Uitspraak van verwijderd op vrijdag 3 december 2010 om 14:26:
Jezus, wat ben jij toch een kampioen in simpele dingen extreem vaag te verwoorden
Haha ik moest t ook twee keer lezen
Uitspraak van verwijderd op vrijdag 3 december 2010 om 12:19:
Altijd het vaste antwoord: geen bewijs en onlogisch
Dat is gewoon 1 manier om t te bekijken denk ik
Je kunt ook t hele bestaan zien als bewijs voor t bestaan van God
En idd, voor n gelovige is t bestaan van God juist wél logisch
Als ik me voorstel dat dit alles (universum en t hele bestaan) toeval is en uiteindelijk voor niets was, dát vind ik dan weer onlogisch
Dus voor mij wordt t pas logisch wanneer ik God in de vergelijking plaats en t bewijs voor n Schepper is de schepping zelf
Voor mij dan.. ik snap dat n atheist ofzo helemaal niets kan met zo'n argument
Echt bewijzen dat God er is lijkt me dan ook onmogelijk, in de zin van.. zoals je iets wetenschappelijk zou kunnen bewijzen
Geloven in een god komt ongeveer overeen met 'weten'/voor waar aannemen dat die god van hun religie bestaat en die dingen doet, deed, geeft of eist die hun religie claimt.
Precies wat je zegt hier: het is n aanname
Maybe op basis van enkele bewijzen of vormen van logica, maar het is en blijft n aanname (iets dat uit t verstand komt en uit geloof)
Op dezelfde manier maakt de atheist de aanname dat er geen God bestaat, ook zonder echt concrete bewijzen voor dát standpunt overigens
Uitspraak van verwijderd op vrijdag 3 december 2010 om 12:00:
Een God die geschriften/verhalen/boeken/boodschappers nodig heeft om "zijn/haar" bedoeling naar "zijn/haar" kudde te brengen vind ik nogal een matige God.
Ik vind t juist logischer dat God de mensheid aanspreekt en dan speciale personen kiest om de boodschappen door te geven
Het alternatief zou zijn dat iedereen die status van contact heeft met God, dus dat iedereen n soort van eigen boodschapper is
Als dit t geval zou zijn zou je dat moeten kunnen herkennen in de wereld, maar dat is overduidelijk dus niet wat er aan de hand is
Dr zijn ongetwijfeld mensen die denken dat ze dit soort persoonlijke relatie met God hebben, maar tegenstrijdige boodschappen en overtuigingen laten wel zien dat t gewoon uit hun zelf voortkomt
Uitspraak van verwijderd op vrijdag 3 december 2010 om 12:00:
Een echte God zou in "zijn/haar" creatie wel een bepaalde sensatie hebben ingebouwd waardoor diegene intuïtief weet/voelt hoe het zit.
Dat is wat we in Islam Fitra noemen (nee niet Fitna) Fitra is de natuurlijke drang van de mens om te neigen naar t geloof in God
Mensen hebben door de eeuwen heen zowat overal en altijd wel gelooft in t bestaan van God (hoe ze hun godsdienst formuleerden of hun geloof uitten doet er nu ff niet zo toe)
Punt is dat atheisme amper voorkwam in de geschiedenis van de menselijke ervaring, tis iets recentelijks, met hier en daar enkele uitzonderingen in de geschiedenis
Aboriginals geloofden in t bestaan van 1 Schepper, al voordat ze in contact kwamen met Europese Christenen (niemand heeft ze t dus gaan vertellen, ze geloofden dr al in)
Veel van de Afrikaanse stammen zelfde verhaal, Indianen ook.. Hinduisme is in essentie monotheistisch
Das trouwens wel n goed voorbeeld, t Hinduisme
In zn essentie is t monotheisme, maar door de eeuwen heen vertakte t in n meer-goden-religie (en dus niet andersom, zoals G-Town Madness eerder beweerde dat t geval was)
Zoroastranisme zelfde.. de vroegste leer was enkel monotheistisch, maar t werd laterna dualistisch
Iig.. t geloof in God is iets wat in de mens zelf zit
Of t nou argumenten op basis van t verstand zijn die leiden tot zo'n geloof, of puur emotionele/intuitieve redenen, of (de beste lijkt me), n mix van beiden..
Blijkbaar zit die neiging in n God te geloven ingebouwd bij heel veel mensen (Fitra)
Invloeden van buitenaf (zoals de samenleving, de ouders, media, etc.) zouden vervolgens die natuurlijke Fitra verstoren bij n opgroeiend kind en t kind afleiden van die inclinatie naar t goddelijke
Volgens onze traditie dan (ja, ik weet dat je t er niet mee eens zult zijn)
Ik vind trouwens btje raar, altijd die vergelijking tussen bijvoorbeeld Islam en 'de Oosterse spirituele leer'
Alsof dat iets heel vredigs, wijs en mysterieus is en Islam in vergelijking de boe-man onder religies
Terwijl Islam in werkelijkheid ontzettend veel gemeen heeft met wat de oosterse stromingen leren
Tis alleen dat je die kant van Islam niet op tv gaat zie.. Islam wordt altijd in n zwarte sluier aan de wereld getoond, nooit in t licht dat t verdient (dat is hoe t is in de wereld tegenwoordig)
Alsof er nooit oorlogen zijn geweest in t verre, mystieke Oosten

Buddha vocht bijvoorbeeld ook n oorlog tegen de gevestigde Hinduistische orde
En China en al zn mystieke wijsgeren raakte, net als elk volk ter aarde, ook verwikkeld in bloedige oorlogen
Paradijs en hel, engelen en demonen, God en satan.. dit zijn concepten die ook bij veel van de oosterse stromingen voorkomen
En ik durf te wedden dat bij de meeste spirituele stromingen wel degelijk (aardse) geboden voorkomen
Zonder wetten zou de mens in chaos leven (ongeacht de mate van spiritualiteit), dus dat n religie geboden (wetten) voorschrijft voor t individu en de samenleving is niet meer dan logisch voor mij
Tis ook typisch voor Westerse mensen (die van huis uit Christelijk waren, maar er niet langer in geloven) om te zoeken naar elementen in oosterse tradities die ze wel diggen en daarop voortborduren
Uitspraak van verwijderd op vrijdag 3 december 2010 om 15:21:
hier is misleiding, en dat is misleiding, het werk van de duivel, de Satan!
Dozart, serieus.. veel vd oosterse tradities kennen wel degelijk t concept van n misleider, n Satan
Ik vind t prima dat mensen de beste elementen van andere tradities aannemen..
Een Islamitische geleerde zei ooit: "Ik pluk uit elke tuin de mooiste bloem"
Maar je moet ook verder kijken dan de dingen die je toevallig aanspreken en inzien dat die tradities vaak enorm overeen komen met bijvoorbeeld de Islamitische leer
Dus als iets je niet aanstaat uit Islam, grote kans dat je n zelfde gedachtengoed ook in de oosterse stromingen zult terug vinden