2e keer:
Wat: 1x (blad, 2-3 stuks) + 5x (2 trips, 0.1g)
Waar: woonkamer, thuis
Met wie: J
Na de vorige keer hebben J en ik het idee dat we de 5x moeten gaan proberen, maar we beginnen toch met het blad. Je weet tenslotte maar nooit. Na beide een aantal goede hijsen te hebben genomen voelen we nog weinig, slechts een zeer lichte bewustzijnsverandering.
Ok, 5x dan maar. J gaat eerst en zegt na de eerste hijs al zeker wat te voelen. Ik vertel hem door te gaan, en na de derde hijs weet ik niet meer zeker of hij nog aanwezig is en pak de waterpijp af. Hij zit wat wazig om zich heen te kijken, maar is na een minuut of 2 wel weer aanspreekbaar. Hij zegt het idee te hebben dat de wereld van ministeck (wie kent het nog

) is en dat hij zijn realiteit eerst weer heeft moeten opbouwen. Nu ben ik aan de beurt. Ik neem een diepe hijs, en hoest het bijna weer uit. Dit spul smaakt toch wel een stuk sterker dan gewoon blad, en mijn longen zijn natuurlijk weinig gewend. Ik voel zeker iets opkomen en neem een tweede hijs. Als ik uitadem begint alles ineens superhard te draaien. Ik heb het idee dat ik keihard aan het lachen ben, wat volgens J eigenlijk wel meeviel. Ik snap er even niks meer van, de deur rechts van me zit ineens links. Als J me vraagt de deur aan te wijzen voel ik wel dat het de muur is. Het draaien vermindert langzaam en de deur komt weer op zijn oude plek te staan. Niet lang daarna is de trip zo goed als over.
Ik had natuurlijk maar twee hijsen binnengekregen, en wil het na een tijdje nog eens proberen voor de drie te gaan. De waterpijp is weer gevuld, ik maak me klaar door ademoefeningen te doen. Dan de eerste hijs. Het eerste gevoel van tinteling en trillende perifere visie is er weer. Nog een hijs. Ik merk dat ik weer hard op weg ben, maar deze keer begin ik niet meteen zo hard te draaien. De derde hijs. Met moeite zet ik de waterpijp weg, ik begin wel heel hard te gaan. De wereld ziet er uit alsof hij uit verticale laagjes is opgebouwd. Vanaf mijn hand die bij de waterpijp is kruipt een koud, vloeibaar gevoel bij mijn arm op (denk aan de scene in The Matrix waar Neo de spiegel aanraakt). Ik moet op de bus springen, anders rijdt hij zonder me weg (is mijn vrij letterlijke gedachte). Vanaf hier wordt het allemaal wat vaag. Ik herinner een straat met huizen, en een vriendelijke vrouw, misschien een schooljuf. Ze is verwonderd dat ik er al ben. De huizen mag ik niet in. Dan zie ik een schaap, dan een hele rij schapen, dan overal om me heen schapen die in rijtjes achter elkaar aan lopen. Ik ben in een weiland. Het weiland is ook de bank waar ik op zit, en de schapen bewegen volgens de lijnen die er op staan van de bank af richting de deur. Als J niet oppast, lopen ze hem onder. Het fototoestel dat hij in zijn hand heeft wordt ineens het hoofd van een schaap en de hoofden van alle schapen worden fototoestellen. Ik voel dat mijn vingers tegen de tafel tikken ook al kan ik dit niet zien. Ik kom in een soort loop en blijf maar tegen de tafelrand tikken met mijn vingers wat best pijn doet. Ik zeg dat ik dat niet wil maar het duurt nog even voor het stopt (achteraf zie ik op video terug dat ik eerst zeg dat ik niet tegen de tafel wil tikken en dan nog een paar keer tik, dus eigenlijk de tafel niet raak voor ik het zeg). Langzaam valt alles weer terug naar de realiteit en zit ik min of meer uit te hijgen van deze ervaring. Ik ben nog steeds flink trippy, maar dat beperkt zich tot af en toe bibberig zicht, geen echte visuele dingen meer. Mijn eerste echte trip, en wat voor een!