John Digweed - Transitions

John Digweed is geen uitbundige man en zal dat ook nooit worden. Je zult John Digweed nooit dronken of hyped-up tijdens een van zijn sets de microfoon zien pakken en het publiek gaan opzwepen. Maar de man maakt wel kwaliteitsmuziek. … was hij nog te bewonderen in het Paard waar hij de hele tent op zijn kop zetten met zijn naadloze mixtechniek en geweldige platenkeuze. John is niet zoals alle andere DJ’s, maar maakt dat uit? Maakt het uit wie of wat je bent als je muziek voor zichzelf spreekt? Begonnen op zijn 15e in de acid-scene van het engelse Hastings is John Digweed uitgegroeid tot één van de grote paar DJ’s op aarde. En dat al een heel groot aantal jaren, getuige ook de uitverkiezing tot ‘beste DJ van de wereld’ volgens de DJMag top 100 van 2001. Ook John’s Bedrock-label (annex promotiebedrijf annex recording studio dat hij samen met Nick Muir runt staat voor kwaliteit netzoals John’s wereldberoemde radioshow Transitions.

Transitions is ook de naam van Digweed’s nieuwe cd op het toonaangevende Renaissance-label. De relatie tussen John Digweed en Renaissance is al een langlopende. Meer dan een decennium geleden begon de samenwerking toen John een van de residents werd in Venue 44 in Mansfield naast Sasha. De samenwerking tussen beide heren werd bekroond met de cd ‘Renaissance – The Mix Collection Vol. 1’ welke nu nog wordt gezien als één van de beste cd allertijden.

Renaissance, wat letterlijke “wedergeboorte” betekent , staat voor de renaissance van de housemuziek in Engeland welke in 1994 begon in Notthingham. Tegenwoordig is Renaissance een wereldwijd toonaangevend label met een lading aan goede cd’s ieder jaar, van artiesten zoals Satoshi Tomiie, James Zabiela en Sander Kleinenberg, om er maar een paar te noemen. Het label staat verder bekend om zijn voortreffelijke artwork.

De CD
De cd begint met het rustig opbouwende ‘Cruising’ van Partial Arts, oftewel Ewan Pearson & Al Usher. John Digweed is de meester van het opbouwen, dus verwacht ook geen rare wisselingen van tempo of platen op de cd die er eigenlijk niet thuishoren. De tweede track, ‘Feelin’ van Every, gaat dan ook met het rustige tempo verder waar de eerste track gebleven was. Lekkere downtempo muziek die in een club niet zou misstaan helemaal aan het begin van een avond; even de benen losgooien, de handen laten wapperen en in de stemming komen. De aparte synths en de stevige opborrelende bass op de achtergrond geven het nummer die extra schwung om los te komen. Het wat vrolijkere ‘On The Run’ van Popnoname (oftewel Jens Uwe Beierprofile…toll jah!) tempert de energie wat en gooit de rem erop, maar is een heelijk wegdroomnummer. Aan het einde wordt zeer netjes en opbouwend de Extrawelt remix van ‘Torch’ opgezet, geproduceerd door Margot meets the Melody Maker.

Pas bij het nummer ‘Neontrance’ van Tigerskin, oftewel de duitser Alex Krüger, begint John op te warmen en gaat het tempo iets omhoog en de schiet John van de modus vrolijk en rustig op gematigd duister. Het is lastig om op een cd met zoveel goede nummers één of twee toppers te kiezen… maar als er dan toch gekozen moet worden is ‘Neontrance’ er daar toch één van. Een goede break met een geweldig uptempo onderbroken synth. Als een trein die op gang komt. De drie nummers die hierna volgens kunnen in vergelijking met de rest van de cd niet geheel overtuigen, wat niet wil zeggen dat de nummers zelf niets zijn maar bij al het andere geweld net wat wegvallen tegen de achtergrond.

Vanaf ‘Roots 4 Acid’ van Rocco wordt de vlam weer aangestoken. De tragisch aandoende break met violen verstomt en luidt een heerlijke beat in. Een nummer dat je echt HARD moet zetten om heerlijk te genieten van de strijkers op de achtergrond die met de lange halen het nummer een duistere feel geven. Zeker ook één van de toppers van de cd. Die duistere feel wordt gecontinueerd door de wonderschone Niekisch & Hermann dub van Trick & Kubic’s ‘Easy’ . Een beetje vreemd…maar wel lekker. ‘Knights of Columbus’ is een soort overgangsnummer maar daardoor niet minder lekker, maar het geweld begint daarna pas. Als eerste met Digweed’s eigen ‘Warung Beach’ verschenen op het Bedrock-label. Maar dan wel in de Lützenkrirchen-remix. En dat is op zich jammer, want de Kiki-remix die John in zijn Transitions radioshow op Kiss FM wel eens laat horen is een stuk interessanter.

De Nederlandse inbreng op deze cd is geregeld door een schitterende track van Michel de Hey genaamd ‘Jetchi’. En wat voor een inbreng! Waar de meeste producties van Michel de Hey funky techno-achtig zijn is dit juweeltje meer diep en downtempo; Jetchi is de topper van de CD. Omschrijvingen zijn niet nodig en ongepast, aangezien de schoonheid van het nummer niet in een aantal woorden te vangen is. Gewoon zelf luisteren dus. Een geheide dancefloorfiller als deze over de boxen knalt. ‘McEnroe’ (genoemd naar de gelijknamige oud-tennisser?) van Dana Bergquist valt daarna een beetje in het niet bij het eerdere geweld. Paul Kalkbrenner, die veel produceert op het Bpitch Control label, heeft de eer om de cd af te sluiten met zijn bekende ‘Gebrunn Gebrunn’. Vooral de stem doet het bij mij persoonlijk goed in combinatie met de scratch en het gitaartje. Een goede uptempo afsluiter van een schitterende cd.

Conclusie
Er is maar één woord dat deze cd beschrijf: kwa-li-teit. Diegenen die de dag voor hemelvaart in het Paard in Den Haag aanwezig waren hebben dat ook wederom kunnen horen. Ren naar de winkel (hij ligt er al vanaf 5 juni!) en koop deze cd. Draai hem helemaal grijs en bid mee om te zorgen dat John weer snel naar Nederland komt…. Voor mensen die niet meer kunnen wachten en nu meteen meer van John Digweed willen horen, kunnen terecht op de site van John Digweed’s Podcast waar ook een minimix van het album Transitions te beluisteren is.

Score: 95/100