Uitspraak van verwijderd op woensdag 29 december 2010 om 17:19:
Hmmm, maar toch snap ik dan niet helemaal waarom dan de verhouding meester/slaaf juister is dan Vader/Kind. Ik vind slaaf/meester sowieso wat minder prettig klinken. Het veronderstelt ook dat er van alles van je geëist wordt, dat je je slaafs opstelt en er dwang in het spel is. Daarin kunnen we dan denk ik moeilijk tot consensus komen, omdat mijn beeld van God er wel een is van vrijheid om onderweg te falen en weer op de rails te kunnen komen (door middel van reïncarnatie dus).
We kunnen n ding ophelderen door te beschrijven wat t niet is, het tegenovergestelde bijvoorbeeld
Wat is een slaaf van God niet?
Een slaaf van geld, n slaaf van drugs, n slaaf van zn lusten, n slaaf van zichzelf, noch n slaaf van n ander persoon
Slavernij (n slaaf zijn van n ander mens) is t idee wat jou denk ik dwarszit hieraan, dat geeft t allemaal n negatieve, dwangmatige lading voor jou denk ik
Maar in de werkelijkheid is n slaaf van God juist vrij, vrij van zn eigen lagere zelf, vrij van negatieve begeerten en valse hoop
Dit vergt echter n strijd (innerlijke Jihad), waarbij je (zo lang je leeft) n strijd aangaat met de lagere aspecten van jezelf en deze strijd nooit opgeeft
Opgeven houdt in dat je je overgeeft aan die kwaliteiten die niet bevorderlijk zijn, maar juist nadelig voor je spirituele groei
Het besef dat er wel degelijk gevolgen zijn voor slechte daden en goede daden
Wanneer je zegt ik ben het kind en God is mijn Vader, lijkt t alsof je onvoorwaardelijke liefde eist
De vader houdt immers van zn kinderen, ook al zijn ze soms stout.. en pappa zal uiteindelijk altijd instemmen met, of toegeven aan de eisen van t kind
Maar we zijn geen onschuldige kinderen, we zijn volwassen mensen, die in staat zijn tot goed en in staat zijn tot kwaad
Daarom strijden we, innerlijk, op zoek naar n balans, op zoek naar vrede, rust, liefde..
Maybe zie jij t als God, die de (volwassen) vader is, tegenover de (volwassen) mens, die, in vergelijking met de grootheid van God is als n klein onschuldig kind
Ik denk dat je dan onze vrije wil niet goed plaatst in t geheel, onze potentie om goed en slecht te herkennen en ernaar te handelen
Dit is ons met n reden gegeven en elke spirituele les die we zouden trekken uit onze menselijke ervaring zou betekenisloos worden wanneer God uiteindelijk zegt "het maakt niet uit, alles is gelijk"
Het is denk ik wel duidelijk voor iedereen hier dat dit niet t geval kan zijn, n slecht persoon kan niet n zelfde beloning krijgen als n goed persoon
Dit tegenspreken zou in moeten druisen tegen wat je innerlijk je zegt, ik snap dan ook niet dat mensen evengoed hierover in discussie in willen gaan
Jij snapt dit echter wel en daarom introduceer je t concept van reincarnatie, zodat iedereen uiteindelijk spiritueel perfect kan worden en iedereen gelijk is
En op die manier hoeft er geen hel te zijn, waarin slechte mensen belanden na 1 enkel leven vol zonden
Interessant is dat de Qur'an dit noemt
De mensen in t vuur zullen God smeken om terug te keren naar aarde en ze beloven dan goed te doen en Hem te aanbidden, enz
Reincarnatie is waar ze om vragen, n tweede kans
Dit wordt hen ontzegt, met de reden dat ze simpelweg terug zouden vallen in hun oude gewoontes en alsnog in de hel zouden belanden
Waarom zou dat gebeuren?
Waarom zouden ze niet n beter leven leiden en idd in staat kunnen zijn te doen wat ze de eerste keer nalieten?
Ik denk dat t antwoord ligt in t feit dat mensen zich niets herinneren van vorige levens
Het zou oneerlijk zijn tegenover andere zielen deze zondige mensen de kennis mee te geven over de metafysische wereld en t hiernamaals en de zekerheid dat God bestaat..
Tuurlijk zouden ze dan alles beter doen
De Profeet(saw) zei dat als iemand n glimps van de hel zou opvangen, dat diegene dan zou leven als n heilige.. wat logisch is
Het punt is dat anderen, die die innerlijke strijd tussen goed en kwaad wél wisten te overkomen, die voordelen nooit hadden
Waarin verschillen ze dan?
In aard denk ik..
Waarom konden sommige mensen wel t paradijs bereiken en anderen niet, terwijl ze begonnen vanuit dezelfde neutrale positie
Als je je niets herinnert van je vorig leven en de gevolgen van je daden, dan zul je, wanneer je gereincarneerd wordt hetzelfde doen als voorheen
Je ziel is niet verandert, je bent nog steeds jezelf en niks staat je nog bij van n vorig bestaan, dus je zult simpelweg weer doen wat je deed
Dit kan alleen werken als God je de kennis meegeeft in je tweede rit, wat t onnodig zou maken om t over te doen, aangezien je dan natuurlijk op de beste wijze zult leven, wetende wat er te wachten staat
Dan zou God niemand in de hel hoeven plaatsen en iedereen na de dood meteen naar t paradijs kunnen sturen, ongeacht hun daden
En dit brengt je weer bij t probleem van; waarom hebben we dan vrije wil, waarom herkennen we goed en kwaad, waarom is er zoiets als n pad van spirituele groei..?
Denk dat dit wel duidelijk maakt dat we allemaal maar 1 keer leven en op grond van ons doen en laten in dit bestaan volgt n passende beloning/straf in t hiernamaals
En God is vergevensgezind en genadig en zal hopelijk veel van onze slechte daden vergeven
Zelfs satan hoopt (in een overlevering) nog op God's vergiffenis