en 
!) maar goed, give me a break okay, het is dan ook al 9.27 in de ochtend. Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om naar HQ Back2Back te gaan maar ineens vlogen de gratis kaartjes je om de oren en ik zou geen echte Hollander zijn als ik daar niet een beetje hebberig van werd!
Dus voor ik er goed en wel erg in had zat ik alweer in de auto op weg naar de Ahoy, totaal geen idee hebbende van wat me te wachten stond, had niet eens een line-up gezien. Wel stond de afgelopen editie van HQ me in het geheugen gegrift, en juist vanwege het feit dat ik daar NIET bij was! Heb toen via de stream zitten kijken en shit, wat baalde ik. Al leek het publiek erg mak, er werden volop klassiekertjes gedraaid, en zeker Tom Harding draaide echt als in z’n beginjaren. Ik dacht dus dat deze avond wederom zoiets zou worden. Goed, parkeren ging allemaal prima, was plaats genoeg. De Pepsi-Charts pubertjes met hun I Love Jamai shirtjes hadden de Ahoy al verlaten en het was stil bij de welbekende hoofdingang. HQ bleek dit keer in een andere hal plaats te vinden. Het was helemaal niet druk, je kon zo doorlopen bij de entree, fotocamera mocht gewoon mee naar binnen, garderobe was prima geregeld. Ook bij de bonnne was je direct aan de beurt en dat terwijl we toch om 0.00 aankwamen, wat normaal een behoorlijk druk moment is. Er was een soort van zithoekje met wat bankjes en eettentjes en de sponsering was duidelijk aanwezig in de vorm van een Heineken-stand (of Grolsch, of Amstel, weet ik veel, bier is fies!
) en de welbekende Bacardi-video-dinges. Echt veel eten kon je niet en het viel me al gelijk op dat er geen fruitstand was, altijd erg welkom op zo'n feest. We moesten het vandaag doen met hotdogs, friet en broodjes beenham. Tijd om de boel eens te gaan verkennen. De muziek klonk op sommige plaatsen best hard, (die bas moet je niet horen die moet je voelen! ), maar op andere plaatsen kon je dan weer prima iemand bellen. Het was niet te druk verder, gewoon goed te doen. Aan weerszijden van de zaal zaten barren, zowel voor als achterin en ik heb geen enkele keer hoeven wachten om iets te bestellen. Al met al begon de avond goed. We zijn naar voren gelopen waar Charlotte Birch net het podium beklom. Dat zag er trouwens erg vet uit, er was een soort piramide gebouwd van allemaal tv's en je zag steeds om en om de DJ die rechts stond en de ander die links stond. Allemaal passend bij het Back2Back idee. Mevrouw Birch draaide echter alleen en dat deed ze best aardig. Misschien kwam het ook een beetje door haar looks, prachtige vrouw, maar ze maakte verder niet echtveel fouten ofzo. Wel had ik gelijk zoiets van:hmmmm. niet echt de UK hardhouse zoals ik m graag zou horen.
We zijn maar naar de PF-meeting gelopen bij de EHBO en dara had Pasquinel het zwaar te verduren met zn camera! (was je maar nooit naar de meeting gekomen he mop!
). Weinig bekenden daar. Net als over de hele avond trouwens. Even gefotoslettebakt (zou dat woord in de Dikke Van Dale staan of doe ik nu weer mee aan de taalverloedering op P? ) en maar een filmpje gemaakt bij de Bacardi stand. In de zaal stonden 3 podiums, eentje direct als je binnen kwam in het midden en nog 2 aan weerszijden van de hal. Ook daar was het niet te druk en je had wel een leuk overzicht over de zaal. Al kwamen de lasers enzo pas helemaal op het laatst en was er verder aan decoratie geen ruk gedaan. Tja, vooraan had je wat standjes en kon je aan de Brainmachine gaan liggen. Toiletten waren prima geregeld en je kon steeds zo doorlopen. Ja, qua organisatie enzo zat het wel snor. Maar goed, dat is natuurlijk niet alles waar een feest om draait. Want blijft over: het publiek, de sfeer, de decoratie, de verlichting en vooral: De muziek. Waar zal ik eens beginnen? Het publiek. Het voelde alsof UDC gewoon een paar kroegen was afgestruind en daar met gratis kaartjes had gesmeten. Er liepen echt vet veel van die mensen rond die volgens mij nog nooit op een feest waren geweest en die ook maar een beetje stilstonden. Het gehalte aan sjonnies met dikke oorbellen en matjes en vrouwtjes in net iets te korte rokjes met een dikke plamuurlaag op hun kop lag erg hoog. Een beetje hetzelfde publiek als op 4-Elements dat eerder dit jaar plaatsvond in de Ahoy. In ieder geval stonden veel mensen stil en het was lachwekkend om te zien hoeveel stelletjes elkaar tussen die dooie massa elkaar stonden op te geilen. Ik heb hele paringsdansen en tango's en god-weet-wat gezien maar t had niks met housen temaken!
De sfeer? Geen vechtpartijen gezien. Maar wel erg veel irritante kerels die hun poten niet thuis konden houden en veel zatte mensen die tegen iedereen aanliepen. Maar er hing eigenlijk gewoon geen sfeer. Hoe leg je dat uit? Iedereen stond er maar een beetje bij en deed zn ding. Ik denk dat dat ook heel erg kwam omdat elke DJ-set continu volzat met breaks. Daar word je aardig sloom van. Goed, zijn we dus bij de muziek aangekomen. Je moet je voorstellen dat ik al vanaf 1998 ofzo niet meer op een HQ geweest ben, en dat waren echt de tijden dat heel de Melkweg op zn kop stond en Harding nog niet zo naast zn schoenen liep. Wel loop ik altijd even de Harddance zaal in op UDC-feesten, maar zowel op 4-Elements als Impulz als DV vond ik dat daar toen al echt de hardstyle overheerste. Grappig trouwens dat heel veel mensen dar zoiets hadden van: Is dit geen hardhouse? Maar hardstyle? Dat is toch hetzelfde?
Heiligschennis! UK hardhouse is zo compleet anders als hardstyle. Ik vind die eerste soort echt zwaar opzwepend en vrolijk, soms wat blij, dat wel. En hardstyle? Ach ja, algemeen bekend. Blijft een slap aftreksel van hardcore in mijn ogen, allemaal gejat werk, te langzaam om op te hakken en te snel om lekker op te dansen dus alles wat overblijft is het totaal vrouw-onvriendelijke huppelen (geen porum!). Toch overheerste ook hier weer het aantal hardstyle-liefhebbers. Er liepen ook wel wat indo's rond met hanekammen en hippe shirtjes en andere mafkezen die juist zo typerend zijn voor de hardhouse-stroming, maar het leek wel alsof we ineens op een ander feest stonden!
Na Charlotte Birch kwam de eerste battle voor mij van die avond. Tom Harding en JP. Beetje sneu dat er een hoop mensen "BOEEE" riepen toen ze JP aankondigden, maar dat was een groepje zatte boeren. De openingsplaat was kippenvel: Jack had a groove! In my house there is only housemusic! Tja, en dat was ook gelijk de enige echte climax. Er werden veel fouten gemaakt, platen die oversloegen, niet soepel in elkaar overliepen, en Harding stond dan wel te springen maar mij stond het huilen nader dan het lachen. Toen er op een gegeven moment een plaat van Marco V werd gedraaid en die weer werd gemixt in een of ander blij huppelnummertje ben ik maar weer rondjes gaan lopen. Er werden nog wel wat oude plaatjes tussendoor gegooid gelukkig maar Harding kan echt veel en veel beter.
Daarna kwamen Uberdruck en Organ Donors en dat ging behoorlijk hard. Maar wel continu breaks tussendoor. Je merkte dat echtaan het publiek, het was nauwelijks dansbaar en werd op een gegeven moment heel langdraidig. Wel grappig was dat ze Thriller van Michael Jackson draaiden maar toen er ineens een of ander vrouwke tussen de heren in kwam staan en What's going on (of hoe heet ie ook alweer) van The 4 Non Blondes begon te galmen, begreep ik echt niet meer wat dit met HQ te maken had. Ik vond dat er echt veel te veel simpele nummertjes werden gedraaid. Van die trancemelodietjes die je zo op een keyborad in elkaar flanst en veel hardstyle bass. Niks opzwepend, ik heb me een ongeluk gegaapt. Enige hoogtepuntje was dat er Murder was the Bass werd gedraaid!
Het wachten was op de heren Fausto en Biomehanika die een stuk later dan de geplande 05.00 eindelijk the weels of steel overnamen. Tja. Ik vond Yoji op Impulz Outdoor al zo gruwelijk tegenvallen, toen draaide hij ook dat nummer "Cold as Ice" echt een afknapper. Nooit verwacht dat ie dat nu weer zou doen. Wat kan ik ervan zeggen? Het beukte. Het was huppelen alom en hardstyle-liefhebbers zijn wel aan hun treken gekomen. Net als de hardtranceliefhebbers want dat werd ook volop gedraaid. Zelfs een mix van Twilight Zone van 2Unlimited passeerde de revue. Op zich werden er niet echt heel veel fouten gemaakt door de heren en technisch zat het wel leuk in elkaar, afgezien van het feit dat ook hier WEER die breaks de boel verziekten.
Om 6.30 kon ik het echt niet meer aanhoren en de zaal stroomde sowieso al leeg, niet echt vrolijke gezichten. Echt, ik vind de muziek op een QT nog beter! Het scheelde dat ik gratis binnen was want als je 40 euro dokt voor een avond UK hardhouse en vervolgens zowat alleen mar hardstyle op je dak krijgt kun je je niet anders als genaaid voelen.
Tja, uitrijden, jas ophalen, ging allemaal prima. Maar ik zat wel met een gevoel in de auto van: Shit UDC, hoe krijgen jullie het toch steeds weer voor elkaar? Elke keer weer die gratis kaarten uitdelen wat gewoon een totaal ander publiek trekt, en waarom een concept verneuken wat heeft geholpen jullie groot t maken? Dit feest had geen ruk met High Quality te maken. Die paar lasertjes op het laatst maakten het ook niet meer goed. De lieve mensen om me heen hebben me nog een toffe nacht bezorgd maar daar is het mee gezegd.
Ik vind het jammer dat UDC zo meegaat met wat in de mode is. Hardstyle feesten zijn er al in overvloed en HQ was eigenlijk altijd het enige kwalitatieve UK hardhousefeest. Ik denk er zwaar over om volgende keer wel weer naar de Melkweg te gaan, waar dit feest ook thuishoort, gewoon omdat ik nog een beetje hoop heb dat er nog DJ’s zijn die het WEL begrijpen.
Zo, heel verhaal, haha, forgive me maar ik heb een lulkick. Hoop dat het te volgen was en ik kletter nou bijna met m’n harses op het toetsenbord dus ik ga m’n bedje in! Moe en niet echt voldaan helaas!
Tot de volgende keer, oogjes dicht en snaveltjes toe!
van Wackiejacky!
