+3-3
Alstublieft kerel, uw eigen gedichtentopic, speciaal helemaal voor jou en je lezers! De plek om eindeloos gedichten te posten 
Forumonderwerp · 1140533
3 volgers · 16810x bekeken
"Ze zegt dat het vreemd is hoe je gaande weg toch een beeld krijgt van het hele gebeuren"
huilen is loslaten
de andere betekenis van tijd
vandaag heb ik Jezus gezien
het wachten op de telefoon
ik vind het eng alleen
huilen is loslaten
de andere betekenis van tijd
vandaag heb ik Jezus gezien
het wachten op de telefoon
ik vind het eng alleen
laatste aanpassing
"Liefde voor een vrouw"
Sommige mensen nemen haar serieus,
ze doet dingen die ze raken.
Ze laten zich niet beïnvloeden
door waanzin of jaloezie.
Uit ervaring leest ook hij haar in vrede.
Geen termen van goed of fout.
Als het haar niets zou kunnen schelen
dan zou ze het ook niet zeggen.
Objectiviteit bestaat niet.
Was hij maar een open meer.
De lucht is roze gespannen.
Met een op-zichzelf-gerichte blik
respecteert de man haar keuze.
Onvergankelijk is zij dezelfde.
De liefde is hier.
Sommige mensen nemen haar serieus,
ze doet dingen die ze raken.
Ze laten zich niet beïnvloeden
door waanzin of jaloezie.
Uit ervaring leest ook hij haar in vrede.
Geen termen van goed of fout.
Als het haar niets zou kunnen schelen
dan zou ze het ook niet zeggen.
Objectiviteit bestaat niet.
Was hij maar een open meer.
De lucht is roze gespannen.
Met een op-zichzelf-gerichte blik
respecteert de man haar keuze.
Onvergankelijk is zij dezelfde.
De liefde is hier.
laatste aanpassing
"Ruimte voor tranen"
Dat ze het niet aan zou kunnen,
voor de kat zou gaan denken.
Niet-wetende of het nacht of ochtend is.
Dat is de reden, daarom werd de schrijver boos.
In haar belang, groot of klein:
Als hij iets verkeerd gedaan heeft
dan was het uit liefde.
Op aarde smeekt de regen,
de zon spreekt in zeven delen.
Zoiets zou niemand doen, behalve als je wist
of erger nog als je wil.
In taal zal zij altijd blijven leven,
dat zal hij altijd blijven zeggen.
Een socialist vertrouwt op familie.
Dat ze het niet aan zou kunnen,
voor de kat zou gaan denken.
Niet-wetende of het nacht of ochtend is.
Dat is de reden, daarom werd de schrijver boos.
In haar belang, groot of klein:
Als hij iets verkeerd gedaan heeft
dan was het uit liefde.
Op aarde smeekt de regen,
de zon spreekt in zeven delen.
Zoiets zou niemand doen, behalve als je wist
of erger nog als je wil.
In taal zal zij altijd blijven leven,
dat zal hij altijd blijven zeggen.
Een socialist vertrouwt op familie.
laatste aanpassing
"Een socialist vertrouwt op familie"
'" frustratie"... dat komt boven drijven als ik het lees.
de subtitel was ''ruimte voor tranen''
Die had je moeten gebruiken.
. dat zeg ik verkeerd.. ik vind dat je die had moeten gebruiken
. dat zeg ik verkeerd.. ik vind dat je die had moeten gebruiken
laatste aanpassing
Ok, misschien heb je gelijk.
>>>>
Slechts de herrinnering blijft.
>
Bedankt voor de suggestie.
>>>>>>>
Ik lees 'rouwproces'. Bijzonder dichtwerk.
>
goed gelezen, al zal het met het doodgaan wel meevallen heb ik begrepen.
>>>>
Alles wat je verkeerd doet uit liefde.......
>
Ook een goede suggestie, toch wil ik die zin graag zo laten.
>>>>>>>>
Dit lijken me cryptische fragmenten direct aan iemand uit je omgeving gericht, voor buitenstaanders zoals ik dus niet vertaalbaar naar inhoud en betekenis.
Een kanttekening: herinneringen veranderen ook. Allereerst doordat je er soms na verloop van tijd een wat andere duiding aan geeft, maar ook doordat later soms latent aanwezige details weer boven komen drijven, facetten, die je eerst vergeten was of over het hoofd gezien had.
>
Tegenwoordig pas ik veel de kunst van het weglaten toe, om de regels een ietwat algemeen perspectief te geven, het zou inderdaad aan iemand in mijn directe omgeving gericht kunnen zijn, het zou ook fictie kunnen zijn, hoe je het leest valt allemaal samen met de aandacht die je erin stopt. De meeste teksten die ik schrijf zijn deels gebaseerd op de werkelijkheid en deels op fantasie en niet bedoeld om na een snelle lezing overheen te walsen met de opmerking dat het niets is of zoals jij nu schrijft niet vertaalbaar naar inhoud en betekenis. Het lijken voor jou misschien cryptische fragmenten, maar als je er wat langer naar kijkt (zoals een schilderij in het museum) dan zal je zien dat er weldegelijk een lijn en een achterliggende gedachte in zit die de tekst tot een geheel maken, maar mocht je daar geen behoefte aan hebben is het ook goed, dan komt het bij jou blijkbaar niet aan, dat kan.
>>>>
LOL, die zin is prima, het was mijn eerste gedachte toen ik dit las.......
De vele fouten die ik in naam van de Liefde gemaakt heb ooit.........
>
A ha! Het is de herkenning, dank voor je mooie reactie
>>>>
Cool, graag gedaan, nu snel mijn scheidsrechterpak aan en naar AFC om een potje te fluiten dan OSC om de dames te bevredigen met mijn fluitsignaal. Je ruikt de lente in aantocht...
>
Fluiten op het veld is een van de snelste vormen van rechtspraak die er zijn, ik volg zelf AZ op teletekst, als de scheidsrechter het goed gedaan heeft, hoor je er niets over, gelukkig is dat meestal wel het geval, al zou ik een groot voorstander zijn van video-scheidsrechters (op de doellijn en de lijn van de bal) bij belangrijke internationale wedstrijden. Veel plezier vandaag.
>>>>>>>
Intrigerend! Mooie beelden. Misschien komt het op mij wat 'zwemmend' over doordat er veel oogpunten worden genoemd (hij, zij, je, en dan nog een meer algemene uitspraken). Wellicht is dat de bedoeling. Maar mocht je het concreter willen, dan zou ik de oogpunten, zoals ik het maar even noem, benadrukken of meer uitwerken, of wat schrappen.
>>
Goed gedicht! De eerste strofe vind ik heel sterk. Het laatste stukje vanaf 'In taal' voelt wat algemener en roept bij mij minder beelden op dan de rest van het gedicht.
>
Hartelijk bedankt voor de reacties! Ik kan me er zeker in vinden, ik zal eens kijken wat ik er in de toekomst nog mee kan doen. Fijne avond nog.
>
Goedemorgen beste lezers,
De nieuwe versie is beschikbaar.
Met dank aan >>>>>>> en >>!
Slechts de herrinnering blijft.
>
Bedankt voor de suggestie.
>>>>>>>
Ik lees 'rouwproces'. Bijzonder dichtwerk.
>
goed gelezen, al zal het met het doodgaan wel meevallen heb ik begrepen.
>>>>
Alles wat je verkeerd doet uit liefde.......
>
Ook een goede suggestie, toch wil ik die zin graag zo laten.
>>>>>>>>
Dit lijken me cryptische fragmenten direct aan iemand uit je omgeving gericht, voor buitenstaanders zoals ik dus niet vertaalbaar naar inhoud en betekenis.
Een kanttekening: herinneringen veranderen ook. Allereerst doordat je er soms na verloop van tijd een wat andere duiding aan geeft, maar ook doordat later soms latent aanwezige details weer boven komen drijven, facetten, die je eerst vergeten was of over het hoofd gezien had.
>
Tegenwoordig pas ik veel de kunst van het weglaten toe, om de regels een ietwat algemeen perspectief te geven, het zou inderdaad aan iemand in mijn directe omgeving gericht kunnen zijn, het zou ook fictie kunnen zijn, hoe je het leest valt allemaal samen met de aandacht die je erin stopt. De meeste teksten die ik schrijf zijn deels gebaseerd op de werkelijkheid en deels op fantasie en niet bedoeld om na een snelle lezing overheen te walsen met de opmerking dat het niets is of zoals jij nu schrijft niet vertaalbaar naar inhoud en betekenis. Het lijken voor jou misschien cryptische fragmenten, maar als je er wat langer naar kijkt (zoals een schilderij in het museum) dan zal je zien dat er weldegelijk een lijn en een achterliggende gedachte in zit die de tekst tot een geheel maken, maar mocht je daar geen behoefte aan hebben is het ook goed, dan komt het bij jou blijkbaar niet aan, dat kan.
>>>>
LOL, die zin is prima, het was mijn eerste gedachte toen ik dit las.......
De vele fouten die ik in naam van de Liefde gemaakt heb ooit.........
>
A ha! Het is de herkenning, dank voor je mooie reactie
>>>>
Cool, graag gedaan, nu snel mijn scheidsrechterpak aan en naar AFC om een potje te fluiten dan OSC om de dames te bevredigen met mijn fluitsignaal. Je ruikt de lente in aantocht...
>
Fluiten op het veld is een van de snelste vormen van rechtspraak die er zijn, ik volg zelf AZ op teletekst, als de scheidsrechter het goed gedaan heeft, hoor je er niets over, gelukkig is dat meestal wel het geval, al zou ik een groot voorstander zijn van video-scheidsrechters (op de doellijn en de lijn van de bal) bij belangrijke internationale wedstrijden. Veel plezier vandaag.
>>>>>>>
Intrigerend! Mooie beelden. Misschien komt het op mij wat 'zwemmend' over doordat er veel oogpunten worden genoemd (hij, zij, je, en dan nog een meer algemene uitspraken). Wellicht is dat de bedoeling. Maar mocht je het concreter willen, dan zou ik de oogpunten, zoals ik het maar even noem, benadrukken of meer uitwerken, of wat schrappen.
>>
Goed gedicht! De eerste strofe vind ik heel sterk. Het laatste stukje vanaf 'In taal' voelt wat algemener en roept bij mij minder beelden op dan de rest van het gedicht.
>
Hartelijk bedankt voor de reacties! Ik kan me er zeker in vinden, ik zal eens kijken wat ik er in de toekomst nog mee kan doen. Fijne avond nog.
>
Goedemorgen beste lezers,
De nieuwe versie is beschikbaar.
Met dank aan >>>>>>> en >>!
laatste aanpassing
"Sommige dingen kan je niet kiezen"
Kon een schreeuwende meeuw jou maar vervangen.
In Venezuela zijn protesten,
de onlusten in Nairobi.
Stoot ik je af? Of smelten we samen?
De slappe randjes scheur je er altijd af.
Je overleeft.
Samengevat in een paar tassen.
En dat heeft, ben ik bang - als gevolg
op de achtergrond
teruggedraaid in terughoudend bloot.
Halfopen, met een oog open.
Ja, nu ik nog wil.
Voor dit moment.
Kon een schreeuwende meeuw jou maar vervangen.
In Venezuela zijn protesten,
de onlusten in Nairobi.
Stoot ik je af? Of smelten we samen?
De slappe randjes scheur je er altijd af.
Je overleeft.
Samengevat in een paar tassen.
En dat heeft, ben ik bang - als gevolg
op de achtergrond
teruggedraaid in terughoudend bloot.
Halfopen, met een oog open.
Ja, nu ik nog wil.
Voor dit moment.
"Omgekeerd T-shirt"
Ze trok de gordijnen recht.
De snijdende communicatie, een radio door de dag.
Misschien zijn tomaten toch geen groente.
Uit medelijden verpulvert hij uienschillen vol onbegrip.
Als pratende katten tegen bolle zeilen.
Er is niets dat hij niet zou willen doen.
Fluistert zij voorzichtig tegen de wasmand.
Waarom de groentesoep koud stond te worden,
de kaarsjes al een half uur gedoofd waren,
het geluid van de TV uit stond.
Alleen in stilte hoor je pas hoe leeg het is.
Ze trok de gordijnen recht.
De snijdende communicatie, een radio door de dag.
Misschien zijn tomaten toch geen groente.
Uit medelijden verpulvert hij uienschillen vol onbegrip.
Als pratende katten tegen bolle zeilen.
Er is niets dat hij niet zou willen doen.
Fluistert zij voorzichtig tegen de wasmand.
Waarom de groentesoep koud stond te worden,
de kaarsjes al een half uur gedoofd waren,
het geluid van de TV uit stond.
Alleen in stilte hoor je pas hoe leeg het is.
laatste aanpassing
Kan je niet eens iets moois maken voor Diederik die het nu heel zwaar heeft?
"Sommige dingen kan je niet kiezen"
Deze is lastig.
Diederik wie? Doorgaans schrijf ik niet in opdracht. Misschien heeft hij hier iets aan.
Een goed bericht
ik ken je niet
toch voel ik jouw verdriet
ik hoorde over je problemen
en waar je nu bent
voor jou ben ik misschien een vreemde
ik ken je niet
toch voel ik jouw verdriet
jij leeft in ons
jij houdt ons in leven
ook als je er niet bent
ben je onderwerp van gesprek
of misschien alleen in gedachte
maar je bent er altijd
en dat is het enigste wat telt
voor jou ben ik misschien een vreemde
ik ken je niet
toch voel ik jouw verdriet
je bent belangrijk
niet voor mij
maar voor jezelf en de mensen die echt om je geven
van binnen ben je rijk
niemand die jou niet ziet
de pijn en het verdriet
ook al heb ik jou nog nooit gezien
ik hoorde over jou
en dacht dit raakt mijn hart
nu schtijf ik met smart
blijf bij ons
blijf in ons leven
vindt de kracht
om te overleven (al is het in gedachte)
je vrienden, je familie, iedereen die je kent
ze zullen er alles voor geven
Een goed bericht
ik ken je niet
toch voel ik jouw verdriet
ik hoorde over je problemen
en waar je nu bent
voor jou ben ik misschien een vreemde
ik ken je niet
toch voel ik jouw verdriet
jij leeft in ons
jij houdt ons in leven
ook als je er niet bent
ben je onderwerp van gesprek
of misschien alleen in gedachte
maar je bent er altijd
en dat is het enigste wat telt
voor jou ben ik misschien een vreemde
ik ken je niet
toch voel ik jouw verdriet
je bent belangrijk
niet voor mij
maar voor jezelf en de mensen die echt om je geven
van binnen ben je rijk
niemand die jou niet ziet
de pijn en het verdriet
ook al heb ik jou nog nooit gezien
ik hoorde over jou
en dacht dit raakt mijn hart
nu schtijf ik met smart
blijf bij ons
blijf in ons leven
vindt de kracht
om te overleven (al is het in gedachte)
je vrienden, je familie, iedereen die je kent
ze zullen er alles voor geven
laatste aanpassing
over 'sommige dingen kan je niet kiezen'
Tink, ik weet het, het is een moeilijk gedicht, meer van therapeutische waarde voor mij dan voor een ander, denk ik.
Tink, ik weet het, het is een moeilijk gedicht, meer van therapeutische waarde voor mij dan voor een ander, denk ik.
Diederik wie?
Diederik Van Manen, jwt
DiederikDagje achter de schermen
Deel I
"Benoem het niet, maar laat voelen wat er bedoeld wordt"
>>>>
Beste, waarom heb je de zin "Ruzie is een leegte" laten vallen? Die vond ik wel goed. Het gedicht vind ik nu ook heel goed hoor, daar niet van. Maar het is leuk om beide versies te vergelijken.
>
Bedankt voor je reactie, de zin 'ruzie is een leegte' benoemt het voor mij teveel, waar je het voor mijn gevoel 'alleen in stilte hoor je pas hoe leeg het is' meer voelt wat er bedoeld wordt.
"Om de mens gelijk te stellen aan god is een misvatting in mijn ogen"
>>>
"De impact van dit stukje, zoals ik het lees, moet niet vergeleken worden met alleen maar boekenwijsheid, juist daar doorheen schittert de eigen ervaring voor diegene die dieper kijkt. Het egocentrische is me lief, daaruit ontstond tenslotte de wereld nietwaar en al haar verschijnselen."
>
Beste,
We verschillen daar een beetje in, denk ik.
De eigen ervaring die er doorheen schijnt voegt minder toe dan de citaten zelf, vind ik. Het is een soort therapeutisch lesje, waar je best iets aan kan hebben, maar er maar net van moet houden.
Tot slot, we zijn misschien 'als' god, vermoed ik, maar zeker niet god zelf, dus de wereld is naar mijn mening niet uit het egocentrisme ontstaan.
>>>
Alles is door bewustzijn geschapen, bewustzijn is in de mens, God is in de mens. Misschien heb je het mooie boek The Secret gelezen, van Rhonda Byrne, die onder andere over deze materie zegt, zoals zovelen anderen, Gregg Braden bijvoorbeeld, "we zijn God in een stoffelijke gedaante, energie die niet geschapen of vernietigd kan worden." Trouwens in de bijbel staat hetzelfde, alleen hebben de kerkvaders, te beginnen in de 12e eeuw, de waarheid verkracht door dingen weg te laten en een eigen draai aan hún geschiedenis te geven, wat ze beter uit kwam, in verband met de macht over het volk. Als iedereen God zou zijn, "in een stoffelijke gedaante," waar bleef dan hun macht? Ik mag je raden het Jesajaeffect van Gregg Braden te lezen, dat verduidelijkt een hoop.
Amice.
>
Kijk, ik heb geen boekje nodig om mijn geloof te vinden, nogmaals om de mens gelijk te stellen aan god is een misvatting in mijn ogen, god is wellicht onze gelijke, beperkter dan we denken vanuit een boekje, maar wijzelf blijven gewoon simpele aardlingen die alleen maar dankbaar mogen zijn dat er dankzij de liefde zoveel moois in de wereld te vinden is.
>>>
Tant pis, maakt niet uit. De schrijver heeft een mooi stukje geschreven.
"Ego-strelende honingdrank is passé"
>
Nu heb ik drie keer iets ingestuurd
en drie keer laat u het autobiografische werk voorgaan.
Het spijt me om te zeggen, maar ik vind er zo niet veel aan,
vandaar dat mijn laatste gedicht wat ik u toestuurde, BCC was.
Ik hoop dat u dit zult begrijpen.
>>
Beste,
Wat bedoel je? BCC betekent toch blind carbon copy?
http://nl.wikipedia.org/wiki/BCC
Verder vinden wij het heel jammer, dat we er niets van snappen.
We waren van plan je morgen te publiceren, maar kan dat nu nog?
Met vriendelijke groet,
Namens de redactie,
>
Hallo,
Het gedicht 'De dichter is dood' zit in de goede richting,
geen gerijm meer, maar prikkelend en beeldend, creatief,
poezie als ego-strelende honingdrank is voor mij passé.
Wat betreft BCC: Dat zou goed kunnen, e-mail biedt de optie iemand iets blind toe te sturen.
Voor de duidelijkheid met BCC bedoelde ik dat ik u de gedichten niet meer rechtstreeks toestuur,
maar aan mezelf adresseer en u als BCC-adres aan mijn BCC-lijst heb toegevoegd.
Mocht u nu of in de toekomst iets van mij willen publiceren wat ik toegestuurd heb dan vind ik dat goed.
Kantekening daarbij is wel dat ik mijn teksten dikwijls aan de hand van kritieken later nog verbeter,
dus niet elke mail die u ontvangt is meteen een definitieve versie.
Overigens laat ik u daar vrij in ook eerdere versies te prubliceren,
mochten reacties mijn werk verbeteren dan is dat uiteraard ook goed.
Groeten,
Deel II
Weg met de leegte
alsof je in het donker aangeraakt wordt
de hand van spieren, citroenen die zoenen,
eerst schrik je
het luchtfietsen in bad, alleen in lauw water
dat zij weten dat ik wel van ze hou
drinkend tot over de rand van duizend
waar een lach of glimlach
geen echte lach of glimlach meer is
herken ik de zwakte
nader niet gewenst
uit zelfbescherming
de andere kant van het verhaal
is dat er geen verhaal is
vaak ben je stil, soms droevig,
meestal over-optimistisch
ik mis je gezicht
Reacties:
>>>>>
ja dat vind ik wel poezie
mr mag dat badwater iets hoger van temperatuur ist nl winter niwaar
>>>>
"Luchtfietsen in bad" .. als dat geen leegte omschrijft.
>
Dank je. Leuk dat je altijd met zoveel aandacht leest.
>>>
droevig makende afstand. Goed verwoord.
>
Dank voor je lezing.
>>
In dit gedicht heb je een mooie balans gevonden tussen beschouwing en betrokkenheid. Het gaat verder dan je beschouwende werk en slaat niet door in de persoonlijke ervaring. 5 sterren.
>
Dank je wel! Als 'dichter' probeer ik soms de derde persoon te zijn, die tussen mezelf en de ander in staat, naar aanleding van jouw reactie denk ik, dat het bij deze tekst gelukt is. Als je nog wilt weten wat mijn oorspronkelijke intentie achter deze tekst is geweest: Je mag me alles vragen.
>>
Ik hoor graag meer over de achtergrond van je gedicht.
>
De vijfde regel geeft eigenlijk het doel van deze tekst aan, graag zou ik zien dat mensen met depressieve klachten zichzelf wat meer zouden accepteren en door anderen mensen wat meer geaccepteerd zouden worden. Hoewel ik me bewust ben dat deze tekst nogal stigmatiserend is, is het eigenlijk bedoeld om het taboe rondom de problematiek van depressiviteit te doorbreken.
Sylvia Plath is misschien wel een goed voorbeeld waar dit gedicht over zou kunnen gaan, maar ik zou ook Woody Allan, Eminem, William Blake, Ernest Hemmingway, Ian Curtis, Bob Dylan, Isaac Newton, Wolfgang Amadeus Mozart, Friedrich Nietzsche, Edgard Allan Poe, David Letterman of Dolly Parton kunnen noemen, de lijst met bekende namen lijkt sinds het bespreekbaar is geworden in de jaren '70 steeds langer en imposanter te worden.
Kan je je nog herinneren dat ik bij de tekst 'Geen gewone tandenborstel' de misvatting had dat Sylvia het makkelijker dan jij en ik zou hebben? Ik weet niet of zij dronk, maar wat ik wel weet is dat mensen met depressieve klachten deze nogal eens kunnen maskeren met alcohol. Zo ken ik ook in mijn eigen leven een aantal mensen die dichtbij me staan maar door deze problematiek nogal onbereikbaar voor me zijn geworden, en ergens doet me dat verdriet en een beetje pijn. Dus, afsluitend: Ik zou graag zien dat zijzelf en wij eromheen met wat meer tact en begrip met depresiviteit en de gevolgen daarvan om zullen gaan.
>>>>>>
Heel mooie zinnetjes, flitsen die eruit schieten, naast veel dat ik moeilijk kan plaatsen. Einde is heel fraai: de andere kant van het verhaal/ is dat er geen verhaal is.... en je vervolgt goed met: vaak ben je stil, soms droevig.... maar dan ben je m.i. veel te expliciet: 'meestal over-optimistisch' dat breekt teveel de suggestieve, poëtische sfeer, is te prozaïsch. Gewoon weglaten lijkt mij die bijzin, en onmiddellijk eindigen met: 'mis je gezicht'.
Ook in het begin mooie zaken, naast veel te expliciete en uitleggende. Niet te veel uitleggen in een gedicht, dat doet af van de sfeer.
Graag gelezen, beloftevol!
vr grt
>>>>>> ***
>
Beste >>>>>>>,
Bedankt voor de reactie! Ik weet niet wat *** betekend, maar je zegt aan de ene kant dat er veel is dat je moeilijk kan plaatsen en aan de andere kant dat ik niet teveel uit moet leggen, daarnaast doe je een aantal suggesties en zeg je dat je het mooi en beloftevol vindt.
De vraag is nu, wat moet ik met zo'n reactie? En heb ik er wat aan? Moeilijk en te veel uitleg, maar wel mooi en beloftevol.
Laat ik beginnen met 'Moeilijk'
Graag zet ik de lezer aan het denken, verras ik hem of haar met iets waarvan diegene niet meteen weet hoe of wat, de sensatie van de uitgestelde bewustwording noemde Henny Vrienten dat in een aflevering van Zomergasten vorig jaar.
'Te veel uitleg'
Tja, wat wil je nou? Het is moelijk, maar ik mag niet verduidelijken of zoiets? Ik heb elke regel met een boodschap geschreven, misschien dat je op een later moment de diepere betekenis of het doel van deze tekst zult doorgronden, op www.literairwerk.nl heb ik er alle nodige aandacht aan besteed. Kijk, dat jij als ervaren psycholoog die laatste bijzin in de ene laatste strofe overbodig acht kan ik begrijpen, maar veel mensen zijn zich dat naar mijn mening helemaal niet zo bewust, vandaar dat ik in het belang van de boodschap en de tekst zelf die zin zonder twijfel zal laten staan.
'Mooi'
Op de eerste plaats schrijf ik niet om mooi gevonden te worden, ik schrijf omdat ik iets wil schrijven, als je iemand een pluim wil geven is dat prima, maar ik ga liever inhoudelijk op het doel van de tekst en de tekst zelf in.
'Beloftevol'
Het is altijd fijn als je iemand het gevoel kan geven dat er iets voor hem of haar te halen valt, ik kijk het vooralsnog nog even aan op www.lettertempel.nl, wellicht is het een aardige plek om je schrijvershart op te halen, aan de andere kant is het ook een plek wat volgens mij betreft eigenlijk niet verder komt dan ego-strelende honingdrank, en ergens is dat voor mijn gevoel reeds passé, maar goed ook van jaloerse onervaren kritieken is iets te leren, al zal het misschien niet altijd zoveel zijn.
Groeten terug.
>>>>>>>
Ja, pittige reactie op mijn reactie moet ik zeggen, en uitgebreid ook.
Ik voel mij dan ook verplicht tot een verdere reactie, gewoon omdat het prettig is te discuteren met iemand die van zich afbijt.
Als ik 'mooi' zeg over een gedicht betekent dat niet dat ik het een bevallig of harmonisch of leuk gedicht vind, maar veeleer dat ik getroffen werd door de vormgeving, de manier waarop, dat die mij raakte.
Dat doet je gedicht mij zeker: maar fragmentarisch. Er klinken naast zeer rake, treffende verzen ook heel wat 'gemaakte' , ietwat 'goedkope' zinsneden op. Zo vind ik 'citroenen die zoenen' wel grappig, en in de stijl van Toon Hermans of een ander cabaretier uit die tijd, maar toch niet helemaal in lijn met de toonzetting van je gedicht. Dat lucht ketsen is ook geestig, maar je houdt die stijl niet aan, met als gevolg een zeer hybride vorm, tragi-komisch, kolder-ernst...maar misschien bedoel je het ook als dusdanig en ben ik daar nogal allergisch voor.
De uitleg: waar een lach of glimlach/ geen echte lach of glimlach meer is...vind ik te didactisch. Kan m.i. veel suggestiever, subtieler.
Maar ik geef toe dat het misschien een verschil in poëticale opvattingen is, die aan de basis ligt van mijn kritiek. Die hybride vorm kan voor anderen juist zeer goed werken...maar bij mij doet zij het niet.
Dit naast al het goede wat ik al vermeldde.
vr grt
>>>>>>> ***
PS. Die sterretjes zijn er gewoon omdat ik die mooi vind, niks van aantrekken.
>>>>>>>
Lucht fietsen dus....mijn IPad schreef lucht ketsen, dat ding doet soms gewoon zijn zin, sorry!
>>>>>>> ***
>>>>>>>>
Dit is ( voor mij) een type fataal krasgedicht,ook iets te opsommend, dat dan weer wel , maar tussen de regels staat zo veel.
ik zie de wanhoop bloedrood vloeien, zo in het warme bad, en waarom? dat lees ik.. strofe 5 en 6;
vaak ben je stil, soms droevig,
meestal over-optimistisch
ik mis je gezicht
ik vind dit prachtig neergezet als ik het juist las, en zoniet, dan maakte ik het er met een beetje dichterlijke vrijheid van, en vind het nog steeds knap verwoord...
graag gelezen, >>>>>>>>
>>>>>>>>>
Ik begrijp denk ik wel wat je wil neerzetten maar ook je fomulering telt. Die vind ik zwak. Maar goed wie ben ik? Ik denk dat het aan de dichter zelf blijft om dat te beoordelen.
Vr. gr. >>>>>>>>>>
>>>>>>>>>
De titel vind ik goed spreken.
>>>>>>>>> .
>
Beste >>>>>>> en >>>>>>>>,
Hartelijk bedankt voor de reacties waar ik me goed in kan vinden!
Opsommend, tragi-komisch, kolder-ernst, hybride vorm, fataal krasgedicht, didactisch, veel tussen de regels.
'Opsommend'
Het achterliggende thema heeft nogal wat kenmerken die ik benoemd wil hebben, ik begrijp de teleurstelling, maar de tekst zelf heeft voor mij een grotere boodschap dan een leuk liedje wat mooi gevonden kan worden.
'Tragi-komisch'
Kijk daar komen we ergens in de buurt van de achterliggende psycholgie van deze tekst, het gaat inderdaad om iemand die zowel verdrietig als optimistisch door het leven gaat, maar desalniettemin moeilijk bereikbaar is. Op:
http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_people_with_major_depressive_disorder
kan je een idee krijgen over welk type mens ik het in deze tekst heb.
'Kolder-ernst'
Aan de ene kant is deze tekst nogal stigmatiserend, aan de andere kant is het juist bedoeld om het stigma te doorbreken, en wat breekt nou beter de spanning dan een lach of een glimlach?
'Hybride-vorm'
Het is mij opgevallen dat ik graag in het overlap gebeid van zowel proza als poezie schrijf, daar waar het enigzinds vernieuwend kan zijn en waar ook de opmaak van de tekst zelf drager is van de boodschap (gemotiveerd door het naar mijn mening vooruitstrevend werk van de dichter Eleanor Dachr), hoewel het fragmentarisch overkomt is het juist met opzet zo bedoeld om de gevoelens van de hoofdpersoon en de tegenspeler zo nauwkeurig mogelijk weer te geven, kort gezegd, ook dat is met bewuste opzet gedaan. Overigens is de bron van dit gedicht een briefwisseling geweest waaruit ik zinsneden heb gehaald en opnieuw voormgegeven heb, dus ook dat zou een goede verklaring kunnen zijn voor het hybride karakter van de tekst.
'Fataal krasgedicht'
Laten we het niet hopen, de doelstelling is juist leven met dit gedicht te redden, al zit het thema zelfmoord er natuurlijk ook in verwerkt, dit gezien zelfmoord nogal eens het probleem is bij deze uitzondelijke en bijzondere mensen waar ik het over heb.
'Didactisch'
Ja zeker, de tekst dient naast een vermakelijke waarde ook een informatieve waarde te hebben, dit aangezien ik niet meer zo graag over mezelf wil schrijven, maar eerder over de onderdrukking en discriminatie van personen, meninguitingen en gevoelens die onder meerdere mensen leven dan alleen ikzelf, ik wil de les niet door de stort duwen, maar integreren in de achterliggende boodschap van het gedicht.
'Veel tussen de regels'
Ja, dat klopt, dat is denk ik ook de bedoeling van een tekst dat je een gedicht kan noemen, het dient als drager voor verdere discussie, eye-opener binnnen een wereld die je denkt te kennen, graag laat ik de lezer zelf het verhaal verder invullen, zodat het niet iets over mij als schrijver zegt, maar over hem of haar als lezer.
Nogmaals groeten.
>>>>>>>>>
Bespaar de ellenlange re aan me want ik heb geen tijd teveel.
Kernachtigheid!
>>>>>>>>> .
>
Beste >>>>>>>>>,
Bedankt voor je reacties! Misschien heb ik het mis, maar ik dacht aan jouw schrijfstijl te herkennen dat jij een vergelijkbaar persoon bent als waar ik het in deze tekst over heb. Dat je de formulering zwak vind, kan ik begrijpen, dat zou ik ook zeggen in jouw ervaren geval, ik denk dat je aan de hand van de andere reacties wel een indruk gekregen hebt over hoe zwak of niet die formulering daadwerkelijk is, dan nog kan het zijn dat de tekst bij jou niet aankomt, dat is iets wat ik zal moeten accepteren van iedereen die deze tekst leest, het vergt aandacht jezelf in de ik en de je te verplaatsen en als je dat niet op kan brengen zal je gauw geneigd zijn het als zwak of werkt voor mij niet te benoemen, dat geeft niet, dan is deze tekst gewoon niet voor jou bedoeld, voor diegene bij wie deze tekst wel aankomt zal het oordeel waarschijnlijk anders zijn. Ik schrijf niet voor jaloerse onervaren schrijvers, ik schrijf voor de lezer.
Groeten.
>>>>>>>>>
De tekst komt op mij over als de tekst van een borderliner/ster in een badkamer met een gemis van tact naar de lezer. Parbleu!
Toch vind ik het gemis van
de liefde vd persoon hoever ik het lees voelbaar.
Begin er niet aan!
>>>>>>>>> .
>>>>>>>>
ik verheug me nu al hierdoor:
http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_people_with_major_depressive_disorder
op een volgende inzending
ik herken mezelf en zovelen er ook in
>>>>>>>>>>
Intrigerend gedicht over een ingewikkeld mens
>
Beste >>>>>>>>>>, >>>>>>>> en >>>>>>>>>>,
Bedankt voor alle reacties.
borderline, herkenning, ingewikkeld mens.
'border-line'
Nee, zie je wel het gaat niet over jou. Het achterliggende thema is eigenlijk iets anders.
'herkenning'
dat is een van de grotere doelen van deze tekst, dat je iets over jezelf ontdekt zonder je meteen aangevallen te voelen. Mijn volgende inzending kan weer over heel iets ander gaan.
'ingewikkeld mens'
ja, mensen met deze aanleg of aandoening zijn inderdaad niet de makkelijkste.
Groeten.
>>>>>>>>>
Ik vind dat ik je volgende wil lezen.
>>>>>>>>> .
Deel III
"herkenbaarheid en maatschappelijk belang"
>>
Herkenbaar, de hand van de schrijver.
Het leest als losse flarden, gedachtestroompjes, woorden,
beklemmende stilte, die alles bij elkaar door de laatste regel op hun plek vallen.
>
Beste >>,
Bedankt voor de reactie! Herkenbarheid is een van de hoogst haalbare doelen in het schrijverschap. Daarnaast zou de boodschap van een tekst een toegevoegde waarde moeten hebben waar de maatschappij iets mee kan in de vorm van acceptatie of doorbreken van een bepaalde vorm van hokjesdenken, communicatie is daarbij van wezelijk belang, waarmee ik probeer te zeggen dat ik hoop dat deze tekst, of dit gedicht zo je wil - aanzet geeft tot het bespreekbaar maken van mogelijke leegte die de ander of de zij- of hijzelf zou kunnen ervaren binnen een relatie, want hoe gek het ook klinkt ik denk dat sommige mensen best wel eens een bepaalde sleur zouden willen doorbreken, niet iedereen natuurlijk, maar sommige mensen, die even anders in elkaar zitten dan de meeste, noem het een afwijking of een gave, hoe je het ook went of keert, niet iedereen is tevreden met elke dag rijst, aardappelen of spagetti, zoals ik niet elke dag zin heb om te koken en ook gewoon weleens een ommeletje met kaas en uitjes bak. Dit laatste ter illustratie van het dieet waarmee de schrijvershand uiteindelijk de tekst geproduceerd heeft.
Groeten.
"Winterpaling"
>>>>
Ik heb een portie winterpaling gegeten, minder goed dan de zomerpaling, maar, hoe dan ook lekker. Hij is wat taai, niet zeer smeuïg, beetje hardleers, maar met een wasabi-sausje, wat uitjes en appeltjes is hij best te pruimen. Ik zeg dat omdat ik de roman 'La Superba' van ilja Leonard Pfeijffer aan het lezen ben, en die past daar helemaal bij. Dezelfde vissige smaak in je mond, niet echt verfijnd maar goed vullend. Het moet ook niet altijd Proust zijn. Ik wilde jullie in mijn vreugde laten delen, een minimum, vind ik.
>>>>>
nee dit kan niet, geen winterpaling ik vind hem slechts nog te nassen (ken je vast die hollandse uitdrukking) lang geweekt int groen
>
Laat ik het maar persoonlijk opvatten, minder goed dan zomerpaling, slechts nog te nassen, dat geeft al aan hoe klein (of groot?) er over mijn shrijfwerk gedacht wordt.
>>>>>
ga lekker fietsen of iets orgineels bedenken, nope niet alles draait om jou, het draait hier om >>>>, narcis .... de bloem weet je wel? de lente komt eraan, truste!
>>>>>>>
vis met appel en ui schijnt mensen gul te stemmen ... xxx
>>>>>>>>
En nu dan, de palingrock!
"niet boeddhistisch"
>>>
Wat bedoel je met: drinkend tot over de rand van duizend?
De rest van je gedicht begrijp ik wel: die zoektocht en
poging het contact te herstellen en de voorbereidingen die je daartoe treft in de vorm van een soort van Mantra's.
>
Beste >>>,
'drinkend tot over de rand van duizend'
Ben je toevallig bekend met het gezegde uit de verslavingszorg 1 is te veel, 1000 is te weinig?
Op die uitspraak is die zin gebaseerd.
'zoektocht en herstellen van contact'
De ik en de je zijn inderdaad opzoek naar contact en zouden dat misschien vaker willen, helaas wordt dat door een aanleg of aandoening beperkt, waardoor er een gevoel van leegte ontstaat, toch heb ik gemerkt dat in de toevallige ontmoeting met elkaar een bijzonder contact te vinden is, waarbij je, is mijn ervaring - dingen bespreekt die je niet met iedereen zomaar zou bespreken, je kan dus ook zeggen dat het contact er juist is, alleen het is moeilijk.
'Mantra's'
Kijk, dat vind ik nou leuk, deze tekst zegt iets over jou en niet over mij, want bij het schrijven van deze tekst heb ik geen moment aan een mantra gedacht.
>>>
Misschien is mantra ook niet helemaal het juiste woord, maar heeft wel iets te maken met het bewust herhalen binnen jezelf van steeds dezelfde zin, gedachte of melodie als vorm van zelfhypnose meestal als vorm van pijnbestrijding, maar ook wel om je van alles af te kunnen sluiten in klotensituaties.
Nee, verslavingszorg heb ik nooit mee te maken gehad,
dus kende die term dus niet.
>
Beste >>>,
Nogmaals bedankt voor de reactie.
'Het bewust herhalen van steeds dezelfde zin'
je mag van mij deze tekst zo vaak lezen als jezelf wilt. Of jezelf zo vaak als je wilt wassen in lauw badwater, ik heb er geen bedoeling mee gehad dat deze tekst door je hoofd gaat zingen, het heeft voor mee veel meer een maatschappelijke waarde dat de taboe rondom depressieveiteit bespreekbaar wordt gemaakt, om iets los te maken, niet om in jezelf te gaan zingen over mantra's, maar goed de 'klotesituaties' herken ik wel binnen deze tekst, het jezelf afsluiten van de spanning, is ook voor mij herkenbaar, neemt niet weg dat ook het type mens waar ik het in dit gedicht over heb vol emotie en beleving zit, naast de destructieve kant die nooit iets volledig goed vindt, tevredenheid is wat dat betreft voor iedereen eigenlijk een utopie.
'Onbekend met de verslavingszorg'
gelukkig, of helaas - hoef je niet bekend te zijn met de verslavingzorg om jezelf te verbeelden dat er bij dit type mens nogal eens sprake kan zijn van een drankprobleem.
Nogmaals groeten.
>>>
Het ging mij erom dat Mantra 's als begrip aan boeddhisme doen denken en dat zet mensen wat mijn persoon betreft op een verkeerd beeld, vandaar dat ik het uitleg. Voelde me er niet door aangevallen of zo.
>
'niet boeddhistisch'
Als schrijver van deze tekst heb ik niet de intentie gehad enige levenswijsheid of -overtuiging, laat staan geloof, te verkondigen, het ging me louter om het feit dat ik de problematiek van bijvoorbeeld mensen met depressieve klachten bespreekbaar wilde maken. Mocht iemand zich toch geneigd voelen naar aanleiding van deze tekst zich aan boeddhistsiche of andere leefregels te gaan willen houden, als schrijver - hou ik niemand tegen.
Deel I
"Benoem het niet, maar laat voelen wat er bedoeld wordt"
>>>>
Beste, waarom heb je de zin "Ruzie is een leegte" laten vallen? Die vond ik wel goed. Het gedicht vind ik nu ook heel goed hoor, daar niet van. Maar het is leuk om beide versies te vergelijken.
>
Bedankt voor je reactie, de zin 'ruzie is een leegte' benoemt het voor mij teveel, waar je het voor mijn gevoel 'alleen in stilte hoor je pas hoe leeg het is' meer voelt wat er bedoeld wordt.
"Om de mens gelijk te stellen aan god is een misvatting in mijn ogen"
>>>
"De impact van dit stukje, zoals ik het lees, moet niet vergeleken worden met alleen maar boekenwijsheid, juist daar doorheen schittert de eigen ervaring voor diegene die dieper kijkt. Het egocentrische is me lief, daaruit ontstond tenslotte de wereld nietwaar en al haar verschijnselen."
>
Beste,
We verschillen daar een beetje in, denk ik.
De eigen ervaring die er doorheen schijnt voegt minder toe dan de citaten zelf, vind ik. Het is een soort therapeutisch lesje, waar je best iets aan kan hebben, maar er maar net van moet houden.
Tot slot, we zijn misschien 'als' god, vermoed ik, maar zeker niet god zelf, dus de wereld is naar mijn mening niet uit het egocentrisme ontstaan.
>>>
Alles is door bewustzijn geschapen, bewustzijn is in de mens, God is in de mens. Misschien heb je het mooie boek The Secret gelezen, van Rhonda Byrne, die onder andere over deze materie zegt, zoals zovelen anderen, Gregg Braden bijvoorbeeld, "we zijn God in een stoffelijke gedaante, energie die niet geschapen of vernietigd kan worden." Trouwens in de bijbel staat hetzelfde, alleen hebben de kerkvaders, te beginnen in de 12e eeuw, de waarheid verkracht door dingen weg te laten en een eigen draai aan hún geschiedenis te geven, wat ze beter uit kwam, in verband met de macht over het volk. Als iedereen God zou zijn, "in een stoffelijke gedaante," waar bleef dan hun macht? Ik mag je raden het Jesajaeffect van Gregg Braden te lezen, dat verduidelijkt een hoop.
Amice.
>
Kijk, ik heb geen boekje nodig om mijn geloof te vinden, nogmaals om de mens gelijk te stellen aan god is een misvatting in mijn ogen, god is wellicht onze gelijke, beperkter dan we denken vanuit een boekje, maar wijzelf blijven gewoon simpele aardlingen die alleen maar dankbaar mogen zijn dat er dankzij de liefde zoveel moois in de wereld te vinden is.
>>>
Tant pis, maakt niet uit. De schrijver heeft een mooi stukje geschreven.
"Ego-strelende honingdrank is passé"
>
Nu heb ik drie keer iets ingestuurd
en drie keer laat u het autobiografische werk voorgaan.
Het spijt me om te zeggen, maar ik vind er zo niet veel aan,
vandaar dat mijn laatste gedicht wat ik u toestuurde, BCC was.
Ik hoop dat u dit zult begrijpen.
>>
Beste,
Wat bedoel je? BCC betekent toch blind carbon copy?
http://nl.wikipedia.org/wiki/BCC
Verder vinden wij het heel jammer, dat we er niets van snappen.
We waren van plan je morgen te publiceren, maar kan dat nu nog?
Met vriendelijke groet,
Namens de redactie,
>
Hallo,
Het gedicht 'De dichter is dood' zit in de goede richting,
geen gerijm meer, maar prikkelend en beeldend, creatief,
poezie als ego-strelende honingdrank is voor mij passé.
Wat betreft BCC: Dat zou goed kunnen, e-mail biedt de optie iemand iets blind toe te sturen.
Voor de duidelijkheid met BCC bedoelde ik dat ik u de gedichten niet meer rechtstreeks toestuur,
maar aan mezelf adresseer en u als BCC-adres aan mijn BCC-lijst heb toegevoegd.
Mocht u nu of in de toekomst iets van mij willen publiceren wat ik toegestuurd heb dan vind ik dat goed.
Kantekening daarbij is wel dat ik mijn teksten dikwijls aan de hand van kritieken later nog verbeter,
dus niet elke mail die u ontvangt is meteen een definitieve versie.
Overigens laat ik u daar vrij in ook eerdere versies te prubliceren,
mochten reacties mijn werk verbeteren dan is dat uiteraard ook goed.
Groeten,
Deel II
Weg met de leegte
alsof je in het donker aangeraakt wordt
de hand van spieren, citroenen die zoenen,
eerst schrik je
het luchtfietsen in bad, alleen in lauw water
dat zij weten dat ik wel van ze hou
drinkend tot over de rand van duizend
waar een lach of glimlach
geen echte lach of glimlach meer is
herken ik de zwakte
nader niet gewenst
uit zelfbescherming
de andere kant van het verhaal
is dat er geen verhaal is
vaak ben je stil, soms droevig,
meestal over-optimistisch
ik mis je gezicht
Reacties:
>>>>>
ja dat vind ik wel poezie
mr mag dat badwater iets hoger van temperatuur ist nl winter niwaar
>>>>
"Luchtfietsen in bad" .. als dat geen leegte omschrijft.
>
Dank je. Leuk dat je altijd met zoveel aandacht leest.
>>>
droevig makende afstand. Goed verwoord.
>
Dank voor je lezing.
>>
In dit gedicht heb je een mooie balans gevonden tussen beschouwing en betrokkenheid. Het gaat verder dan je beschouwende werk en slaat niet door in de persoonlijke ervaring. 5 sterren.
>
Dank je wel! Als 'dichter' probeer ik soms de derde persoon te zijn, die tussen mezelf en de ander in staat, naar aanleding van jouw reactie denk ik, dat het bij deze tekst gelukt is. Als je nog wilt weten wat mijn oorspronkelijke intentie achter deze tekst is geweest: Je mag me alles vragen.
>>
Ik hoor graag meer over de achtergrond van je gedicht.
>
De vijfde regel geeft eigenlijk het doel van deze tekst aan, graag zou ik zien dat mensen met depressieve klachten zichzelf wat meer zouden accepteren en door anderen mensen wat meer geaccepteerd zouden worden. Hoewel ik me bewust ben dat deze tekst nogal stigmatiserend is, is het eigenlijk bedoeld om het taboe rondom de problematiek van depressiviteit te doorbreken.
Sylvia Plath is misschien wel een goed voorbeeld waar dit gedicht over zou kunnen gaan, maar ik zou ook Woody Allan, Eminem, William Blake, Ernest Hemmingway, Ian Curtis, Bob Dylan, Isaac Newton, Wolfgang Amadeus Mozart, Friedrich Nietzsche, Edgard Allan Poe, David Letterman of Dolly Parton kunnen noemen, de lijst met bekende namen lijkt sinds het bespreekbaar is geworden in de jaren '70 steeds langer en imposanter te worden.
Kan je je nog herinneren dat ik bij de tekst 'Geen gewone tandenborstel' de misvatting had dat Sylvia het makkelijker dan jij en ik zou hebben? Ik weet niet of zij dronk, maar wat ik wel weet is dat mensen met depressieve klachten deze nogal eens kunnen maskeren met alcohol. Zo ken ik ook in mijn eigen leven een aantal mensen die dichtbij me staan maar door deze problematiek nogal onbereikbaar voor me zijn geworden, en ergens doet me dat verdriet en een beetje pijn. Dus, afsluitend: Ik zou graag zien dat zijzelf en wij eromheen met wat meer tact en begrip met depresiviteit en de gevolgen daarvan om zullen gaan.
>>>>>>
Heel mooie zinnetjes, flitsen die eruit schieten, naast veel dat ik moeilijk kan plaatsen. Einde is heel fraai: de andere kant van het verhaal/ is dat er geen verhaal is.... en je vervolgt goed met: vaak ben je stil, soms droevig.... maar dan ben je m.i. veel te expliciet: 'meestal over-optimistisch' dat breekt teveel de suggestieve, poëtische sfeer, is te prozaïsch. Gewoon weglaten lijkt mij die bijzin, en onmiddellijk eindigen met: 'mis je gezicht'.
Ook in het begin mooie zaken, naast veel te expliciete en uitleggende. Niet te veel uitleggen in een gedicht, dat doet af van de sfeer.
Graag gelezen, beloftevol!
vr grt
>>>>>> ***
>
Beste >>>>>>>,
Bedankt voor de reactie! Ik weet niet wat *** betekend, maar je zegt aan de ene kant dat er veel is dat je moeilijk kan plaatsen en aan de andere kant dat ik niet teveel uit moet leggen, daarnaast doe je een aantal suggesties en zeg je dat je het mooi en beloftevol vindt.
De vraag is nu, wat moet ik met zo'n reactie? En heb ik er wat aan? Moeilijk en te veel uitleg, maar wel mooi en beloftevol.
Laat ik beginnen met 'Moeilijk'
Graag zet ik de lezer aan het denken, verras ik hem of haar met iets waarvan diegene niet meteen weet hoe of wat, de sensatie van de uitgestelde bewustwording noemde Henny Vrienten dat in een aflevering van Zomergasten vorig jaar.
'Te veel uitleg'
Tja, wat wil je nou? Het is moelijk, maar ik mag niet verduidelijken of zoiets? Ik heb elke regel met een boodschap geschreven, misschien dat je op een later moment de diepere betekenis of het doel van deze tekst zult doorgronden, op www.literairwerk.nl heb ik er alle nodige aandacht aan besteed. Kijk, dat jij als ervaren psycholoog die laatste bijzin in de ene laatste strofe overbodig acht kan ik begrijpen, maar veel mensen zijn zich dat naar mijn mening helemaal niet zo bewust, vandaar dat ik in het belang van de boodschap en de tekst zelf die zin zonder twijfel zal laten staan.
'Mooi'
Op de eerste plaats schrijf ik niet om mooi gevonden te worden, ik schrijf omdat ik iets wil schrijven, als je iemand een pluim wil geven is dat prima, maar ik ga liever inhoudelijk op het doel van de tekst en de tekst zelf in.
'Beloftevol'
Het is altijd fijn als je iemand het gevoel kan geven dat er iets voor hem of haar te halen valt, ik kijk het vooralsnog nog even aan op www.lettertempel.nl, wellicht is het een aardige plek om je schrijvershart op te halen, aan de andere kant is het ook een plek wat volgens mij betreft eigenlijk niet verder komt dan ego-strelende honingdrank, en ergens is dat voor mijn gevoel reeds passé, maar goed ook van jaloerse onervaren kritieken is iets te leren, al zal het misschien niet altijd zoveel zijn.
Groeten terug.
>>>>>>>
Ja, pittige reactie op mijn reactie moet ik zeggen, en uitgebreid ook.
Ik voel mij dan ook verplicht tot een verdere reactie, gewoon omdat het prettig is te discuteren met iemand die van zich afbijt.
Als ik 'mooi' zeg over een gedicht betekent dat niet dat ik het een bevallig of harmonisch of leuk gedicht vind, maar veeleer dat ik getroffen werd door de vormgeving, de manier waarop, dat die mij raakte.
Dat doet je gedicht mij zeker: maar fragmentarisch. Er klinken naast zeer rake, treffende verzen ook heel wat 'gemaakte' , ietwat 'goedkope' zinsneden op. Zo vind ik 'citroenen die zoenen' wel grappig, en in de stijl van Toon Hermans of een ander cabaretier uit die tijd, maar toch niet helemaal in lijn met de toonzetting van je gedicht. Dat lucht ketsen is ook geestig, maar je houdt die stijl niet aan, met als gevolg een zeer hybride vorm, tragi-komisch, kolder-ernst...maar misschien bedoel je het ook als dusdanig en ben ik daar nogal allergisch voor.
De uitleg: waar een lach of glimlach/ geen echte lach of glimlach meer is...vind ik te didactisch. Kan m.i. veel suggestiever, subtieler.
Maar ik geef toe dat het misschien een verschil in poëticale opvattingen is, die aan de basis ligt van mijn kritiek. Die hybride vorm kan voor anderen juist zeer goed werken...maar bij mij doet zij het niet.
Dit naast al het goede wat ik al vermeldde.
vr grt
>>>>>>> ***
PS. Die sterretjes zijn er gewoon omdat ik die mooi vind, niks van aantrekken.
>>>>>>>
Lucht fietsen dus....mijn IPad schreef lucht ketsen, dat ding doet soms gewoon zijn zin, sorry!
>>>>>>> ***
>>>>>>>>
Dit is ( voor mij) een type fataal krasgedicht,ook iets te opsommend, dat dan weer wel , maar tussen de regels staat zo veel.
ik zie de wanhoop bloedrood vloeien, zo in het warme bad, en waarom? dat lees ik.. strofe 5 en 6;
vaak ben je stil, soms droevig,
meestal over-optimistisch
ik mis je gezicht
ik vind dit prachtig neergezet als ik het juist las, en zoniet, dan maakte ik het er met een beetje dichterlijke vrijheid van, en vind het nog steeds knap verwoord...
graag gelezen, >>>>>>>>
>>>>>>>>>
Ik begrijp denk ik wel wat je wil neerzetten maar ook je fomulering telt. Die vind ik zwak. Maar goed wie ben ik? Ik denk dat het aan de dichter zelf blijft om dat te beoordelen.
Vr. gr. >>>>>>>>>>
>>>>>>>>>
De titel vind ik goed spreken.
>>>>>>>>> .
>
Beste >>>>>>> en >>>>>>>>,
Hartelijk bedankt voor de reacties waar ik me goed in kan vinden!
Opsommend, tragi-komisch, kolder-ernst, hybride vorm, fataal krasgedicht, didactisch, veel tussen de regels.
'Opsommend'
Het achterliggende thema heeft nogal wat kenmerken die ik benoemd wil hebben, ik begrijp de teleurstelling, maar de tekst zelf heeft voor mij een grotere boodschap dan een leuk liedje wat mooi gevonden kan worden.
'Tragi-komisch'
Kijk daar komen we ergens in de buurt van de achterliggende psycholgie van deze tekst, het gaat inderdaad om iemand die zowel verdrietig als optimistisch door het leven gaat, maar desalniettemin moeilijk bereikbaar is. Op:
http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_people_with_major_depressive_disorder
kan je een idee krijgen over welk type mens ik het in deze tekst heb.
'Kolder-ernst'
Aan de ene kant is deze tekst nogal stigmatiserend, aan de andere kant is het juist bedoeld om het stigma te doorbreken, en wat breekt nou beter de spanning dan een lach of een glimlach?
'Hybride-vorm'
Het is mij opgevallen dat ik graag in het overlap gebeid van zowel proza als poezie schrijf, daar waar het enigzinds vernieuwend kan zijn en waar ook de opmaak van de tekst zelf drager is van de boodschap (gemotiveerd door het naar mijn mening vooruitstrevend werk van de dichter Eleanor Dachr), hoewel het fragmentarisch overkomt is het juist met opzet zo bedoeld om de gevoelens van de hoofdpersoon en de tegenspeler zo nauwkeurig mogelijk weer te geven, kort gezegd, ook dat is met bewuste opzet gedaan. Overigens is de bron van dit gedicht een briefwisseling geweest waaruit ik zinsneden heb gehaald en opnieuw voormgegeven heb, dus ook dat zou een goede verklaring kunnen zijn voor het hybride karakter van de tekst.
'Fataal krasgedicht'
Laten we het niet hopen, de doelstelling is juist leven met dit gedicht te redden, al zit het thema zelfmoord er natuurlijk ook in verwerkt, dit gezien zelfmoord nogal eens het probleem is bij deze uitzondelijke en bijzondere mensen waar ik het over heb.
'Didactisch'
Ja zeker, de tekst dient naast een vermakelijke waarde ook een informatieve waarde te hebben, dit aangezien ik niet meer zo graag over mezelf wil schrijven, maar eerder over de onderdrukking en discriminatie van personen, meninguitingen en gevoelens die onder meerdere mensen leven dan alleen ikzelf, ik wil de les niet door de stort duwen, maar integreren in de achterliggende boodschap van het gedicht.
'Veel tussen de regels'
Ja, dat klopt, dat is denk ik ook de bedoeling van een tekst dat je een gedicht kan noemen, het dient als drager voor verdere discussie, eye-opener binnnen een wereld die je denkt te kennen, graag laat ik de lezer zelf het verhaal verder invullen, zodat het niet iets over mij als schrijver zegt, maar over hem of haar als lezer.
Nogmaals groeten.
>>>>>>>>>
Bespaar de ellenlange re aan me want ik heb geen tijd teveel.
Kernachtigheid!
>>>>>>>>> .
>
Beste >>>>>>>>>,
Bedankt voor je reacties! Misschien heb ik het mis, maar ik dacht aan jouw schrijfstijl te herkennen dat jij een vergelijkbaar persoon bent als waar ik het in deze tekst over heb. Dat je de formulering zwak vind, kan ik begrijpen, dat zou ik ook zeggen in jouw ervaren geval, ik denk dat je aan de hand van de andere reacties wel een indruk gekregen hebt over hoe zwak of niet die formulering daadwerkelijk is, dan nog kan het zijn dat de tekst bij jou niet aankomt, dat is iets wat ik zal moeten accepteren van iedereen die deze tekst leest, het vergt aandacht jezelf in de ik en de je te verplaatsen en als je dat niet op kan brengen zal je gauw geneigd zijn het als zwak of werkt voor mij niet te benoemen, dat geeft niet, dan is deze tekst gewoon niet voor jou bedoeld, voor diegene bij wie deze tekst wel aankomt zal het oordeel waarschijnlijk anders zijn. Ik schrijf niet voor jaloerse onervaren schrijvers, ik schrijf voor de lezer.
Groeten.
>>>>>>>>>
De tekst komt op mij over als de tekst van een borderliner/ster in een badkamer met een gemis van tact naar de lezer. Parbleu!
Toch vind ik het gemis van
de liefde vd persoon hoever ik het lees voelbaar.
Begin er niet aan!
>>>>>>>>> .
>>>>>>>>
ik verheug me nu al hierdoor:
http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_people_with_major_depressive_disorder
op een volgende inzending
ik herken mezelf en zovelen er ook in
>>>>>>>>>>
Intrigerend gedicht over een ingewikkeld mens
>
Beste >>>>>>>>>>, >>>>>>>> en >>>>>>>>>>,
Bedankt voor alle reacties.
borderline, herkenning, ingewikkeld mens.
'border-line'
Nee, zie je wel het gaat niet over jou. Het achterliggende thema is eigenlijk iets anders.
'herkenning'
dat is een van de grotere doelen van deze tekst, dat je iets over jezelf ontdekt zonder je meteen aangevallen te voelen. Mijn volgende inzending kan weer over heel iets ander gaan.
'ingewikkeld mens'
ja, mensen met deze aanleg of aandoening zijn inderdaad niet de makkelijkste.
Groeten.
>>>>>>>>>
Ik vind dat ik je volgende wil lezen.
>>>>>>>>> .
Deel III
"herkenbaarheid en maatschappelijk belang"
>>
Herkenbaar, de hand van de schrijver.
Het leest als losse flarden, gedachtestroompjes, woorden,
beklemmende stilte, die alles bij elkaar door de laatste regel op hun plek vallen.
>
Beste >>,
Bedankt voor de reactie! Herkenbarheid is een van de hoogst haalbare doelen in het schrijverschap. Daarnaast zou de boodschap van een tekst een toegevoegde waarde moeten hebben waar de maatschappij iets mee kan in de vorm van acceptatie of doorbreken van een bepaalde vorm van hokjesdenken, communicatie is daarbij van wezelijk belang, waarmee ik probeer te zeggen dat ik hoop dat deze tekst, of dit gedicht zo je wil - aanzet geeft tot het bespreekbaar maken van mogelijke leegte die de ander of de zij- of hijzelf zou kunnen ervaren binnen een relatie, want hoe gek het ook klinkt ik denk dat sommige mensen best wel eens een bepaalde sleur zouden willen doorbreken, niet iedereen natuurlijk, maar sommige mensen, die even anders in elkaar zitten dan de meeste, noem het een afwijking of een gave, hoe je het ook went of keert, niet iedereen is tevreden met elke dag rijst, aardappelen of spagetti, zoals ik niet elke dag zin heb om te koken en ook gewoon weleens een ommeletje met kaas en uitjes bak. Dit laatste ter illustratie van het dieet waarmee de schrijvershand uiteindelijk de tekst geproduceerd heeft.
Groeten.
"Winterpaling"
>>>>
Ik heb een portie winterpaling gegeten, minder goed dan de zomerpaling, maar, hoe dan ook lekker. Hij is wat taai, niet zeer smeuïg, beetje hardleers, maar met een wasabi-sausje, wat uitjes en appeltjes is hij best te pruimen. Ik zeg dat omdat ik de roman 'La Superba' van ilja Leonard Pfeijffer aan het lezen ben, en die past daar helemaal bij. Dezelfde vissige smaak in je mond, niet echt verfijnd maar goed vullend. Het moet ook niet altijd Proust zijn. Ik wilde jullie in mijn vreugde laten delen, een minimum, vind ik.
>>>>>
nee dit kan niet, geen winterpaling ik vind hem slechts nog te nassen (ken je vast die hollandse uitdrukking) lang geweekt int groen
>
Laat ik het maar persoonlijk opvatten, minder goed dan zomerpaling, slechts nog te nassen, dat geeft al aan hoe klein (of groot?) er over mijn shrijfwerk gedacht wordt.
>>>>>
ga lekker fietsen of iets orgineels bedenken, nope niet alles draait om jou, het draait hier om >>>>, narcis .... de bloem weet je wel? de lente komt eraan, truste!
>>>>>>>
vis met appel en ui schijnt mensen gul te stemmen ... xxx
>>>>>>>>
En nu dan, de palingrock!
"niet boeddhistisch"
>>>
Wat bedoel je met: drinkend tot over de rand van duizend?
De rest van je gedicht begrijp ik wel: die zoektocht en
poging het contact te herstellen en de voorbereidingen die je daartoe treft in de vorm van een soort van Mantra's.
>
Beste >>>,
'drinkend tot over de rand van duizend'
Ben je toevallig bekend met het gezegde uit de verslavingszorg 1 is te veel, 1000 is te weinig?
Op die uitspraak is die zin gebaseerd.
'zoektocht en herstellen van contact'
De ik en de je zijn inderdaad opzoek naar contact en zouden dat misschien vaker willen, helaas wordt dat door een aanleg of aandoening beperkt, waardoor er een gevoel van leegte ontstaat, toch heb ik gemerkt dat in de toevallige ontmoeting met elkaar een bijzonder contact te vinden is, waarbij je, is mijn ervaring - dingen bespreekt die je niet met iedereen zomaar zou bespreken, je kan dus ook zeggen dat het contact er juist is, alleen het is moeilijk.
'Mantra's'
Kijk, dat vind ik nou leuk, deze tekst zegt iets over jou en niet over mij, want bij het schrijven van deze tekst heb ik geen moment aan een mantra gedacht.
>>>
Misschien is mantra ook niet helemaal het juiste woord, maar heeft wel iets te maken met het bewust herhalen binnen jezelf van steeds dezelfde zin, gedachte of melodie als vorm van zelfhypnose meestal als vorm van pijnbestrijding, maar ook wel om je van alles af te kunnen sluiten in klotensituaties.
Nee, verslavingszorg heb ik nooit mee te maken gehad,
dus kende die term dus niet.
>
Beste >>>,
Nogmaals bedankt voor de reactie.
'Het bewust herhalen van steeds dezelfde zin'
je mag van mij deze tekst zo vaak lezen als jezelf wilt. Of jezelf zo vaak als je wilt wassen in lauw badwater, ik heb er geen bedoeling mee gehad dat deze tekst door je hoofd gaat zingen, het heeft voor mee veel meer een maatschappelijke waarde dat de taboe rondom depressieveiteit bespreekbaar wordt gemaakt, om iets los te maken, niet om in jezelf te gaan zingen over mantra's, maar goed de 'klotesituaties' herken ik wel binnen deze tekst, het jezelf afsluiten van de spanning, is ook voor mij herkenbaar, neemt niet weg dat ook het type mens waar ik het in dit gedicht over heb vol emotie en beleving zit, naast de destructieve kant die nooit iets volledig goed vindt, tevredenheid is wat dat betreft voor iedereen eigenlijk een utopie.
'Onbekend met de verslavingszorg'
gelukkig, of helaas - hoef je niet bekend te zijn met de verslavingzorg om jezelf te verbeelden dat er bij dit type mens nogal eens sprake kan zijn van een drankprobleem.
Nogmaals groeten.
>>>
Het ging mij erom dat Mantra 's als begrip aan boeddhisme doen denken en dat zet mensen wat mijn persoon betreft op een verkeerd beeld, vandaar dat ik het uitleg. Voelde me er niet door aangevallen of zo.
>
'niet boeddhistisch'
Als schrijver van deze tekst heb ik niet de intentie gehad enige levenswijsheid of -overtuiging, laat staan geloof, te verkondigen, het ging me louter om het feit dat ik de problematiek van bijvoorbeeld mensen met depressieve klachten bespreekbaar wilde maken. Mocht iemand zich toch geneigd voelen naar aanleiding van deze tekst zich aan boeddhistsiche of andere leefregels te gaan willen houden, als schrijver - hou ik niemand tegen.
laatste aanpassing
Hartelijk bedankt voor de reacties!
zijn BV in Zwitserland, juiste toon, eindvers killer, gecharmeerd
'zijn BV in Zwitserland'
Het is, denk ik - wel algemeen bekend dat Zwitserland een veilige plek is om grote hoeveelheden geld op te slaan, met name door de gunstige rente en de neutrale houding van het land, probleem is echter dat er ook veel 'fout' geld naar toegesluisd wordt, waardoor ook maatschappelijk ongewenste praktijken door kunnen blijven gaan, het lijkt me echter, niet onverstandig om erbij te vermelden dat ook Zwitsers gewoon mensen zijn die naast slechte dingen ook gewoon een heleboel goede dingen doen, maar het mag gezegd worden dat er wat aan de witwaspraktijken aldaar iets gedaan zou moeten worden.
'juiste toon'
Het is me opgevallen dat zinnen die voor mij goed 'voelen' altijd ook los als vraag gesteld kunnen worden, waar het ja-of-nee-antwoord iets over mezelf zegt, misschien is een 'juiste' toon wel zoiets als een observatie van de schrijver zonder er expliciet een mening in te leggen, de mening is er wel, maar schemert door in de formulering van de observatie en wordt niet direct benoemd.
'eindvers killer'
Een open einde, waarbij het voorgaande op zijn of haar plaats valt in de laatste zin is naar mijn mening zoiets als een cryptogram oplossen, een gedicht heeft een begin en een eind en daar zit een soort ongeschreven logica aanvast, een soort natuurlijke bewoording van wat volgt uit het voorgaande, voor mij moet een slotzin, waar ik vaak mee stoei overigens - een soort opluchting zijn, van ja zo begrijp ik het, ik kan me voorstellen hoe het verder zal gaan, laat ik daar uitdrukkelijk bij vermelden dat deze vorm ontstaan is uit mijn irritatie die ik voelde bij hermetisch gesloten gedichten of teksten, waar de fantasie als het ware juist mee gedoofd werd en niet aangewakkerd. Tot slot wil ik nog vermelden dat een interview met Sylvia Plath mij gemotiveerd heeft een keer over een gericht onderwerp te gaan schrijven (dat niet over mezelf gaat) met de bedoeling een maatschappelijk onderwerp ter sprake te brengen, in die volgorde dacht ik aan fraude en corruptie dat veel in het nieuws is, verzon daar de meafoor 'rotte eieren' bij en ben aan de slag gegaan, daarna is het met veel pauzes als het ware vanzelf geschreven, zonder er echt heel diep over na te denken. Wat dat betreft is die slotzin voor mij net zo gewoon als de openingszin.
'gecharmeerd'
Als ik iets geleerd heb dan is het wel de druppel-stroop-vs-emmer-azijn-regel, waarmee ik probeer te zeggen dat je meer mensen bereikt als je iets leuk maakt dan als je iets niet leuk maakt, hoewel de observatie een pijnlijke is, heb ik het inderdaad bewust met een glimlach en een traan willen brengen, relativerend waardoor je voor jezelf kan voorstellen hoe het is om zo iemand te zijn en daarnaast hoe het is om gewoon deelnemer te zijn van de gemeenschap, beide invalshoeken heb ik gebruikt, overigens was er toch wel kritiek, omdat het ge-engageerd zou zijn en er niet vanuit een ik gekeken wordt, waardoor er een bepaalde afstandelijke beklemmendheid aan de tekst kleeft die het nu eigenlijk een niet zo plezierig beeld geeft, wat dat betreft kan je de 'rotte eieren', denk ik - tussen de regels door ruiken.
Groeten.
zijn BV in Zwitserland, juiste toon, eindvers killer, gecharmeerd
'zijn BV in Zwitserland'
Het is, denk ik - wel algemeen bekend dat Zwitserland een veilige plek is om grote hoeveelheden geld op te slaan, met name door de gunstige rente en de neutrale houding van het land, probleem is echter dat er ook veel 'fout' geld naar toegesluisd wordt, waardoor ook maatschappelijk ongewenste praktijken door kunnen blijven gaan, het lijkt me echter, niet onverstandig om erbij te vermelden dat ook Zwitsers gewoon mensen zijn die naast slechte dingen ook gewoon een heleboel goede dingen doen, maar het mag gezegd worden dat er wat aan de witwaspraktijken aldaar iets gedaan zou moeten worden.
'juiste toon'
Het is me opgevallen dat zinnen die voor mij goed 'voelen' altijd ook los als vraag gesteld kunnen worden, waar het ja-of-nee-antwoord iets over mezelf zegt, misschien is een 'juiste' toon wel zoiets als een observatie van de schrijver zonder er expliciet een mening in te leggen, de mening is er wel, maar schemert door in de formulering van de observatie en wordt niet direct benoemd.
'eindvers killer'
Een open einde, waarbij het voorgaande op zijn of haar plaats valt in de laatste zin is naar mijn mening zoiets als een cryptogram oplossen, een gedicht heeft een begin en een eind en daar zit een soort ongeschreven logica aanvast, een soort natuurlijke bewoording van wat volgt uit het voorgaande, voor mij moet een slotzin, waar ik vaak mee stoei overigens - een soort opluchting zijn, van ja zo begrijp ik het, ik kan me voorstellen hoe het verder zal gaan, laat ik daar uitdrukkelijk bij vermelden dat deze vorm ontstaan is uit mijn irritatie die ik voelde bij hermetisch gesloten gedichten of teksten, waar de fantasie als het ware juist mee gedoofd werd en niet aangewakkerd. Tot slot wil ik nog vermelden dat een interview met Sylvia Plath mij gemotiveerd heeft een keer over een gericht onderwerp te gaan schrijven (dat niet over mezelf gaat) met de bedoeling een maatschappelijk onderwerp ter sprake te brengen, in die volgorde dacht ik aan fraude en corruptie dat veel in het nieuws is, verzon daar de meafoor 'rotte eieren' bij en ben aan de slag gegaan, daarna is het met veel pauzes als het ware vanzelf geschreven, zonder er echt heel diep over na te denken. Wat dat betreft is die slotzin voor mij net zo gewoon als de openingszin.
'gecharmeerd'
Als ik iets geleerd heb dan is het wel de druppel-stroop-vs-emmer-azijn-regel, waarmee ik probeer te zeggen dat je meer mensen bereikt als je iets leuk maakt dan als je iets niet leuk maakt, hoewel de observatie een pijnlijke is, heb ik het inderdaad bewust met een glimlach en een traan willen brengen, relativerend waardoor je voor jezelf kan voorstellen hoe het is om zo iemand te zijn en daarnaast hoe het is om gewoon deelnemer te zijn van de gemeenschap, beide invalshoeken heb ik gebruikt, overigens was er toch wel kritiek, omdat het ge-engageerd zou zijn en er niet vanuit een ik gekeken wordt, waardoor er een bepaalde afstandelijke beklemmendheid aan de tekst kleeft die het nu eigenlijk een niet zo plezierig beeld geeft, wat dat betreft kan je de 'rotte eieren', denk ik - tussen de regels door ruiken.
Groeten.
"Nederland letterland"
Geen lijn in blank Afrika.
Dikke tenen of kromme vingers?
Als een schizofrene-ervaring,
de lege schemering.
Met het bloed der wanhoop,
hoofd vol stomme vragen.
Als je liever nog
het donker van de straat ziet.
Gelijke munt.
Getrouwd met het toetsenbord.
Rimpels in het water.
Tanden manen tot rust.
Bedrijf.
Hongerig naar taal.
Geen lijn in blank Afrika.
Dikke tenen of kromme vingers?
Als een schizofrene-ervaring,
de lege schemering.
Met het bloed der wanhoop,
hoofd vol stomme vragen.
Als je liever nog
het donker van de straat ziet.
Gelijke munt.
Getrouwd met het toetsenbord.
Rimpels in het water.
Tanden manen tot rust.
Bedrijf.
Hongerig naar taal.
"Wie is de rechter?"
De oude baas verzuipt in witte golven,
trekt werkend Nederland met zich mee.
De arbeider is moeilijk serieus te nemen.
Lastig, altijd maar in het hokje.
Eigenlijk een vorm van discriminatie.
Al jaren drijven zijn vrienden mee,
maar de zwartkijker weet niet beter.
Tunnelvisie op een bank die niet bestaat.
Onderdrukt door onzichtbare oordelen.
Uitgebuit op het niveau van slavernij.
Een stigma raak je niet zomaar kwijt.
De oude baas verzuipt in witte golven,
trekt werkend Nederland met zich mee.
De arbeider is moeilijk serieus te nemen.
Lastig, altijd maar in het hokje.
Eigenlijk een vorm van discriminatie.
Al jaren drijven zijn vrienden mee,
maar de zwartkijker weet niet beter.
Tunnelvisie op een bank die niet bestaat.
Onderdrukt door onzichtbare oordelen.
Uitgebuit op het niveau van slavernij.
Een stigma raak je niet zomaar kwijt.
>
Hallo,
Hoe gaat het met je? Met mij gaat het wel goed, maar er zijn minpunten.
Realiseer me dat ik enkelvoudig zowat iedereen in tekst te woord sta,
naar buiten kijken kan dan heerlijk rustgevend zijn, als ook een wandeling.
Ik weet niet of je alle mail gelezen hebt, maar ik wil je nogmaals bij deze
laten blijken dat je een enorme stimulans en inspiratie bron voor me bent.
Het lijkt soms wel eens alsof wij schrijvers met zijn allen een bedrijf zijn,
waarin jij in mijn ogen een belangrijke spil bent, maar misschien maak ik
het groter dan het is en zou ik dat niet moeten zeggen.
Getrouwd met het toetsenbord, hongerig naar taal, opzoek om de wereld
een klein beetje beter te maken met een eigen tekst, we zijn allen creatief,
maar niet iedereen heeft een boodschap, jij hebt dat wel, bedankt daarvoor.
De meerwaarde van samenwerken op het internet is voor mij bewezen.
Groeten,
>>
Hallo,
Het is mooi dat schrijven een uitlaatklep voor je is. Je lijkt het meest te schrijven van iedereen op LW en het
werpt zijn vruchten af. Je hebt nu een plekje in de tips van de redactie en daar kun je weer kracht uit halen. Ik
vind het aardig dat je zegt dat ik de 'spil' van het schrijven ben, maar ik denk dat je jezelf daarmee tekort doet.
Alles wat je van anderen leest, helpt je uiteraard om een steeds sterkere eigen visie te krijgen, maar jij bent nog
altijd degene die die visie invult en verder ontwikkelt en dat gaat je heel goed af.
Groetjes,
>
Lieve,
Dank voor je opbeurende woorden, bescheidenheid is een kracht en een valkuil voor me als verantwoordelijkheid en rechtvaardigheidsgevoel. Ik heb veel gezien op het internet, wat jij doet vind ik gewoon erg bijzonder en je boodschap erachter heeft me op meerdere manieren wakker geschud, ik denk dat juist uit de samenwerking bij mij de teksten steeds een klein beetje beter werden, als bij jou het er meer van nature in lijkt te zitten, misschien lees
je ook meer dan ik, voor mij is het hard werken, maar heel bevredigend als je ergens tevreden of opgewekt kan zijn over wat ik geschreven heb.
Van de week zag ik een documentaire over die 'gasten' van Pirate Bay, (van het downloaden en sharing, ik weet niet of je er bekend mee bent?) zij spraken over het verschil tussen de termen IRL (in real life) en AFK (away from keybord), voor hen is er geen onderscheid tussen de digitale en de echte wereld, voor hen is alles gewoon echt, nep bestaat niet, zou ik er nu over zeggen. Zij werken gewoon in een chatroom thuis achter de computer over de hele wereld zonder ook maar een van de vele klanten die zij hebben echt daadwerkelijk te ontmoeten, misschien doen ze dat wel, maar dan zijn het vrienden geworden en gebruiken zij de term AFK (away from keybord).
Ik denk dat het schrijven van gedichten als crypotgrafische opdrachten kunnen werken (cryptex, noem ik dat) die grote groepen mensen aan kan sturen als het gedicht het grote publiek bereikt, ik hoop dat de schrijvers zelf er niet eerst dood voor hoeven te gaan, want historisch is het vaak gebleken dat mensen pas gaan nadenken als het fout gegaan is, desalniettemin denk ik, dat we als dichters/schrijvers de macht hebben een realiteit of een fantasie te creëren die van maatschappelijke waarde kan zijn voor de toekomst.
Zoals een gedicht eigenlijk een script voor een boek of film of muziekstuk is en een verhaal een uitwerking van een beleving die de schrijver heeft op een bepaalde moment, zij het in het echt of in de fantasie, of een combinatie daarvan, maar een verhaal is eigenlijk meer een momentopname, al af, waar een gedicht iets tijdloos heeft en vaak langer voedingsbodem is voor verdere discussie.
Gisteren las ik op internet dat mensen altijd vragen zullen stellen bij de goede dingen die je gezegd hebt en nooit zullen twijfelen over alle slechte dingen die ze over je horen, wat dat betreft is het wel logisch dat ook op literairwerk, zelfs door mij, experimenteel werk minder gewaardeerd wordt dan werk wat voor de ander direct herkenbaar is en geen twijfel aan kleeft, de vraag is dan die je jezelf kan stellen: Is het dan wel zo goed? Of zal later blijken dat die experimentele gedichten meer van waarde zijn? Iets om over na te denken, lijkt me.
Groetjes,
Hallo,
Hoe gaat het met je? Met mij gaat het wel goed, maar er zijn minpunten.
Realiseer me dat ik enkelvoudig zowat iedereen in tekst te woord sta,
naar buiten kijken kan dan heerlijk rustgevend zijn, als ook een wandeling.
Ik weet niet of je alle mail gelezen hebt, maar ik wil je nogmaals bij deze
laten blijken dat je een enorme stimulans en inspiratie bron voor me bent.
Het lijkt soms wel eens alsof wij schrijvers met zijn allen een bedrijf zijn,
waarin jij in mijn ogen een belangrijke spil bent, maar misschien maak ik
het groter dan het is en zou ik dat niet moeten zeggen.
Getrouwd met het toetsenbord, hongerig naar taal, opzoek om de wereld
een klein beetje beter te maken met een eigen tekst, we zijn allen creatief,
maar niet iedereen heeft een boodschap, jij hebt dat wel, bedankt daarvoor.
De meerwaarde van samenwerken op het internet is voor mij bewezen.
Groeten,
>>
Hallo,
Het is mooi dat schrijven een uitlaatklep voor je is. Je lijkt het meest te schrijven van iedereen op LW en het
werpt zijn vruchten af. Je hebt nu een plekje in de tips van de redactie en daar kun je weer kracht uit halen. Ik
vind het aardig dat je zegt dat ik de 'spil' van het schrijven ben, maar ik denk dat je jezelf daarmee tekort doet.
Alles wat je van anderen leest, helpt je uiteraard om een steeds sterkere eigen visie te krijgen, maar jij bent nog
altijd degene die die visie invult en verder ontwikkelt en dat gaat je heel goed af.
Groetjes,
>
Lieve,
Dank voor je opbeurende woorden, bescheidenheid is een kracht en een valkuil voor me als verantwoordelijkheid en rechtvaardigheidsgevoel. Ik heb veel gezien op het internet, wat jij doet vind ik gewoon erg bijzonder en je boodschap erachter heeft me op meerdere manieren wakker geschud, ik denk dat juist uit de samenwerking bij mij de teksten steeds een klein beetje beter werden, als bij jou het er meer van nature in lijkt te zitten, misschien lees
je ook meer dan ik, voor mij is het hard werken, maar heel bevredigend als je ergens tevreden of opgewekt kan zijn over wat ik geschreven heb.
Van de week zag ik een documentaire over die 'gasten' van Pirate Bay, (van het downloaden en sharing, ik weet niet of je er bekend mee bent?) zij spraken over het verschil tussen de termen IRL (in real life) en AFK (away from keybord), voor hen is er geen onderscheid tussen de digitale en de echte wereld, voor hen is alles gewoon echt, nep bestaat niet, zou ik er nu over zeggen. Zij werken gewoon in een chatroom thuis achter de computer over de hele wereld zonder ook maar een van de vele klanten die zij hebben echt daadwerkelijk te ontmoeten, misschien doen ze dat wel, maar dan zijn het vrienden geworden en gebruiken zij de term AFK (away from keybord).
Ik denk dat het schrijven van gedichten als crypotgrafische opdrachten kunnen werken (cryptex, noem ik dat) die grote groepen mensen aan kan sturen als het gedicht het grote publiek bereikt, ik hoop dat de schrijvers zelf er niet eerst dood voor hoeven te gaan, want historisch is het vaak gebleken dat mensen pas gaan nadenken als het fout gegaan is, desalniettemin denk ik, dat we als dichters/schrijvers de macht hebben een realiteit of een fantasie te creëren die van maatschappelijke waarde kan zijn voor de toekomst.
Zoals een gedicht eigenlijk een script voor een boek of film of muziekstuk is en een verhaal een uitwerking van een beleving die de schrijver heeft op een bepaalde moment, zij het in het echt of in de fantasie, of een combinatie daarvan, maar een verhaal is eigenlijk meer een momentopname, al af, waar een gedicht iets tijdloos heeft en vaak langer voedingsbodem is voor verdere discussie.
Gisteren las ik op internet dat mensen altijd vragen zullen stellen bij de goede dingen die je gezegd hebt en nooit zullen twijfelen over alle slechte dingen die ze over je horen, wat dat betreft is het wel logisch dat ook op literairwerk, zelfs door mij, experimenteel werk minder gewaardeerd wordt dan werk wat voor de ander direct herkenbaar is en geen twijfel aan kleeft, de vraag is dan die je jezelf kan stellen: Is het dan wel zo goed? Of zal later blijken dat die experimentele gedichten meer van waarde zijn? Iets om over na te denken, lijkt me.
Groetjes,
Beste lezer,
Het enige wat ik zeg is de waarheid,
en mensen worden pissiger en pissiger.
Ik steeds eenzamer en uiteindelijk moe en zwak.
Hoe ouder mensen worden hoe meer ze gaan discrimineren,
hoe makkelijk het is mij in het ziekenhoekje te duwen,
als ik iets weet dan is het dat altijd mijn schuld of fout is,
dat ik geen gunst hoef te verwachten en er eigenlijk alleen voor sta.
Graag, zou ik steun willen en begrip, het gevoel dat ik meetel.
Maar de meeste mensen zijn gewoon met zichzelf bezig,
krenterig, ignorant, denkend te mogen oordelen over een ander.
We zijn hier om elkaar te helpen nietwaar? Schreef Annie M.G. Schmidt,
nou als je op straat gaat kijken dan willen de meeste mensen helemaal niet helpen,
ze zijn bang, durven zich niet open te stellen en sluiten hun ogen voor de problemen.
Maar wel als een van de eerste roepen als er iets niet klopt of helemaal geweldig is,
zonder zich maar enigszins te verplaatsen in de persoon zelf, alsof je alleen maar leuk mag zijn of zoiets.
Nou, laat ik dit zeggen, alle mensen hebben ook verdriet en pech en het moeilijk soms,
dan zouden ze wel eens een arm om hun schouder willen of wat geld of te eten, of gewoon een goed gesprek,
dat er iemand naar ze luistert en niet dat er voor hen gedacht wordt, zo geldt dat ook voor mij.
Ik vind dat we met zijn allen eens moeten leren kijken, zien wat er aan de hand is,
want zolang iedereen alleen nog maar aan zichzelf blijft denken komen we geen steek verder,
zoals deze tekst eigenlijk alleen maar over mij gaat en bij velen van jullie het ene oor in en het andere oor uit zal gaan,
niets vermoedend dat ik niet de enige ben die zichzelf langzaam steeds verder buitengesloten voelt en nergens terecht kan.
Waarom? Omdat we allemaal aan onszelf denken en niet verder durven kijken dan de neus lang is,
pas als je iemand een aanbod doet die hij of zij niet kan weigeren wil men luisteren,
pas als het een probleem wordt voor de ander wil men er wat aan doen, en anders dan laten ze je gewoon barsten,
of ze nu naar de kerk, tempel, moskee of synagoge gaan, het maakt niet uit, de meeste mensen blijven domme egoisten,
die enkel en alleen trouw zijn aan hun eigen straatje, en als je er iets van zegt word je vals beschuldigd of met de dood bedreigd,
wat dat betreft is er zelfs bij mij een kleine angst ontstaan dat er ergens hier in Nederland ook een Judas of Juda rondloopt die ik ooit zal verraden.
Het maakt voor de wereld niet uit, door iemand dood te maken, los je het probleem niet op, sterker nog het wordt alleen maar groter.
Ziek van liefde is het enige wat iemand kan doen zichzelf ervoor afsluiten tot er iets verandert, iemand gaat luisteren of beter nog gaat begrijpen.
Afsluitend wil ik nog zeggen, dat ik het niet kan helpen dat ik altijd de waarheid zeg, ikzelf kan er ook niet van winnen, wees verstandig en werk samen,
ook als ik er op een goede dag niet meer ben, de wereld zou er een stuk beter van worden als we eens met wat meer aandacht met elkaar om zouden gaan.
Groeten,
Hasta la Pasta
Het enige wat ik zeg is de waarheid,
en mensen worden pissiger en pissiger.
Ik steeds eenzamer en uiteindelijk moe en zwak.
Hoe ouder mensen worden hoe meer ze gaan discrimineren,
hoe makkelijk het is mij in het ziekenhoekje te duwen,
als ik iets weet dan is het dat altijd mijn schuld of fout is,
dat ik geen gunst hoef te verwachten en er eigenlijk alleen voor sta.
Graag, zou ik steun willen en begrip, het gevoel dat ik meetel.
Maar de meeste mensen zijn gewoon met zichzelf bezig,
krenterig, ignorant, denkend te mogen oordelen over een ander.
We zijn hier om elkaar te helpen nietwaar? Schreef Annie M.G. Schmidt,
nou als je op straat gaat kijken dan willen de meeste mensen helemaal niet helpen,
ze zijn bang, durven zich niet open te stellen en sluiten hun ogen voor de problemen.
Maar wel als een van de eerste roepen als er iets niet klopt of helemaal geweldig is,
zonder zich maar enigszins te verplaatsen in de persoon zelf, alsof je alleen maar leuk mag zijn of zoiets.
Nou, laat ik dit zeggen, alle mensen hebben ook verdriet en pech en het moeilijk soms,
dan zouden ze wel eens een arm om hun schouder willen of wat geld of te eten, of gewoon een goed gesprek,
dat er iemand naar ze luistert en niet dat er voor hen gedacht wordt, zo geldt dat ook voor mij.
Ik vind dat we met zijn allen eens moeten leren kijken, zien wat er aan de hand is,
want zolang iedereen alleen nog maar aan zichzelf blijft denken komen we geen steek verder,
zoals deze tekst eigenlijk alleen maar over mij gaat en bij velen van jullie het ene oor in en het andere oor uit zal gaan,
niets vermoedend dat ik niet de enige ben die zichzelf langzaam steeds verder buitengesloten voelt en nergens terecht kan.
Waarom? Omdat we allemaal aan onszelf denken en niet verder durven kijken dan de neus lang is,
pas als je iemand een aanbod doet die hij of zij niet kan weigeren wil men luisteren,
pas als het een probleem wordt voor de ander wil men er wat aan doen, en anders dan laten ze je gewoon barsten,
of ze nu naar de kerk, tempel, moskee of synagoge gaan, het maakt niet uit, de meeste mensen blijven domme egoisten,
die enkel en alleen trouw zijn aan hun eigen straatje, en als je er iets van zegt word je vals beschuldigd of met de dood bedreigd,
wat dat betreft is er zelfs bij mij een kleine angst ontstaan dat er ergens hier in Nederland ook een Judas of Juda rondloopt die ik ooit zal verraden.
Het maakt voor de wereld niet uit, door iemand dood te maken, los je het probleem niet op, sterker nog het wordt alleen maar groter.
Ziek van liefde is het enige wat iemand kan doen zichzelf ervoor afsluiten tot er iets verandert, iemand gaat luisteren of beter nog gaat begrijpen.
Afsluitend wil ik nog zeggen, dat ik het niet kan helpen dat ik altijd de waarheid zeg, ikzelf kan er ook niet van winnen, wees verstandig en werk samen,
ook als ik er op een goede dag niet meer ben, de wereld zou er een stuk beter van worden als we eens met wat meer aandacht met elkaar om zouden gaan.
Groeten,
Hasta la Pasta
laatste aanpassing
"Lopen"
Lopen,
over de weg, lopen in mijn hoofd.
Het is stil, zo stil,
zo stil,
zo stil.
Lopen, lopen, alleen maar lopen.
Eenzaam, alleen,
ook in gedachte.
Het is zo stil,
zo stil,
zo stil.
Alleen.
Lopen, lopen,
de wereld ligt open.
Het is zo stil alleen.
Lopen,
over de weg, lopen in mijn hoofd.
Het is stil, zo stil,
zo stil,
zo stil.
Lopen, lopen, alleen maar lopen.
Eenzaam, alleen,
ook in gedachte.
Het is zo stil,
zo stil,
zo stil.
Alleen.
Lopen, lopen,
de wereld ligt open.
Het is zo stil alleen.
"Wat rest"
Altijd dat is zoiets
ergs, fataal, eng
Een veel te klein woord
voor de pijn, het verdriet
de leugen
Altijd klopt als het bloed
krast op houten kaken
en ramt mijn oren
door het prikkeldraad
Altijd is dood
Altijd dat is zoiets
ergs, fataal, eng
Een veel te klein woord
voor de pijn, het verdriet
de leugen
Altijd klopt als het bloed
krast op houten kaken
en ramt mijn oren
door het prikkeldraad
Altijd is dood
Beste FNV Bondgenoten,
Ik schrijf u namens alle mensen die met een psychiatrische aandoening of verslaving werkzaam zijn op een sociale werkplaats met behoud van een vorm van een uitkering. Doorgaans verdienen mensen zoals zij en ik 1 (één) of 2 (twee) euro per uur en leveren het daadwerkelijk werk waar de mensen van de instellingen achter de sociale werkplaats hun geld aan verdienen. Wij werknemers voelen ons al jaren gediscrimineerd en uitgebuit, omdat we door onze pech gedwongen worden te werken tegen een veel te laag loon en onze klachten daarover niet serieus genomen worden. Eigenlijk is het naar onze mening een vorm van moderne slavernij.
Dikwijls wordt de worst voorgehouden dat we zo een weg zouden vinden naar een echte betaalde baan, waarmee abusievelijk verondersteld wordt dat het werk wat wij werknemers met pech nu doen geen echt werk zou zijn. Voor mij de vraag dan waarom de werkgevers toch geld verdienen aan de producten die wij werknemers met pech leveren.
Alleen sta ik als een druppel op een gloeiende plaat machteloos tegen de overmacht van al die mensen van de instellingen achter de sociale werkplaatsen, alleen denken ik en zij en is de vraag of: Er veel geld achter de strijkstok van die mensen achter de instellingen van de sociale werkplaats blijft hangen en waarom wij werknemers met pech daar zo weinig van terug zien. Aan beiden kanten lijkt het me slecht voor de economie, aan de ene kant omdat de werknemers met pech minder te besteden hebben en aan de andere kant omdat er minder loonbelasting geheven kan worden op het werk wat daadwerkelijk geleverd is.
Kort samengevat is mijn vraag aan u of zich wilt gaan organiseren tot een belangenvereniging die opkomt voor de belangen van mensen met een psychiatrische aandoening of verslaving die werkzaam zijn met behoud van een uitkering. Deze organisatie kan dan als groep openheid van financiën eisen aan de mensen van de instellingen achter de sociale werkplaats, waardoor er uiteindelijk voor gezorgd kan worden dat ook de werknemers met pech loon naar werken zullen krijgen en niet langer als moderne slaven behandeld zullen worden.
In afwachting van uw repliek en actie, hoop ik u hierbij voldoende geïnformeerd te hebben.
Met vriendelijke groeten,
Hasta la Pasta
Ik schrijf u namens alle mensen die met een psychiatrische aandoening of verslaving werkzaam zijn op een sociale werkplaats met behoud van een vorm van een uitkering. Doorgaans verdienen mensen zoals zij en ik 1 (één) of 2 (twee) euro per uur en leveren het daadwerkelijk werk waar de mensen van de instellingen achter de sociale werkplaats hun geld aan verdienen. Wij werknemers voelen ons al jaren gediscrimineerd en uitgebuit, omdat we door onze pech gedwongen worden te werken tegen een veel te laag loon en onze klachten daarover niet serieus genomen worden. Eigenlijk is het naar onze mening een vorm van moderne slavernij.
Dikwijls wordt de worst voorgehouden dat we zo een weg zouden vinden naar een echte betaalde baan, waarmee abusievelijk verondersteld wordt dat het werk wat wij werknemers met pech nu doen geen echt werk zou zijn. Voor mij de vraag dan waarom de werkgevers toch geld verdienen aan de producten die wij werknemers met pech leveren.
Alleen sta ik als een druppel op een gloeiende plaat machteloos tegen de overmacht van al die mensen van de instellingen achter de sociale werkplaatsen, alleen denken ik en zij en is de vraag of: Er veel geld achter de strijkstok van die mensen achter de instellingen van de sociale werkplaats blijft hangen en waarom wij werknemers met pech daar zo weinig van terug zien. Aan beiden kanten lijkt het me slecht voor de economie, aan de ene kant omdat de werknemers met pech minder te besteden hebben en aan de andere kant omdat er minder loonbelasting geheven kan worden op het werk wat daadwerkelijk geleverd is.
Kort samengevat is mijn vraag aan u of zich wilt gaan organiseren tot een belangenvereniging die opkomt voor de belangen van mensen met een psychiatrische aandoening of verslaving die werkzaam zijn met behoud van een uitkering. Deze organisatie kan dan als groep openheid van financiën eisen aan de mensen van de instellingen achter de sociale werkplaats, waardoor er uiteindelijk voor gezorgd kan worden dat ook de werknemers met pech loon naar werken zullen krijgen en niet langer als moderne slaven behandeld zullen worden.
In afwachting van uw repliek en actie, hoop ik u hierbij voldoende geïnformeerd te hebben.
Met vriendelijke groeten,
Hasta la Pasta
"Verantwoordelijk gedrag"
Respecteer mensen- en dierenrechten, stop de onderdrukking, geef iedereen de vrijheid zelf te kiezen wat hij of zij wil. Laat een ander geen slachtoffer worden van je eigen daden. Kijk goede naar elkaars buren, sluit je ogen niet voor onrecht.
De wereld veranderen kan ik niet alleen. Hoe kan je een eerlijke waarde voor een product of dienst bepalen? Waarop kan je dat baseren? En waarom is het dan eerlijk?
Wie zegt wat een brood kost? Of hoeveel iemand per uur werk betaald krijgt? Wat is de investering? Hoeveel levert het op? Wat is het voordeel? Niet alleen voor de verkoper, maar ook voor de consument.
De verantwoordelijkheid is van gemeenschappelijk belang, en de consument moet zelf kiezen en denken, en de verkoper moet zelf eerlijk en redelijk zijn.
(Met andere woorden, dingen mogen niet te duur en niet te goedkoop zijn, het moet goed en/of gezond zijn, tegen een gepast uurloon vervaardigd of volbracht en het mag niet ten koste gaan van de kwaliteit van het milieu.)
Alles bij elkaar genomen is de aanwezigheid van of de ontwikkeling van een atoombom, biologisch wapen en chemisch wapen, naast de bestaande vuurwapens, binnen de redenatie van deze tekst -, eigenlijk als onverantwoord (naar de gemeenschap toe) te benoemen.
(Wat uiteindelijk, waarschijnlijk na veel heibel – tot het inzicht leidt dat het toenemende geweld in met name het Midden-Oosten als een smeulende brandhaard over zal slaan naar delen van Europa, Azië, Afrika en dus ook Amerika, zowel Noord als Zuid, en dat we nooit aan die hele oorlogvoering hadden moeten beginnen.)
De dreiging van terreur naast die van een atoomoorlog zijn zo extreem dat als ik als simpele aardling graag zou willen dat de angstpolitiek (van met name Israël, Iran, Noord-Korea en Amerika) per direct stopt en dat we eens gaan denken over mogelijke oplossingen uit de crisis.
(In plaats van elkaar van de misère te verwijten. Om te beginnen zouden we gewoon sorry kunnen zeggen, ik wist niet dat je bang was en zoveel verdriet had. Laten we elkaar helpen, steunen en stoppen met ruzie maken over brood, macht, geld, geloof of een baan.
Per slot van rekening zijn we allen elkaars gelijke. Een reden voor een feestje.
Is getekend,
Hasta la Pasta 16-03-2013
Respecteer mensen- en dierenrechten, stop de onderdrukking, geef iedereen de vrijheid zelf te kiezen wat hij of zij wil. Laat een ander geen slachtoffer worden van je eigen daden. Kijk goede naar elkaars buren, sluit je ogen niet voor onrecht.
De wereld veranderen kan ik niet alleen. Hoe kan je een eerlijke waarde voor een product of dienst bepalen? Waarop kan je dat baseren? En waarom is het dan eerlijk?
Wie zegt wat een brood kost? Of hoeveel iemand per uur werk betaald krijgt? Wat is de investering? Hoeveel levert het op? Wat is het voordeel? Niet alleen voor de verkoper, maar ook voor de consument.
De verantwoordelijkheid is van gemeenschappelijk belang, en de consument moet zelf kiezen en denken, en de verkoper moet zelf eerlijk en redelijk zijn.
(Met andere woorden, dingen mogen niet te duur en niet te goedkoop zijn, het moet goed en/of gezond zijn, tegen een gepast uurloon vervaardigd of volbracht en het mag niet ten koste gaan van de kwaliteit van het milieu.)
Alles bij elkaar genomen is de aanwezigheid van of de ontwikkeling van een atoombom, biologisch wapen en chemisch wapen, naast de bestaande vuurwapens, binnen de redenatie van deze tekst -, eigenlijk als onverantwoord (naar de gemeenschap toe) te benoemen.
(Wat uiteindelijk, waarschijnlijk na veel heibel – tot het inzicht leidt dat het toenemende geweld in met name het Midden-Oosten als een smeulende brandhaard over zal slaan naar delen van Europa, Azië, Afrika en dus ook Amerika, zowel Noord als Zuid, en dat we nooit aan die hele oorlogvoering hadden moeten beginnen.)
De dreiging van terreur naast die van een atoomoorlog zijn zo extreem dat als ik als simpele aardling graag zou willen dat de angstpolitiek (van met name Israël, Iran, Noord-Korea en Amerika) per direct stopt en dat we eens gaan denken over mogelijke oplossingen uit de crisis.
(In plaats van elkaar van de misère te verwijten. Om te beginnen zouden we gewoon sorry kunnen zeggen, ik wist niet dat je bang was en zoveel verdriet had. Laten we elkaar helpen, steunen en stoppen met ruzie maken over brood, macht, geld, geloof of een baan.
Per slot van rekening zijn we allen elkaars gelijke. Een reden voor een feestje.
Is getekend,
Hasta la Pasta 16-03-2013
laatste aanpassing
Reacties op "Wie is de rechter?"
>>>>
Leuk!
>>>>>
braaf heb ik mijn hokje, daar kleur ik rood op linkse mensen en weet dat het geen ene reet uitmaakt. Ik ben de legkip, het mestvarken en de melkkoe, ik trek de kar en leg het ei. Voorts loop ik in de koopgoot om van alles uit te zoeken en schrijf. Dan zet ik een hoed op en doe alsof.
>>>
Amen.
Ik ben een boek aan het lezen dat teruggaat naar de 12de eeuw
En ongeacht tot welk volk of cultuur mensen behoren, er zijn altijd heersers en onderdrukten geweest.
Altijd graaiers en arme sloebers, altijd egoisten en altruisten.
Er is een stuk in jezelf waar je dat soort mensen niet binnen moet laten en dan nog
die eerst vrienden waren gedacht, hoeven dat niet echt te zijn.
Ieder mens heeft zijn eigen wensen, behoeften en dromen. Dat is uniek en loopt vaak niet
synchroon met die van anderen.
Eerst waren daar de grote verhalen, die los van waar of onwaar nog voor wat cohesie zorgden.
We wilden de hele wereld, die hebben we in de schoot geworpen gekregen, nu weten we niet wat
we ermee aanmoeten. How much is enough?
Robert Skidelsky (1939, historicus) schreef onlangs´The greatest waste now confronting us is nog one of money
but of human possibilities.´
De waarheid, daar schrikken mensen dus van
Lieve groet,
take care
>>>>>>>
Mmm, paar keer gelezen. Je ervaart onbegrip, en dieper ongemak. Er is altijd vrijheid van schrijven en mening. Of 'we' iets kunnen verbeteren, geen idee. Wees een beetje gelukkig vandaag. Dat helpt.
>>>>>
..en een stuurman heeft een kapitein. zo schrijft de wet, de wet der schrijvers, de blijvers in eeuwige taal.
>>>>>>>>>
Kan me hier in vinden,fijne dag!
>>>>
Leuk!
>>>>>
braaf heb ik mijn hokje, daar kleur ik rood op linkse mensen en weet dat het geen ene reet uitmaakt. Ik ben de legkip, het mestvarken en de melkkoe, ik trek de kar en leg het ei. Voorts loop ik in de koopgoot om van alles uit te zoeken en schrijf. Dan zet ik een hoed op en doe alsof.
>>>
Amen.
Ik ben een boek aan het lezen dat teruggaat naar de 12de eeuw
En ongeacht tot welk volk of cultuur mensen behoren, er zijn altijd heersers en onderdrukten geweest.
Altijd graaiers en arme sloebers, altijd egoisten en altruisten.
Er is een stuk in jezelf waar je dat soort mensen niet binnen moet laten en dan nog
die eerst vrienden waren gedacht, hoeven dat niet echt te zijn.
Ieder mens heeft zijn eigen wensen, behoeften en dromen. Dat is uniek en loopt vaak niet
synchroon met die van anderen.
Eerst waren daar de grote verhalen, die los van waar of onwaar nog voor wat cohesie zorgden.
We wilden de hele wereld, die hebben we in de schoot geworpen gekregen, nu weten we niet wat
we ermee aanmoeten. How much is enough?
Robert Skidelsky (1939, historicus) schreef onlangs´The greatest waste now confronting us is nog one of money
but of human possibilities.´
De waarheid, daar schrikken mensen dus van
Lieve groet,
take care
>>>>>>>
Mmm, paar keer gelezen. Je ervaart onbegrip, en dieper ongemak. Er is altijd vrijheid van schrijven en mening. Of 'we' iets kunnen verbeteren, geen idee. Wees een beetje gelukkig vandaag. Dat helpt.
>>>>>
..en een stuurman heeft een kapitein. zo schrijft de wet, de wet der schrijvers, de blijvers in eeuwige taal.
>>>>>>>>>
Kan me hier in vinden,fijne dag!
Reacties op "Beste FNV Bondgenoten"
>>
Hallo,
Ik las je brief aan de FNV en daar ben ik het helemaal mee eens. Er wordt heel wat geld verdiend over de rug van mensen met een beperking en ze willen er alleen nog maar meer op gaan bezuinigen. De trein is ook haast niet meer te betalen.
Groetjes,
>>>
Heb al met de wethouder gecorrespondeerd, krijg geen antwoord, zal een aanvullens bericht sturen
>>>>
ik heb net een bericht terug gekregen, ze zeiden dat mensen met een verslaving niet beter worden als ze voor een sociale dagbesteding worden betaald, dan gaan ze nog meer drugs gebruiken omdat het zo gemakkelijk is, lekker warm in slaap vallen tijdens het bloemschikken of figuurzagen , en s nachts het park weer in om te scoren.. met de uitkering mogen zij hulp inkopen, en dat het strak in elkaar zit, verslaafd is verslaafd. Je wilde repliek,hier heb je het..
>>>
Nee, dat klopt niet, verslaving is een ziekte, de dagbesteding helpt voor een regelmatig leven en of je nu wel of niet extra beloond, als ze niet willen scoren, doen ze dt niet. als ze er wel mee willen scoren soit het zei zo. Neemt niet weg, dat je ook deze mensen met een vlekje op weg helpt. als je iets over verslaving wilt weten vraag het mij privé,....
>>>
Beste, ik sta voor 100% achter het onderstaande. Ik heb afgelopen week een bericht gestuurd naar de wethoudster van zorg en samenleving, de moeilijkste portefeuille van Amsterdam. Daarin schreef ik ongeveer het volgende:
Beste,
er is voor 80 miljoen bezuinigd op Pantar. De eerste ontslag ronde 800 mensen de 2de 1600 de 3de 800 en in maart de 4de 800.
Dat zijn 4000 sociaal zwakkere, die nu in een isolement komen. Geen werk meer. Zij genieten een uitkering van de WW aangevuld tot het min. loon.
Een reïntegratie consulent maatschappelijk werk arbeids vertegenwoordiger enz. voor deze menden kost 40000 per jaar pp. Probleem gezinnen met schuldhulp psychiatrie kosten 108000 pj per gezin. Keer 4000 is groter dan de bezuiniging van 80 miljoen, het is verplaatst.
Vergeet ik nog het vele duizenden euro's verslindende reïntegratie projecten voor velen van die 4000 en tienduizenden euro's kostende opleidingen zoals MBO4 enz. voordat ze bij Pantar kwamen. Je hebt het over Zwarte Piet, dat dat woord moet verdwijnen, heb ik nu de Zwarte Piet getrokken of heb ik het mis. Dan heb ik het nog niet eens over de mensen die bij Pantar zelf werken of de reïntegratie projecten zoals de formulieren brigade, de 60 plussers die op hun pensioen wachten en extra veel uren draaien voor een hoger pensioen.
Of de integratie consulenten die gewoon alles laten zoals het is...... Nu we het eens zijn dat 80 mil;joen bezuinigen ongeveer 120 miljoen kost wil ik graag de zwarte piet zijn.....
Zij kan er natuurlijk niet veel aan doen. Ze had wel al die onnodige ontslagen kunnen voorkomen, dat neem ik haar kwalijk. Ik ken de wethoudster erg goed persoonlijk, ik ben met haar zoon naar Parijs geweest enz..., politiek en in het debat is ze een kanjer, maar geef haar niet een belangrijke portefeuille, ze doet echt helemaal niets.....
>>>>>
Is dat dan niet met behoud van uitkering? Dus komen die 2 euro per uur niet als onkostenvergoeding extra naast de uitkering? Dat is dan overigens nog wel geen vetpot,
maar wel vergelijkbaar wat anderen met een minimum jeugdloon of uitkering in hun zak krijgen.
Of er werkelijk van die woekerwinsten gemaakt worden weet ik niet: zo veel valt er tegenwoordig niet meer te verdienen en sociale werkplaatsen dienen tegenwoordig wel in hun eigen kosten
te kunnen voorzien dwz: huur van de gebouwen, de hele logistiek, de administratie, de salarissen van begeleiders , de beroepsscholing, onderhoud, aanpassing en afschrijving van machines en ga zo maar door.
En daarnaast moet men ook nog een concurrentiepositie waar kunnen maken met werknemers,
die vaak niet op een regelmatige basis de verlangde quota halen, waardoor er meer mensen nodig zijn voor een zelfde taak. Taken duren vaak ook veel langer. Dat er wel wat meer begrip zou mogen zijn, ben ik helemaal met je eens, maar dat geldt evenzo met betrekking tot arbeidsongeschikten,
onvrijwillig werkelozen en andere bijstandsgezinnen. Zelf ben ik ook tussen de wal en het schip geraakt: behalve de huisvrouwen- vergoeding en soms een extraatje uit de vrijwillige mantelzorg
heb ik totaal geen inkomsten, dus teer ik in op spaargeld in een arbeidzaams verleden opgespaard en verder leef ik volkomen op de zak van mijn (v) echtgenoot. Toch heb ik weinig te klagen: mijn wensen groeien niet tot aan de hemel, heb een dak boven mijn hoofd en elke dag te eten, heb een
kast vol kleding: goedkoop gekocht in de uitverkoop en mijn meubeltjes zijn me grotendeels toegeschoven door familie die ze kwijt wilden of gekregen van mensen voor mijn hulp bij het ontruimen van huizen, nadat hun ouders de verzorging in moesten of na het overlijden.
Ben dus eigenlijk best tevreden, doe wat vrijwilligerswerk en maak me feitelijk nergens druk om.
Dikke knuf
>>
Hallo,
Ik las je brief aan de FNV en daar ben ik het helemaal mee eens. Er wordt heel wat geld verdiend over de rug van mensen met een beperking en ze willen er alleen nog maar meer op gaan bezuinigen. De trein is ook haast niet meer te betalen.
Groetjes,
>>>
Heb al met de wethouder gecorrespondeerd, krijg geen antwoord, zal een aanvullens bericht sturen
>>>>
ik heb net een bericht terug gekregen, ze zeiden dat mensen met een verslaving niet beter worden als ze voor een sociale dagbesteding worden betaald, dan gaan ze nog meer drugs gebruiken omdat het zo gemakkelijk is, lekker warm in slaap vallen tijdens het bloemschikken of figuurzagen , en s nachts het park weer in om te scoren.. met de uitkering mogen zij hulp inkopen, en dat het strak in elkaar zit, verslaafd is verslaafd. Je wilde repliek,hier heb je het..
>>>
Nee, dat klopt niet, verslaving is een ziekte, de dagbesteding helpt voor een regelmatig leven en of je nu wel of niet extra beloond, als ze niet willen scoren, doen ze dt niet. als ze er wel mee willen scoren soit het zei zo. Neemt niet weg, dat je ook deze mensen met een vlekje op weg helpt. als je iets over verslaving wilt weten vraag het mij privé,....
>>>
Beste, ik sta voor 100% achter het onderstaande. Ik heb afgelopen week een bericht gestuurd naar de wethoudster van zorg en samenleving, de moeilijkste portefeuille van Amsterdam. Daarin schreef ik ongeveer het volgende:
Beste,
er is voor 80 miljoen bezuinigd op Pantar. De eerste ontslag ronde 800 mensen de 2de 1600 de 3de 800 en in maart de 4de 800.
Dat zijn 4000 sociaal zwakkere, die nu in een isolement komen. Geen werk meer. Zij genieten een uitkering van de WW aangevuld tot het min. loon.
Een reïntegratie consulent maatschappelijk werk arbeids vertegenwoordiger enz. voor deze menden kost 40000 per jaar pp. Probleem gezinnen met schuldhulp psychiatrie kosten 108000 pj per gezin. Keer 4000 is groter dan de bezuiniging van 80 miljoen, het is verplaatst.
Vergeet ik nog het vele duizenden euro's verslindende reïntegratie projecten voor velen van die 4000 en tienduizenden euro's kostende opleidingen zoals MBO4 enz. voordat ze bij Pantar kwamen. Je hebt het over Zwarte Piet, dat dat woord moet verdwijnen, heb ik nu de Zwarte Piet getrokken of heb ik het mis. Dan heb ik het nog niet eens over de mensen die bij Pantar zelf werken of de reïntegratie projecten zoals de formulieren brigade, de 60 plussers die op hun pensioen wachten en extra veel uren draaien voor een hoger pensioen.
Of de integratie consulenten die gewoon alles laten zoals het is...... Nu we het eens zijn dat 80 mil;joen bezuinigen ongeveer 120 miljoen kost wil ik graag de zwarte piet zijn.....
Zij kan er natuurlijk niet veel aan doen. Ze had wel al die onnodige ontslagen kunnen voorkomen, dat neem ik haar kwalijk. Ik ken de wethoudster erg goed persoonlijk, ik ben met haar zoon naar Parijs geweest enz..., politiek en in het debat is ze een kanjer, maar geef haar niet een belangrijke portefeuille, ze doet echt helemaal niets.....
>>>>>
Is dat dan niet met behoud van uitkering? Dus komen die 2 euro per uur niet als onkostenvergoeding extra naast de uitkering? Dat is dan overigens nog wel geen vetpot,
maar wel vergelijkbaar wat anderen met een minimum jeugdloon of uitkering in hun zak krijgen.
Of er werkelijk van die woekerwinsten gemaakt worden weet ik niet: zo veel valt er tegenwoordig niet meer te verdienen en sociale werkplaatsen dienen tegenwoordig wel in hun eigen kosten
te kunnen voorzien dwz: huur van de gebouwen, de hele logistiek, de administratie, de salarissen van begeleiders , de beroepsscholing, onderhoud, aanpassing en afschrijving van machines en ga zo maar door.
En daarnaast moet men ook nog een concurrentiepositie waar kunnen maken met werknemers,
die vaak niet op een regelmatige basis de verlangde quota halen, waardoor er meer mensen nodig zijn voor een zelfde taak. Taken duren vaak ook veel langer. Dat er wel wat meer begrip zou mogen zijn, ben ik helemaal met je eens, maar dat geldt evenzo met betrekking tot arbeidsongeschikten,
onvrijwillig werkelozen en andere bijstandsgezinnen. Zelf ben ik ook tussen de wal en het schip geraakt: behalve de huisvrouwen- vergoeding en soms een extraatje uit de vrijwillige mantelzorg
heb ik totaal geen inkomsten, dus teer ik in op spaargeld in een arbeidzaams verleden opgespaard en verder leef ik volkomen op de zak van mijn (v) echtgenoot. Toch heb ik weinig te klagen: mijn wensen groeien niet tot aan de hemel, heb een dak boven mijn hoofd en elke dag te eten, heb een
kast vol kleding: goedkoop gekocht in de uitverkoop en mijn meubeltjes zijn me grotendeels toegeschoven door familie die ze kwijt wilden of gekregen van mensen voor mijn hulp bij het ontruimen van huizen, nadat hun ouders de verzorging in moesten of na het overlijden.
Ben dus eigenlijk best tevreden, doe wat vrijwilligerswerk en maak me feitelijk nergens druk om.
Dikke knuf
laatste aanpassing
Altijd is dood
Ik moest ff slikken..ik weet niet waarom..
. ik moet er ff over nadenken.
ik zeg nu voortaan gewoon 'ik wil bij je zijn' ipv 'ik wil altijd bij je zijn'
“Lijkschouwing van een dood paard”
Je bent behang voor me
en de tweedegraads rijmlijm
begint ook los te laten.
Die oren hebben wel wat.
Ik zou het uitprinten, oprollen
en er een vlieg mee doodslaan.
Dat bloedvlekje van die vlieg
is dan de kunst.
Heb je toch iets
om aan de anderen te laten zien.
Je bent behang voor me
en de tweedegraads rijmlijm
begint ook los te laten.
Die oren hebben wel wat.
Ik zou het uitprinten, oprollen
en er een vlieg mee doodslaan.
Dat bloedvlekje van die vlieg
is dan de kunst.
Heb je toch iets
om aan de anderen te laten zien.
laatste aanpassing
"Rouwruimte"
Meneer dorst zich naar de voorraadkast,
de vogels slapen, hier is alles rustig.
In het zwart-wit zie je haar het beste,
de schaduw van de overbijt, glimmende ogen,
grijze en witte lokken.
Wanneer komt een mens en een beeld samen in balans?
Zij die emotie kent als haar eigen spijkerbroek.
Het alter-ego van een dromer.
Dier dat denkt in huid en liefde,
In hem,
onder hem,
boven hem,
naast hem.
Zij die zijn dagen in dingen vult.
Zijn kantoor en bed, het is geen leugen.
Anders zou het zijn,
als een deur zonder sleutel.
Meneer dorst zich naar de voorraadkast,
de vogels slapen, hier is alles rustig.
In het zwart-wit zie je haar het beste,
de schaduw van de overbijt, glimmende ogen,
grijze en witte lokken.
Wanneer komt een mens en een beeld samen in balans?
Zij die emotie kent als haar eigen spijkerbroek.
Het alter-ego van een dromer.
Dier dat denkt in huid en liefde,
In hem,
onder hem,
boven hem,
naast hem.
Zij die zijn dagen in dingen vult.
Zijn kantoor en bed, het is geen leugen.
Anders zou het zijn,
als een deur zonder sleutel.
"Hard, koud en smakeloos"
Grijze spijkerbroek in faalgeel licht.
Eerst sloot zij zijn bedrogen ogen.
De palen kreunen,
de touwen zingen.
Zijn zolen als een gescheurde spons.
De druppels, een teken.
Van buiten, als ook van binnen.
In een wereld die alles laat.
Stadskantoor aan de dijk.
Broedfabriek zonder schrikdraad.
Elfduizend stappen terug.
Wat doe ik toch hier?
Tussen de vlaggen van half zeven.
Grijze spijkerbroek in faalgeel licht.
Eerst sloot zij zijn bedrogen ogen.
De palen kreunen,
de touwen zingen.
Zijn zolen als een gescheurde spons.
De druppels, een teken.
Van buiten, als ook van binnen.
In een wereld die alles laat.
Stadskantoor aan de dijk.
Broedfabriek zonder schrikdraad.
Elfduizend stappen terug.
Wat doe ik toch hier?
Tussen de vlaggen van half zeven.
Wanneer komt een mens en een beeld samen in balans?
Zij die emotie kent als haar eigen spijkerbroek.
Mooi..
Dank je Tink!
"Boter, kaas en uieren"
De dikke baas weigerde te praten,
zijn wil was de wet zo gezegd.
Dicteerde de lonen naar eigen inzicht.
Zijn papieren mocht niemand zien.
De werknemers stonden machteloos.
Er was geen wet die hen beschermde,
geen overkomst die ze zei:
openheid van zaken, ja dit klopt.
De grote cooperaties hielden de mond,
zette de minister aan het denken,
en ja daar was het: 'de wet op eerlijk loon'
Op straat meteen bekent als loon naar werken.
En opeens, opeens
was praten over eerlijke lonen
voor de dikke baas
weer heel gewoon.
De dikke baas weigerde te praten,
zijn wil was de wet zo gezegd.
Dicteerde de lonen naar eigen inzicht.
Zijn papieren mocht niemand zien.
De werknemers stonden machteloos.
Er was geen wet die hen beschermde,
geen overkomst die ze zei:
openheid van zaken, ja dit klopt.
De grote cooperaties hielden de mond,
zette de minister aan het denken,
en ja daar was het: 'de wet op eerlijk loon'
Op straat meteen bekent als loon naar werken.
En opeens, opeens
was praten over eerlijke lonen
voor de dikke baas
weer heel gewoon.
"Open brain"
Metronoom,
tellen en niet tellen, stilte en door,
achterovergeleund, steunend op twee vingers, dat,
dat wat je weet, beginnen met buigen, vinden
in drinkbouillon iets anders te zien.
De stand van de maan bijvoorbeeld.
De zoutspiegel dezelfde, deze woorden
een rimpel die altijd blijft
als een gevangen vogel
op een nog niet eens halfvolgeschreven blad.
In stilte wacht zij op antwoord.
De planten vrijen niet, ze fluisteren mee,
weer een lente.
Nemen, nemen en afscheid nemen, door twee delen
en er verder niet meer over praten.
Mijn maag draait nog een keer een rondje om.
Metronoom,
tellen en niet tellen, stilte en door,
achterovergeleund, steunend op twee vingers, dat,
dat wat je weet, beginnen met buigen, vinden
in drinkbouillon iets anders te zien.
De stand van de maan bijvoorbeeld.
De zoutspiegel dezelfde, deze woorden
een rimpel die altijd blijft
als een gevangen vogel
op een nog niet eens halfvolgeschreven blad.
In stilte wacht zij op antwoord.
De planten vrijen niet, ze fluisteren mee,
weer een lente.
Nemen, nemen en afscheid nemen, door twee delen
en er verder niet meer over praten.
Mijn maag draait nog een keer een rondje om.
"Dag dromen"
Negentien dagen geleden nog
omhelste zij de stilte nog.
De kleine kamer die het liefst gesloten bleef.
Mijn assistent heeft er weer in gekeken.
Zijn voetstappen zal je niet vinden.
Netzomin de schaduw van zijn tranen.
Boven de tafel smaakt de afstand leeg.
Surrealistisch, dor en eigenlijk gewoon.
Het interieur was gelijk gebleven.
Hij stond alleen.
Negentien dagen geleden nog
omhelste zij de stilte nog.
De kleine kamer die het liefst gesloten bleef.
Mijn assistent heeft er weer in gekeken.
Zijn voetstappen zal je niet vinden.
Netzomin de schaduw van zijn tranen.
Boven de tafel smaakt de afstand leeg.
Surrealistisch, dor en eigenlijk gewoon.
Het interieur was gelijk gebleven.
Hij stond alleen.
laatste aanpassing
Dagje in de duinen
Zijn kroket was in het zand gevallen,
haar aardbeiensoftijsje droop over haar net nieuw gekochte T-shirt van de HEMA,
haar man staarde naar de lucht en hij als kleine filosoof staarde mee,
zonder zichzelf een vraag te stellen ergerde zij zich aan de afwezigheid
van zowel de heren als de dame.
In gedachte stond ze alweer bij de wasmachine,
zich niet bewust van de mooiste dag van het jaar.
Zijn kroket was in het zand gevallen,
haar aardbeiensoftijsje droop over haar net nieuw gekochte T-shirt van de HEMA,
haar man staarde naar de lucht en hij als kleine filosoof staarde mee,
zonder zichzelf een vraag te stellen ergerde zij zich aan de afwezigheid
van zowel de heren als de dame.
In gedachte stond ze alweer bij de wasmachine,
zich niet bewust van de mooiste dag van het jaar.
Kus uit Alkmaar
'Het is niet logisch, er moet iets anders aan de hand zijn,'
dit is wat hij schorvoetend tegen zichzelf herhaalde,
gescheiden van het verleden,
leunde hij na dertien dagen in stilte op een rots.
Ze zong troostliedjes, ze dacht dat hij niet meer kon lachen,
de rimpels in het water gaven hen het vertrouwen terug,
Ook morgen zal een open einde zijn.
'Het is niet logisch, er moet iets anders aan de hand zijn,'
dit is wat hij schorvoetend tegen zichzelf herhaalde,
gescheiden van het verleden,
leunde hij na dertien dagen in stilte op een rots.
Ze zong troostliedjes, ze dacht dat hij niet meer kon lachen,
de rimpels in het water gaven hen het vertrouwen terug,
Ook morgen zal een open einde zijn.
Aan tafel met Sylvia
Mevrouw waant zich in een korset,
lakschoentjes aan,
meneer geschoren en geknipt,
elke vork precies op de juiste plek,
als leerling kijkt ze graag wat langer
naar de esthetiek van de georganiseerde huwelijksdaad
van haar man,
'misschien als ik stilletjes de soep opeet
mag ik straks op mijn kamertje heerlijk schrijven',
denkt ze.
Meneer schuift aan, haar adem stokt,
de klok geeft 6 uur precies,
niemand heeft echt trek,
maar er moet gegeten worden.
Mevrouw waant zich in een korset,
lakschoentjes aan,
meneer geschoren en geknipt,
elke vork precies op de juiste plek,
als leerling kijkt ze graag wat langer
naar de esthetiek van de georganiseerde huwelijksdaad
van haar man,
'misschien als ik stilletjes de soep opeet
mag ik straks op mijn kamertje heerlijk schrijven',
denkt ze.
Meneer schuift aan, haar adem stokt,
de klok geeft 6 uur precies,
niemand heeft echt trek,
maar er moet gegeten worden.
Niet-wetend waar naar toe
'Rome?' Vroeg ze.
'Dat ga ik jou niet vertellen',
zei de smid.
'Misschien gaan we naar Portugaal,
Klazienaveen of blijven we thuis.
De wolken in Teheran schijnen ook mooi te zijn
rond deze tijd van het jaar.'
'Rome?' Vroeg ze.
'Dat ga ik jou niet vertellen',
zei de smid.
'Misschien gaan we naar Portugaal,
Klazienaveen of blijven we thuis.
De wolken in Teheran schijnen ook mooi te zijn
rond deze tijd van het jaar.'
Ik zie haar
Ze heeft haar bagage weggestopt
in een houten kast.
Vertrouwlijk stond erop.
Ze heeft haar bagage weggestopt
in een houten kast.
Vertrouwlijk stond erop.
Ik zie haar
Ze heeft haar bagage weggestopt
in een houten kast.
Vertrouwlijk stond erop.
Een heel leven in 4 zinnen..mooi gedaan.
* edit.. zo ervaar en lees ik t..
laatste aanpassing
Dank je, ik ben blij dat het overgekomen is.
laatste aanpassing
Voetballen
Koude stenen, koude muren.
Zijn rode wangen als gloeiend hout.
Hij en de muur, de bal en hij.
De muur, de bal en hij.
De bal en de straat, een voorbijganger.
Hij en de voorbijganger.
Snel zullen zijn vrienden komen.
Koude stenen, koude muren.
Zijn rode wangen als gloeiend hout.
Hij en de muur, de bal en hij.
De muur, de bal en hij.
De bal en de straat, een voorbijganger.
Hij en de voorbijganger.
Snel zullen zijn vrienden komen.
"Milieuvervuiling"
Dieper onder het oppervlak werd het zichtbaar.
Alsof je door een verlichte gang liep,
de tekenen waren zowel aanmoedigend als onheilspellend.
Even leek het alsof hij zou gaan stikken.
Met haar vingertoppen testte ze het water,
ze zag er weinig bijzonders in,
haar neus prikte door de schijnheiligheid heen.
De vervuilde wanhoop en roestige ideeën,
bespaar me de moeite van een excuus.
Het afval voor het koninkrijk der Eendenlanden.
De kraaien, de zwarte kwaaien
en de meeuwen, de witte meeuwen,
zaten gebroederlijk en gezusterlijk
daar aan het meer van zijn gedachte,
te pikken, te vissen, te fladderen en te vrienden.
Langzaam drongen de dampen van verzuurde planten
en verteerde vissen door
ze kregen ruzie, de diplomatiek ging verloren
De sterkste deed een greep naar de macht.
Er werd niet meer geluisterd,
dichtgesmeerd zonder zeggingskracht,
stonden ze machteloos tegenover de gewone man of vrouw
die gewoon naar huis wilde en niet genoodzaakt was
zich bloot te geven aan de inzichten van het medisch personeel
van de instelling letterland.
Ze zouden 150 jaar lang niet luisteren.
Te dom om hun eigen troep op te ruimen.
Dieper onder het oppervlak werd het zichtbaar.
Alsof je door een verlichte gang liep,
de tekenen waren zowel aanmoedigend als onheilspellend.
Even leek het alsof hij zou gaan stikken.
Met haar vingertoppen testte ze het water,
ze zag er weinig bijzonders in,
haar neus prikte door de schijnheiligheid heen.
De vervuilde wanhoop en roestige ideeën,
bespaar me de moeite van een excuus.
Het afval voor het koninkrijk der Eendenlanden.
De kraaien, de zwarte kwaaien
en de meeuwen, de witte meeuwen,
zaten gebroederlijk en gezusterlijk
daar aan het meer van zijn gedachte,
te pikken, te vissen, te fladderen en te vrienden.
Langzaam drongen de dampen van verzuurde planten
en verteerde vissen door
ze kregen ruzie, de diplomatiek ging verloren
De sterkste deed een greep naar de macht.
Er werd niet meer geluisterd,
dichtgesmeerd zonder zeggingskracht,
stonden ze machteloos tegenover de gewone man of vrouw
die gewoon naar huis wilde en niet genoodzaakt was
zich bloot te geven aan de inzichten van het medisch personeel
van de instelling letterland.
Ze zouden 150 jaar lang niet luisteren.
Te dom om hun eigen troep op te ruimen.
laatste aanpassing
Op natte planken
Het is dat ik je ken of eerder gezegd denk te kennen. Ik was dichtbij, heel dichtbij. Jij ver weg, heel ver weg. We konden elkaar aanraken, maar niet bereiken. De weg kwijt. Er was geen jij in deze wereld. Kromme tenen en ik weet dat ik weer eens zoekende was, diep in het rood ondergedoken bij de gratie van 10 euro. Daar zaten we dan in onze indianentent. Geen woord gezegd, broodnuchter, lege en lage wolken en we filmden de toekomst in onze frontale hersenkwab, door onze maag, langs het ruggenmerg, in een adem naar buiten. Blind voor het leven nu we de tunnel zien komen, lichtje voor lichtje, een voetstap verder weg en dichterbij. De dood ruik je hier op een afstandje.
Het is dat ik je ken of eerder gezegd denk te kennen. Ik was dichtbij, heel dichtbij. Jij ver weg, heel ver weg. We konden elkaar aanraken, maar niet bereiken. De weg kwijt. Er was geen jij in deze wereld. Kromme tenen en ik weet dat ik weer eens zoekende was, diep in het rood ondergedoken bij de gratie van 10 euro. Daar zaten we dan in onze indianentent. Geen woord gezegd, broodnuchter, lege en lage wolken en we filmden de toekomst in onze frontale hersenkwab, door onze maag, langs het ruggenmerg, in een adem naar buiten. Blind voor het leven nu we de tunnel zien komen, lichtje voor lichtje, een voetstap verder weg en dichterbij. De dood ruik je hier op een afstandje.
laatste aanpassing