Dirty Dutch 2008 - Mixed by Chuckie

DJ Chuckie, opgeklommen van underground talent naar gevestigde naam. Ik herinner me dat ik een jaar of vier geleden op een schoolfeest op de Amsterdamse ALO draaide en dat er in de andere zaal een soort eclectic ruimte was ingericht. Over het algemeen veel bubbling en andere soorten muziek waar ik zelf niet bepaald van hou, maar aan het einde ging die zaal nog een half uurtje langer door en wat ik daar meemaakte, heb ik niet vaak gezien. Er stond een jonge kerel achter de decks die alles, maar dan ook echt álles draaide. Van Queen tot r&b tot vette housetunes, alles kwam voorbij en de manier waarop hij het in een leuke verpakking de zaal in slingerde, is me altijd bijgebleven. Later zou ik in 2007 samen met hem op Star Beach in Kreta draaien, waar hij de open air area TO-TAAL op z’n kop zette. Speciaal voor hem, en geheel terecht overigens, werd het concept Dirty Dutch ontwikkeld en in 2008 was het evenement al zo ver uit z’n voegen gegroeid, dat de oorspronkelijke locatie (Heineken Music Hall) werd verruild voor het immense RAI-complex. Een Dirty Dutch zonder compilatie kan natuurlijk niet, dus Chuckie heeft ook nog eens z’n uiterste best gedaan om twee goede schijfjes af te leveren. Ik ben benieuwd…

De eerste cd begint met het onvermijdelijke ‘Rap Das Armas’. Rap das wattas? Als ik zeg ‘Parapapapapapapapaaaapaappaaaaa’, dan heb je vast al wel een idee. Typisch zo’n nummer dat ik stiekem toch wel goed ben gaan vinden, hoewel ik het vreselijk vond toen ik het voor de eerste keer hoorde. Al snel hoor je aan de cd dat er gekozen is voor veel tracks en snel doormixen van de nummers, eindelijk! Veel compilaties bevatten tussen de tien en vijftien tracks, mijn mening is dat het dan snel saai wordt omdat het in dit geval geen melodieuze nummers zijn die het van een lange opbouw moeten hebben. Gewoon een lekkere kick, goeie grooves, funky basslines en een ritmisch geheel aan synths en geluiden. Voor iemand die de snelheid van Chuckie heeft, is dit het ideale genre. Je merkt dat ‘ie zich echt heeft uitgeleefd op de tracklist en de volgorde. Er zit wel een aantal nummers in dat ik zelf niet geweldig vind, ‘Chuckie & Silvio Ecomo - Moombah’ is een behoorlijk slap aftreksel van ‘The Moon - Blow The Speakers’. Ik snap dat het in een zaal werkt, maar om hem dan ook op de compilatie te knallen… ik weet het niet. Gelukkig wordt zo’n minpuntje dan wel weer goedgemaakt door een meesterlijke remix van ‘U Sure Do’, erg dansbaar en aanstekelijk. Wat me ook erg bevalt, is dat de grens tussen trance en house zo hier en daar vervaagt waardoor waanzinnig lekkere platen als ‘Passenger 10 - Mirage’ ontstaan. Ik sla mezelf echt voor m’n kop dat ik deze nog niet kende.

Het tweede schijfje heeft een beetje dezelfde stijl van opbouwen en ‘ff-rustig-an’, iets dat voor een retail-cd vaak goed werkt in mijn beleving. Je concentratie wordt steeds weer even met rust gelaten en dan weer wakker geschud, dat is dus een dik pluspunt. Ook hier kom ik een paar tracks tegen waarbij ik denk: ‘Hm… daar had iets beters kunnen staan’, maar dat is waarschijnlijk een klassiek geval van persoonlijke smaak. Verder niks mis mee, voor de fans een aanrader, voor de mensen die van funky stuff houden, lijkt me deze ook goed te doen. Heb je niks met house en electro? Waag je vooral niet aan Dirty Dutch, want daar is het net iets te specialistisch voor. Thumbs up naar Chuckie, leuke dubbel-cd.

Score: 70/100


www.dirty-dutch.com