Neophyte - Rech Toe Rech Taan

Heeft Neophyte nog een introductie nodig? Mensen die Neophyte niet kennen houden naar alle waarschijnlijkheid niet van hardcore en zullen deze recensie dus ook niet lezen. Mensen die wel van hardcore houden die kennen Neophyte, daar is geen twijfel over mogelijk. Neophyte draait immers al enorm lang mee aan de top in de hardcore. Het nieuwste album van deze veteranen in de hardcorewereld, Rech Toe Rech Taan, ligt inmiddels in de winkel.

CD1

‘Invasion’ is de opener van de eerste cd. Heerlijke beats vullen de speakers, een mooie binnenkomer dus. ‘The hardest remake’ is een eigentijdse versie van ‘Real hardcore’ uit 1998. Deze ‘remake’ is iets harder dan het origineel en mag zeer geslaagd genoemd worden. Zeer geslaagd mag je ‘ Bottoms up’ ook noemen, een lekkere partytrack met een mooie break waarin we even de stem van Bono van U2 horen, gevolgd door een lekkere melodie. Een track die het onder de mainstream hardcore liefhebbers zeker goed zal gaan doen.

The Stunned Guys hebben heerlijk werk geleverd bij hun remix van de oude topper ‘I will have that power’ (uitgebracht onder een andere naam, één van de projecten van Neophyte: Hard Creation, een samenwerking met DJ Panic). Het nummer is er misschien nog wel beter op geworden. De bass die de Italianen gebruikt hebben lijkt erg op die van ‘Your choice’, aan de break is een zangeres toegevoegd en de melodielijn komt er uiteindelijk nog beter uit. Het rustige tussenstuk is een ideaal ‘aansteker in de lucht’-moment, de melodie en de bass erna een heerlijk ‘voetjes van de vloer-moment’. Zeker één van de betere tracks op dit album, gewoonweg heerlijk.

De break in ‘Put it to music’ doet me enigszins denken aan ‘I will have that power’, de rest van het nummer is daarnaast ook zeer goed uitgewerkt. Ook dit nummer is net als ‘Bottoms up’ een echte partytrack met een goede melodie en goedgekozen rap-samples. ‘Recht uit de ondergrond’ haat je of vind je leuk. Het nummer lijkt op ‘Muil houwe’ (terug te vinden op de tweede cd) voor wat betreft de tekst, de rest van het nummer is echter veel beter uitgewerkt en klinkt lekker aggresief. De cd wordt verder aangevuld met onder andere de Promo remix van ‘A way of life’, het welbekende ‘Alles kapot’ en een remix van ‘None of ya left’ door Evil Activities. De cd wordt afgesloten door een live-versie van ‘Always hardcore’ (op Decibel 2005) waarin Jeroen Streunding de sfeer er lekker in brengt, en waar er uiteindelijk op een rubberbootje gecrowdsurft wordt. Erg geinig om te horen, en voor iedereen die wel eens een live-optreden van Neophyte of Masters of Ceremony (Neophyte en Evil Activities samen) heeft bijgewoond zal het goed voor te stellen zijn wat een vrolijke bende het zal zijn geweest.


CD2

Met ‘Adapt or die’ wordt er verder gegaan op de tweede cd. Niet het meest bijzondere nummer van dit album, maar zeker ook niet slecht. Dit geldt eigenlijk ook voor het tweede nummer ‘Everlast’, welke een herhalend melodietje kent, gecombineerd met een aardige bass. Ook op deze tweede cd zijn er verschillende remixen van oudere tracks te vinden. Tha Playah heeft een nummer van Bodylotion onder handen genomen. Het resultaat van de remix van ‘Neighbourhood crime’ doet mij een beetje denken aan zijn remix van ‘The prophecy unfolds’. Naast de rap die ook in het origineel van ‘Neighbourhood crime’ terug te vinden is, is er namelijk een zelfde soort hoog 'piep-melodietje' te horen als in ‘The prophecy unfolds’.

‘Abacadabra’, ‘Break bones’, ‘We won’t have it’ en de Scott Brown remix van ‘Numb flesh’ zijn allen tracks die lekker in het gehoor liggen, maar niet echt boven de rest van dit album uitstijgen. ‘Back in my brain again’ is net als ‘The hardest remake’ een modernere versie van een ouder nummer. Het origineel, ‘Back in my brain’, verscheen op de eerste plaat van Neophyte in 1993. De versie die op dit album te vinden is klinkt erg goed, het origineel is nog goed te herkennen en we horen iets meer van de sample die toendertijd in het origineel verstopt zat.

Met ‘One of these days’, de Tommyknocker remix van ‘To you who doubt me’, ‘Muil houwe’ en ‘The future priests of now’ (samen met Lenny Dee) zijn er ook op deze tweede cd een aantal wat oudere nummers terug te vinden. Tracks die zich al ruimschoots bewezen hebben om menig feestje, al zullen over ‘Muil houwe’ de meningen verschillen. Het album sluit uiteindelijk af met het ruige en wat snellere ‘Fuck that’.

Conclusie

Rechtoe Rechtaan staat vol met nieuwe nummers die we de komende jaren nog op feesten zullen horen. Dit in combinatie met de wat oudere tracks en de nieuwe remixen maken dit album tot een ware must voor de hardcoreliefhebber. En voor de mensen die niet van hardcore houden, maar toch de moeite hebben genomen om deze recensie te lezen: dit zou een mooie kans voor jullie zijn om eens bekend te raken met het fenomeen Neophyte.

Score: 87/100


www.neophyterecords.com
www.mid-town.nl