Schiphol

Zongebruinde mensen lopen op teenslippers terwijl het buiten 5 graden is. Ik denk aan de warme landen waar ze geweest zijn en ik kan een gevoel van jaloezie niet onderdrukken. Stiekem doet het mij goed dat ook zij weer terug zijn in ons koude kikkerlandje. Aan elk moois komt een einde. Dus ook voor hen.

Een groepje jongens proppen in een rap tempo whoppers weg bij de Burger King waar het ongeacht de tijd altijd spitsuur is. Reizigers kopen een boek in de Ako om de vlieguren en het wachten mee te doden. Als warme broodjes gaan ze over de toonbank. Ik spek het reisje naar Ibiza van de heer Kluun dit jaar. Kan hij mooi een flesje water van kopen. In het damestoilet smeren Spaans uitziende meisjes nog een laag foundation op de voorgaande lagen foundation omdat ze zichzelf blijkbaar nog niet oranje genoeg vinden. De wc's stinken, zoals altijd op Schiphol. Een kakafonie aan geluid ontstaat als er een ander groepje toeristen binnenkomt. Onverstaanbare talen vullen de wc's. Stewardessen staan in hun perfecte blauwe mantelpakjes in een groepje bij elkaar. Ze hebben alles onder controle. Zo lijkt het tenminste.

Een zakenman zit als een workaholic achter zijn laptop op het toetsenbord te rammen terwijl een schoonmaakster de vloer rondom zijn tijdelijke werkplek verveeld schoon veegt. Ze vraagt zich af wanneer ze eindelijk eens naar huis kan. Een verdwaalde zwerver kijkt iets te lang naar mijn broodje. Afblijven, die is van mij.

De stem op de intercom praat onophoudelijk waardoor de stroom informatie veranderd in achtergrondmuziek die onbelangrijk is geworden. Niemand luistert meer. Het geluid van langsrijdende karretjes, koffers en trollies suist onafgebroken na in mijn oren. Kinderen rennen uitgelaten voorbij. Ze mogen vliegen en dat is op die leeftijd allejezus spannend. Mensen kopen spullen omdat ze zich vervelen, mensen bellen omdat ze zich vervelen en mensen eten omdat ze zich vervelen. Toeristen maken nog even snel de laatste kiekjes voordat ze naar huis vliegen. Reizigers kijken gespannen op de schermen hoe laat ze in kunnen checken en bij welke incheckbalie ze moeten zijn. Misschien moet ik dat ook nog even controleren. Voor de 3e keer. Ik heb nog genoeg tijd en loop nog even naar buiten.

Buiten rook ik een sigaret. Mensen lopen gehaast de draaideur in en uit. Iedereen is op weg van of naar iets. Een plek, een persoon, een gebeurtenis, leuk of niet leuk, de liefde, hun familie, omdat het moet of omdat ze er aan toe zijn. Op het grote videoscherm achter mij is een reclame met rustige klassieke muziek. Terwijl het contrast niet veel groter kan worden kom ik juist hier tot rust.