te bepalen welke periode en welke kanten van de personen ze laten zien. De ene maker zal misschien heel diep gaan en daarmee een behoorlijke uitgewerkte persoonlijkheid creëeren, terwijl een ander een oppervlakkige persoonlijkheid creëert en zich meer focust op andere kanten van de film.
Dat maakt film ook zo leuk naar mijn mening: er is een keuze uit enorm veel verschillende verhalen en varianten van uitwerking en zo zit er voor iedereen wel wat bij. De één zal voor standaard Hollywood gaan voor een tijdje simpel vermaak, de ander zal voor een diepgaande film gaan waarbij je hard moet nadenken en weer een ander bekijkt een film als een kunstvorm, waardoor je weer een heel ander soort film moet zoeken (arthouse bijvoorbeeld).
