Verslag van Clash '07, 1 december 2007

We kunnen eigenlijk alleen maar zeggen wat een nacht… *zucht*. Ik MarrieMarrie was al een poosje van te voren gek gepraat door dees en geen maar omdat ik nog geen kompaan had, niks mee gedaan. Vrijdags besloten we ( MarrieMarrie en beebs ) te gaan. En geen spijt. Clash '07. Een blik op de uitgebreide website van het evenement vertelt ons dat er veel meer te doen is dan ‘just dance’. Een totale ervaring aan theatrale acts, muziek, dans, expressie en beeldende kunsten. We hebben er zin in.

Om 22.00 uur zijn we binnen en kan het feest beginnen. We lopen ons eerste rondje van de avond. Er is veel te zien en te doen. Het complex Oosterpoort is groot, mooi en ruimtelijk. Clash '07 is eigenlijk een indoor festival te noemen. Voor veel van de (theater)acts geldt een inschrijving omdat er maar een beperkt aantal plaatsen zijn. Bij een aantal acts zijn we te laat om mee te kunnen doen, maar aangezien we nu nog honger hebben besluiten we om bij Rachel's Tostihuis een tosti te gaan eten. We moeten even wachten totdat we aan de beurt zijn en in de tussentijd lopen we rondjes en stoppen even bij Planningtorock. De Duitse Janine Rostron zingt, bespeelt alle instrumenten zelf en laat zich begeleiden door de visuals die op de achtergrond geprojecteerd worden. Het is nog niet druk in de zaal, maar het klinkt goed. Heel goed.

En dan is het tijd voor onze afspraak bij Rachel. Rachel belooft ons een omgeving van stilte waar je bewust kunt worden van al je zintuigen; we worden in stilte ontvangen door de mooiste dames met de liefste glimlachen, schoenen uit, slofjes aan (net vers gestreken). We krijgen heerlijk munt/limoenwater, worden bedwelmd door de heerlijke geuren, krijgen lieve woordjes in onze oren gefluisterd. In rode jurkjes met ondeugende ogen bereiden onze gastvrouwen de bijzondere tosti’s en serveren deze uit op de meest zinnenprikkelende manier. Dat je dat met tosti’s kunt doen…. We worden er verlegen van. Maar o wat zijn ze lief (de dames) en lekker (de tosti’s). Volledig verliefd verlaten we Rachel’s Tostihuis en storten ons weer in het gedruis van Clash '07. In de Blauwe Zaal staat heel de avond vuige techno op het program en wij stappen binnen als Collabs 3000 bezig is met hun set. Collabs 3000 bestaat uit Chris Liebing en Speedy J. Het is druk maar niet te. Er is genoeg ruimte om te dansen en er zijn ook tribunes die schuin omhoog lopen. De zaal is breed en niet zo diep en daarom doet het geheel intiem aan. Het geluid is meer dan prima en zeker vooraan bij de boxen gaat het behoorlijk los. Pompende, zuigende, diepe basslines. En zo hoort het *%$# ook .

We lopen rondjes en luisteren mee met telefoongesprekken die opgenomen zijn met een camera; kunnen loungen op banken met uitzicht op 25 op elkaar gestapelde televisies, we sms-en naar het Clash’07 behang. Er rijdt een treintje rond waar je in kunt stappen en verhalen kunt aanhoren. We zijn getuige van een experimenteel danser die zijn opdrachten via een enorm projectiedoek ontvangt en kennelijk daar zijn inspiratie uit haalt. Onze inspiratie haalden wij uit zijn voorstelling en het feit dat zijn enkele lakentje niet altijd op de juiste plek bleef zitten. We spelen Body Pong. En we helpen het lot een handje bij degenen die na ons komen. We verdwalen in zoveel area’s met zoveel verschillende soorten muziek dat we niet eens weten hoe we het zouden moeten noemen. Dat ligt meer aan onze onkunde dan aan de kwaliteit van de muziek en de acts, want alles gaat vol overgave op Clash '07. We lopen rondjes de hele nacht en tussendoor komen we steeds weer in de technozaal en daar staat Joris Voorn achter de draaitafels. Maar Noisia willen we niet missen en dus lopen we daar heen. We zijn gauw weer terug want we kwamen voor de Drum ’n Bass, maar Noisia is op de electro-tour. Ons maakt het niet uit, maar onze mede-Clash-gangers hadden zich op een andere stijl verheugd. beebs en ik lopen naar een nog kleinere zaal waar Thunderheist bezig was met ja, geen idee welke muzieksoort je het kunt noemen… We moesten echt even wennen. Stonden te kijken en de muziek in ons op te nemen en besloten toen dat we het best lekker vonden. Het kleine maar vreselijk dappere wijffie stond daar zo heerlijk te brullen in de microfoon dat we gewoon om waren. Ze breekt de tent af en ze geeft de fles wodka door. Eén nummer brullen we mee. R.E.S.P.E.C.T.

En dan. Dan is het voor beebs tijd voor Jeff Mills. Ik ga volledig uit mijn plaat vooraan. De rest gaat toch nog even bij de drum ’n basszaal kijken en MarrieMarrie smst mij en vraagt wanneer ik naar de drum ’n bass kom. Maar ik wil niet weg bij Jeff. Totdat een half later zij me komt halen. We gaan nog even drum en bassen maar we kiezen voor de afsluiter van Jeff Om een uur of 4 zou het gebeurd moeten zijn… hij stopte ook even en het publiek ging los… En ja, daar was de toegift… hij gaf een toegift van 25 minuten met live gepiel op zijn 909 Woeiii zijn handjes vlogen over dat ding. en wij gaan LOS… Wat een heerlijkheid!