Hoe het christendom zichzelf om zeep haalt: over het voorstel van SGP-er Bert Brouwer om het atheïsme aan te pakken
Soms kom je in het Reformatorisch Dagblad stukken tegen die je als gelovige én als theoloog van de stoel doen vallen. Het Katholiek Nieuwsblad is ook al zo’n blaadje dat regelmatig vol ongure gedachten staat, maar ook het Reformatorisch Dagblad laat zich weer eens van zijn slechtste kant zien. Vanochtend werd ik door iemand via Twitter geattendeerd op het stuk van katholiek SGP-er (serieus!) Bert Brouwer in het Reformatorisch Dagblad. Een stuk dat mij de rillingen over het lijf liet lopen. Het christelijk geloof heeft met vrienden als Bert Brouwer echt geen vijanden meer nodig…
Het stuk van Brouwer is een pleidooi voor een “gelegenheidscoalitie” tussen het christelijk geloof en de Islam, met als doel om “de secularisten” te bestrijden, want: “Het is vijf voor twaalf in dit godverlaten land”. Brouwers artikel staat vol met allerlei doemdenken en slippery slope-argumenten. Individualisme, afschaffing van de wet op godslastering, winkelen op zondag, het komt allemaal voorbij. En het is allemaal de schuld van “de secularisten”.
De oplossing volgens Brouwer:
Het is kortom hoog tijd om strategische allianties aan te gaan om dit land te herkerstenen; om het secularisme in te dammen. Een gelegenheidscoalitie tussen de islam en het christendom zou hierin wat kunnen betekenen.
Let wel, het gaat om herkerstenen, dus het opnieuw christelijk maken van Nederland. En het doel heiligt dan de middelen, want: “Hoewel ik niets heb met de islam, moeten we op dit moment pragmatisch zijn”, aldus Brouwer.
En dus:
Partijen zoals de ChristenUnie en de SGP dienen moslims van goede wil de hand te reiken en vervolgens samen alles te doen om de seculiere wolven in hun hokken terug te bonjouren.
Vervolgens beschrijft Brouwer hoe de media etc. kunnen worden bewerkt om het verstandshuwelijk te doen slagen.
Maar het is vooral het einde van het stuk dat vervolgens als een mokerslag aankomt:
Wanneer de doelen van de gelegenheidscoalitie zijn gerealiseerd en vastgelegd in wet- en regelgeving kan de pragmatische lijstverbinding tussen islampartijen en christelijke conservatieven worden losgelaten. Vervolgens is het zaak om de islam ook weer in een minderheidspositie te manoeuvreren en zodoende het joods-christelijk erfgoed in volle glorie te herstellen.
Het seculiere web ontrafeld, de spin van zijn gifangels ontdaan en libertijnse ontsporingen voorgoed in het magazijn der vergetelheid? Ja graag!
Alsof het een film noir is: aan het eind van het liedje wordt de partner een mes in de rug geduwd, en triomfeert de winnaar. In een film is het meestal de slechterik die zo handelt. In het geval van Brouwer is het de SGP die over lijken gaat. Door met de Islam in zee te gaan, probeert Brouwer twee vliegen in één klap dood te slaan: het “secularisme” én de Islam zelf. Hoe krijg je het uit je virtuele pen!
Wie zal de SGP na publicatie van dit stuk ooit nog als betrouwbare partner beschouwen!?
Nee, echt, het is een stuk dat in de satirische rubriek van De Speld een goede plaats had kunnen vinden. Dan had ik er hartelijk om kunnen lachen. Maar aangezien het Refdag dit soort duistere gruwel zonder commentaar plaatst, vrees ik dat het serieus bedoeld is. (Zie bovendien het uitgebreidere stuk op Brouwers weblog!)
Ik onthoud me maar van verder commentaar… De ethicus Theo de Boer reageerde desgevraagd via Twitter op, denk ik, gepaste wijze:
Soms kom je in het Reformatorisch Dagblad stukken tegen die je als gelovige én als theoloog van de stoel doen vallen. Het Katholiek Nieuwsblad is ook al zo’n blaadje dat regelmatig vol ongure gedachten staat, maar ook het Reformatorisch Dagblad laat zich weer eens van zijn slechtste kant zien. Vanochtend werd ik door iemand via Twitter geattendeerd op het stuk van katholiek SGP-er (serieus!) Bert Brouwer in het Reformatorisch Dagblad. Een stuk dat mij de rillingen over het lijf liet lopen. Het christelijk geloof heeft met vrienden als Bert Brouwer echt geen vijanden meer nodig…
Het stuk van Brouwer is een pleidooi voor een “gelegenheidscoalitie” tussen het christelijk geloof en de Islam, met als doel om “de secularisten” te bestrijden, want: “Het is vijf voor twaalf in dit godverlaten land”. Brouwers artikel staat vol met allerlei doemdenken en slippery slope-argumenten. Individualisme, afschaffing van de wet op godslastering, winkelen op zondag, het komt allemaal voorbij. En het is allemaal de schuld van “de secularisten”.
De oplossing volgens Brouwer:
Het is kortom hoog tijd om strategische allianties aan te gaan om dit land te herkerstenen; om het secularisme in te dammen. Een gelegenheidscoalitie tussen de islam en het christendom zou hierin wat kunnen betekenen.
Let wel, het gaat om herkerstenen, dus het opnieuw christelijk maken van Nederland. En het doel heiligt dan de middelen, want: “Hoewel ik niets heb met de islam, moeten we op dit moment pragmatisch zijn”, aldus Brouwer.
En dus:
Partijen zoals de ChristenUnie en de SGP dienen moslims van goede wil de hand te reiken en vervolgens samen alles te doen om de seculiere wolven in hun hokken terug te bonjouren.
Vervolgens beschrijft Brouwer hoe de media etc. kunnen worden bewerkt om het verstandshuwelijk te doen slagen.
Maar het is vooral het einde van het stuk dat vervolgens als een mokerslag aankomt:
Wanneer de doelen van de gelegenheidscoalitie zijn gerealiseerd en vastgelegd in wet- en regelgeving kan de pragmatische lijstverbinding tussen islampartijen en christelijke conservatieven worden losgelaten. Vervolgens is het zaak om de islam ook weer in een minderheidspositie te manoeuvreren en zodoende het joods-christelijk erfgoed in volle glorie te herstellen.
Het seculiere web ontrafeld, de spin van zijn gifangels ontdaan en libertijnse ontsporingen voorgoed in het magazijn der vergetelheid? Ja graag!
Alsof het een film noir is: aan het eind van het liedje wordt de partner een mes in de rug geduwd, en triomfeert de winnaar. In een film is het meestal de slechterik die zo handelt. In het geval van Brouwer is het de SGP die over lijken gaat. Door met de Islam in zee te gaan, probeert Brouwer twee vliegen in één klap dood te slaan: het “secularisme” én de Islam zelf. Hoe krijg je het uit je virtuele pen!
Wie zal de SGP na publicatie van dit stuk ooit nog als betrouwbare partner beschouwen!?
Nee, echt, het is een stuk dat in de satirische rubriek van De Speld een goede plaats had kunnen vinden. Dan had ik er hartelijk om kunnen lachen. Maar aangezien het Refdag dit soort duistere gruwel zonder commentaar plaatst, vrees ik dat het serieus bedoeld is. (Zie bovendien het uitgebreidere stuk op Brouwers weblog!)
Ik onthoud me maar van verder commentaar… De ethicus Theo de Boer reageerde desgevraagd via Twitter op, denk ik, gepaste wijze:











