wie is dat ook! komt het door een bepaalde karaktereigenschap
Ik denk trouwens wel dat iedereen filosofisch is ingesteld.
of komt het door tegenslagen in je leven dat je over het leven na gaat denken.
Tja maar wat is dan filosofisch, iedereen heeft dat wel maar bij sommige mensen is dat gewoon 0,1% waardoor ze waarschijnlijk nooit filosofisch zullen denken.
Tja maar wat is dan filosofisch, iedereen heeft dat wel maar bij sommige mensen is dat gewoon 0,1% waardoor ze waarschijnlijk nooit filosofisch zullen denken.
Ik denk trouwens wel dat iedereen filosofisch is ingesteld.
Maar veel mensen 'overkomen' dingen zonder dat ze zich bewust worden dat er misschien wel een boodschap in kan liggen
maar om nou overal de boodschap van elke gebeurtenis achter te zoeken, is dat niet een beetje zonde van je tijd?
k heb het ook heel erg.
Enige wat ik de hele dag doe is nadenken over het leven
had ooit zo'n boek gelezen, de wereld van sofie van Jostein Garder... daar ging ik wel een tijdje goed verknipt van denken!! Over filosofie gesproken
en intresses
Die zijn net zo filosofisch als jij en ik. Alleen willen die vaak niet verder nadenken. Dat kan komen omdat het verdere doordenken beangstigend wordt omdat je vertrouwde paradigma's moet opgeven waardoor je onzeker raakt.
Ik denk trouwens wel dat iedereen filosofisch is ingesteld.
Nee dat denk ik niet. Ik ken genoeg voorbeelden van mensen die totaal niet filosofisch zijn ingesteld. Maar dan ook echt totaal niet!
Denken is iets anders dan filosoferen...denk ik...
Socrates filosofeerde ook met het gewone volk hoor. Marktkooplui en dergelijke. En uit die mensen heeft hij wel een aantal van zijn grootste waarheden gehaald.
Dat kan komen omdat het verdere doordenken beangstigend wordt omdat je vertrouwde paradigma's moet opgeven waardoor je onzeker raakt.
of komt het door tegenslagen in je leven dat je over het leven na gaat denken.
Je gaat dingen misschien meer waarderen.
Maar ik houd me liever bezig met het leven zelf dan erover te filosoferen
wie is dat ook! komt het door een bepaalde karaktereigenschap. of komt het door tegenslagen in je leven dat je over het leven na gaat denken.
Plaats ik hem als Nihilist in mijn bericht?
Overigens als geschiedenis zich 10.000den
jaren herhaald, kan jij dan nog goed over het
nut ervan relativeren, zeker als de mens er niet
van leert?
Overigens gaan die morele waarden niet over
goed en slecht.
Eerder over de principes en normen van mensen
en je standvastigheid daarin.
Het is wel een optie het eerst te lezen
voordat je er een oordeel over geeft.
Niemand heeft een geheel eigen mening. Elke mening is een kopie/verbastering van wat je van een ander gehoord, gezien of gelezen hebt.
Met andere woorden: als er geen meningen onstaan dan ZIJN er helemaal geen meningen. Een mening kan een kopie zijn maar het kan ook een idee zijn wat jezelf hebt beredeneerd en geheel zelf tot gekomen bent. Dat die maybe op sommige punten andere meningen raakt doet niks af van het feit dat het een eigen mening is, je bent er zelf tot gekomen
Lijkt me wel dat er een verschil zit tussen een gefundeerde en een niet-gefundeerde mening...daarin zit de mate van verschil hoe men iets uitdiept en er zelf ook over nadenkt...niet klakkeloos kopieren...vaak wat losse "kreten" ook...
Het klopt dat er ooit iemand is geweest die ergens de eerste mening over had. Waar die vandaan kwam? Ik weet het niet, misschien door een hogere macht gegeven.
Wat ik bedoel is dat je altijd beinvloed wordt door je omgeving, je sociaal maatschappelijke context, de informatie die je tot je beschikking hebt, enz.
Alleen al het feit dat jij zegt dat je een eigen mening hebt die je zelf hebt ontwikkeld is al een typische westerse moderne/postmoderne manier van denken. Tevens merk ik bij jou in eerdere reacties dat je sterk op je individualiteit gericht bent. Ook dat is een typisch kenmer van deze samenleving.
Ik moet je wel gelijk geven dat je vanuit je eigen persoonlijkheid kiest welke invloeden je wenst te internaliseren in je eigen mening. Maar dat is nog steeds niet hetzelfde als een geheel eigen mening hebben.
Want ook daar zijn weer beperkingen aan. Want wederom bepaalt je context met welke invloeden je in aanraking komt en de waarden waarmee je opgroeit bepalen voor een groot deel wat je moreel verwerpelijk vindt en wat niet.
Zo kan ik er bijna 99% zeker van uitgaan dat jij niet vindt dat alle homo's gestenigd moeten worden.
Of heeft ieder individu vanaf zijn geboorte al een eigen soort morele code meegekregen?
Maar over dat gefundeerd en niet-gefundeerd...
Je zal zelf ook weleens in een situatie zijn geweest dat iemand opeens met een stelling of kreet kwam dat je dacht van...zo...dat klinkt stellig...
Dat je vervolgens uit nieuwsgierigheid verder gaat vragen en er dan achterkomt dat die persoon daar eigenlijk verder geen antwoord op kan geven of op een kleine tegenwerping al reageerd met "ja ok...dat is zo" en verder niks...niet eens een maar...
Tuurlijk kan je van je mening veranderen maar als iemand zo stellig iets in brengt verwacht ik toch wel dat iemand er verder over nagedacht heeft...
Dat mag je toch wel verwachten op zo'n moment opzich?
Dan twijfel ik er iig aan of die mening gefundeerd is...
Probeer het uit vind goed wat je fout vind vind fout wat je goed vind... Gooi je ideeen es ondersteboven en ga geloven waar je niet in geloofde trek in twijfel wat je wist...
Dat doe ik juist regelmatig en ik voer ook al regelmatig Socratische gesprekken. En ik ben wel bereid om het voor mij bekende moraal in twijfel te trekken en elke keer kom ook weer tot nieuwe inzichten. Maar een inzicht is een conclusie of een constatering en dus neutraal. Als ik dan wordt gevraagd een mening te geven over dat nieuw verworven inzicht dan merk ik dat ik dat altijd doe op grond van mijn basiswaarden (die ik dus door opvoeding en onze maatschappij heb meegekregen)
Je kunt een mening vormen door je te laten beinvloeden door de omgeving je kunt ook een mening vormen zonder invloeden, nieuw denken dingen doen in plaats van eerst bedenken... Je kunt je bagage je ik laten zijn je kunt ook je bagage als overbodig beschouwen in gedachtes.
Bv als je verder gaan als iets in twijfel trekken, zodra je tegenover je eigen overtuiging gaat staan sta je niet meer in de lijn van je opvoeding enz. en werk je niet meer met je bagage.
Een mening is per definitie subjectief gekleurd. Je geeft aan wat je daar dan van vindt. En dat wordt altijd (heel onbewust) gekleurd door wie je bent. En wie je bent wordt weer heel subtiel gekeleurd door waar je vandaan komt.
Je komt iedere keer weer uit op die kaders.
Op een bepaalde leeftijd beginnen kinderen ook altijd vragen te stellen...met name de waarom vraag...
Ik denk dat daar op dat moment al een belangrijk verschil naar voren komt in de mate hoe filosofisch iemand ingesteld is...
Er zijn kinderen die genoegen nemen met het antwoord wat ze krijgen en dat vervolgens aannemen als zijnde de waarheid...
Maar er zijn ook kinderen die daar absoluut geen genoegen mee nemen en eigenlijk steeds maar verder door blijven vragen en datgene wat ze verteld word niet aannemen als zijnde de waarheid alleen omdat mama (of papa natuurlijk) zegt dat het zo is...
: dingen bekijken op een manier die juist niet past in je eigen zijn. Je kunt je bv verplaatsen in een ander persoon en denkwijze maar dan bekijk je het toch nog vanuit jezelf hoe iemand denkt. Je kunt zelf ook een ander persoon zijn in opvatting, mening enz.. Het enige wat je daar voor nodig hebt is een startpunt buiten jezelf. Zeg maar gecontroleerd meerdere persoonlijkheden maar toch weer niet. Op die manier heb je geen last van wat je hebt meegekregen en kun je vrij denken.
Maar wat ik me afvraag is, als je op jouw studie leert afstand te nemen van je eigen basiswaarden en principes die horen bij je achtergrond en context, dan is het toch onmogelijk om kritische vragen te stellen over het moraal? Want dat is toch typisch westers?
In sommige culturen is het namelijk absoluut niet de tendens om vragen te stellen over de dingen.