Vette site, rude violence
Ik vond deze op
www.paracon.be en ik vind het een erg interessante theorie...:
Het verhaal over het ontstaan van ons zonnestelsel
Hoe was het mogelijk dat de Soemeriërs vanaf hun prille bestaan deze kennis bezaten.
De verhalen van de Soemeriërs gaan als volgt.
Toen het stelsel nog vrij jong was, was er de Zon (APSU= Zij die van het begin af bestond), zijn
kleine metgezel Mercurius (MUM.MU= Een die geboren is) en verder weg Tiamat=Maagd die
het leven schonk).
Het zonnestelsel expandeerde geleidelijk door de geboorte van drie planetaire paren,
Venus en Mars tussen MUM.MU en TIAMAT, het reuzenpaar Jupiter (KI.SHAR=grootste van
het vaste land) en Saturnus (AN.SHAR=grootste des hemels) aan de andere kant van Tiamat en
verder daar vandaan Uranus (ANU=god van de hemel) en Neptunus (E.A=Hij wiens huis water is).
Dit jonge stelsel was nog zeer onstabiel toen, ongeveer 4 miljard jaar geleden, een indringer binnendrong.
Volgens de oude geschriften kwam hij uit de diepe ruimte.
Toen deze onze buitenplaneten naderde werd hij naar binnen getrokken.
Het was de eerste buitenplaneet Neptunus, die met zijn gravitatiekrachten Nibiru (indringer) aantrok.
De tekst zegt hierover: ‘hij die hem pakte was E.A.’.
Nibiru werd beschreven als een verschijning om nooit te vergeten: schitterend, verleidelijk, verlokkelijk,
trots en goddelijk.
Toen hij Neptunus op korte afstand passeerde, sprongen vonken en lichtflitsen over tussen de twee planeten.
Nibiru had waarschijnlijk zijn eigen satellieten. De teksten spreken van zijn volmaakte ledematen….
Moeilijk te ontdekken, vier waren zijn ogen en vier waren zijn oren.
Bij de passage begon één kant van Nibiru op te bollen, alsof hij een tweede hoofd had.
Was dat misschien het moment dat de bobbel eraf werd gerukt en Neptunus zijn maan Triton ontstond?
Iets dat in die richting wijst, is het feit dat Nibiru in een retrograde baan ons stelsel binnendrong in
tegenstelling tot de andere planeten die in tegenwijzerzin om de zon draaien.
Nog meer satellieten ontstonden toen Nibiru Uranus naderde.
De teksten vermelden dat ANU vier winden voortbracht en deze behield.
Hier refereert men duidelijk dat de vier manen van Uranus werden gevormd tijdens de bijna botsing en
die tevens Uranus deed kantelen.
Verderop wordt beschreven hoe Nibiru zelf nog 3 satellieten extra bij kreeg en hoe hij, na te zijn gevangen
in een baan om de Zon, opnieuw de buitenplanten tegenkomt en ze daarbij vormt tot het huidige stelsel.
Na Neptunus en Uranus gepasseerd te zijn, werd Nibiru steeds meer naar het midden van het planetaire
stelsel getrokken door de invloed van de immense aantrekkingskracht van Saturnus en Jupiter.
Toen Nibiru/Marduk (werd door de Babyloniërs verpersoonlijkt met hun god Marduk) Saturnus naderde en
zijn oorlogspositie innam, kusten de twee planeten elkaars lippen.
Vanaf dat tijdstip werd de omloopbaan Van Nibiru/Marduk veranderd.
Mogelijk werd de hoofdsatelliet van Saturnus, GA.GA (Pluto) weggetrokken in de richting van Mars en Venus,
een richting die slechts mogelijk is als gevolg van de retrograde kracht van Nibiru/Marduk.
Ronddraaiend in een wijde elliptische baan, keerde Gaga terug naar de verre uiteinden van ons zonnestelsel.
Tijdens zijn slingervlucht kwam hij onder invloed van Neptunus en Uranus.
De nieuwe baan werd onder invloed van deze laatsten vastgelegd waarbij Gaga (Pluto) met zijn hellende baan
hem soms tussen Neptunus en Uranus brengt.
De nieuwe omloopbaan van Nibiru/Marduk richtte zich nu op Tiamat.
Het jonge zonnestelsel was nog heel onstabiel, zeker het gebied van Tiamat.
Door het schommelen van de planeten werd Tiamat door twee reuzen achter elkaar en twee kleinere planeten
tussen haar en de zon in vele richtingen getrokken.
Een gevolg hiervan was het losscheuren of het zich rond haar samenpakken, van een bende satellieten, ‘woedend
van razernij’ verhaald de tekst.
Deze satellieten, ‘brullende monsters’, waren ‘gekleed in verschrikking’ en ‘gekroond met halo's’, driftig bewegend
en rondcirkelend als waren zij ‘hemelgoden’ (planeten).
Heel gevaarlijk voor de stabiliteit en veiligheid van de andere planeten was Tiamats ‘leider van de bende’, een
grote satelliet KIN.GU (Hoge afgezant) die tot bijna planeetgrootte uitgroeide en op het punt stond om zijn
onafhankelijke bestemming te verkrijgen (eigen omloopbaan).
Tiamat was zeer onder de indruk en koos hem uit om tussen de hemelgoden te zitten.
Verder in de tekst: ‘Er ontplooide zich een hevige strijd’, toen de gravitatie- en magnetische krachten zich in de
strijd mengden.
Dit leidde uiteindelijk tot de botsing van Nibiru/Marduk met zijn 7 satellieten (winden) en Tiamat met haar bende
van 11 satellieten aangevoerd door KIN.GU.
Ze koersten in tegengestelde richting op elkaar af, toch hebben beide planeten elkaar niet geraakt, een feit van
enorm astronomisch belang.
Het waren de satellieten of ‘winden’ (de Soemerische omschrijving: ‘Zij die zich aan de zijkanten bevinden’) van
Nibiru/Marduk die zich in Tiamat boorden en in botsing kwamen met haar satellieten.
1ste fase:
Hij positioneerde de vier winden zodanig
dat niets van haar kon ontsnappen
De Zuidenwind, de Noordenwind,
De Oostenwind, de Westenwind.
Hij hield het net dicht bij hem,
Het geschenk van zijn grootvader Anu die voortbracht
De Duivelswind, de Wervelstorm en de Orkaan…
Hij zond de winden uit die hij had geschapen
De zeven van hen; om Tiamat van binnen te treffen
Zij rijzen op achter hem.
Voor hem uit bracht hij de bliksem in stelling
Hij vulde zijn lichaam met een felle vlam
Daarna maakte hij een net om Tiamat daarin te vangen…
Een schrikaanjagende halo verscheen als een tulband rond zijn hoofd
Hij was omgeven met een angstwekkende afschrikking als
Omwikkeld in een mantel.
Toen beide planeten en hun satellieten elkaar dicht genaderd waren dat Nibiru/Marduk het binnenste
van Tiamat kon onderzoeken en het plan van Kingu kon doorgronden, viel Nibiru/Marduk Tiamat aan
met zijn ‘net’ (magnetisch veld?) om ‘haar te omarmen’ en met bliksemstralen te bestoken (‘heilige bliksem’).
Tiamat ‘werd omhuld door een intense schittering’, waarbij zij werd afgeremd, oververhit raakte en ‘opzwol’.
Gapende kloven verschenen in haar korst, waaruit stoom en vulkanisch materiaal ontsnapte.
Hierin schoot Nibiru/Marduk een van zijn satellieten, de Duivelswind.
Hij boorde zich in Tiamat’s buik, sneed door haar inwendige organen en spleet haar hart.
Haar leven werd gedoofd, het werd ook noodlottig voor haar manen, alle sneuvelden behalve Kingu.
Gevangen in het net, verbrijzeld en in stukken gebroken werden de leden van de bende van Tiamat uit
hun koers geworpen en met geweld in tegenovergestelde banen gedwongen: ‘door vrees verlamd keerden
zij zich om en vluchten weg’.
Hieruit kunnen de kometen ontstaan zijn die ons dan periodiek een bezoek brengen.
Volgens de geschriften is op die manier Kingu beroofd van zijn onafhankelijk worden ‘Nibiru/Marduk
ontnam hem zijn bestemming’.
Hij werd veranderd in een DUG.GA.E ‘een massa van dode klei’, in omvang afgenomen, zonder atmosfeer,
water en radioactief materiaal en ‘met boeien geketend’ om blijvend de satelliet van Tiamat te worden.
De Soemerische tekst laat er geen twijfel over bestaan dat Nibiru nu in zijn nieuwe baan rond de zon draait.
Hij doorkruiste de hemelen en controleerde alle streken,
En Apsu’s gebied mat hij op;
God (Nibiru/Marduk) mat de dimensies van Apsu op.
Bij de terugkeer in zijn nieuwe omloopbaan stevende hij terug op Tiamat af, ‘plaats van de hemelse strijd’
2de fase
De heerser stopte even om haar levenloze lichaam te bekijken.
Hij verzon toen een listig plan om het watermonster op te splitsen.
Toen als een mossel, splitste hij haar op in twee delen.
Met deze actie bereikte de schepping van de ‘hemel’ zijn laatste fase en nam de schepping van
aarde en maan een aanvang.
Het bovenste gedeelte, haar schedel werd geraakt door de Noordenwind.
Door de impact werd Tiamat en ook Kingu in een volledig nieuwe omloopbaan geworpen, waar
voorheen nog geen planeet geweest was, nu de Aarde (Tiamat) en de Maan (Kingu).
Het andere deel van Tiamat werd door de inslag verbrijzeld in stukken en brokken , ‘haar staart
werd aan elkaar gesmeed’ om een soort armband in de hemel te vormen.
De stukken aan elkaar smedend,
Als een uitkijkpost positioneerde hij hen…
Hij boog Tiamats staart tot een Grote Boog
Als een armband
Hier leest men hoe de Grote Band of de asteroïdengordel is ontstaan.
Verder door de ruimte kruisend gaf hij Uranus en Neptunus hun uiteindelijke uiterlijk.
Volgens de geschriften kreeg ook Gaga/Pluto op deze wijze zijn uiteindelijke positionering in ons stelsel.
Gaga/Pluto kreeg hierbij ook een nieuwe naam: US.MI (hij die de weg aanwijst) de eerste planeet die
men tegenkomt wanneer men ons stelsel binnentreedt van buiten af.
Moderne astronomie en recente ontdekkingen bevestigen dit duizenden jaren oude verhaal.