Uitspraak van verwijderd op vrijdag 2 april 2010 om 19:21:
Er is sprake van een massa. Waaruit bestaat deze massa? Bestaat deze massa uit mensen die van zichzelf houden of bestaat deze massa uit mensen die zichzelf onderdrukken? Het antwoord hoef je mij niet te vertellen, dat weet je zelf best. Mensen zijn absoluut niet bewust van individualiteit die de basis en vereiste is voor een gezonde gemeenschap. Als je niet bewust bent van je ware kern, dan zijn de keuzes en beslissingen die gemaakt worden vanuit de valse, lege kern die je aan de wereld laat zien even geesteloos en individu-loos omdat deze een projectie is van een zelf-hatend en leeg iemand. M.a.w. ze zijn natuurlijk een externe uiting van de innerlijke belevingswereld. Als deze niets is, als de individualiteit kapot is gemaakt door een zwakke, loze manier van bescherming van deze kern dan zal alles wat deze mens doet ook leeg, loos en kortom destructief zijn. Deze gehele consumptie maatschappij is een reflectie van lege hulzen, van conformisme, van mensen die zichzelf toelaten door anderen als machines gebruikt te laten worden. Kortom : onverantwoording.
Ik zie hier zoveel postulaten die zo ontzettend goed bij elkaar aansluiten dat ik geen idee heb wat ik er mee moet...

Ten eerste heb je geen antwoord gegeven op wat een massa is. Wat is een massa nou eigenlijk ? De massa bestaat volgens jou uit mensen die zichzelf onderdrukken. Maar wie is die massa ? Even reeel bekeken... Val ik daar onder, ben ik degene die je op straat zou aanwijzen wanneer ik aan het 'window shoppen' ben ? Lang leve generaliseren, viva la hokjes plaatsen! Baken die hap af, maak de wereld overzichtelijk, creeer een illusie van veiligheid en totaal overzicht. God, was het allemaal maar zo makkelijk...
Je spreekt over een 'ware kern'. Maar wat is die kern dan eigenlijk ? Is die kern niet gewoon 'het menselijke zijn' ? Leven, neuken, eten, denken, drinken, scheten laten, boos, verdrietig, blij en bang worden.
Wat anders is de kern van het menselijk zijn ? Je verwerpt volgens mij ook het idee van een geest of ziel, je bent een empirist dunkt me. De kern kun je dan toch enkel vanuit de natuurwetenschappen of het beheaviourisme bepalen ? Wat houd je over, een kern ? Houd toch op! Er bestaat niets als een kern. Taal-onlogische propoganda, that is it.
Nu spreek je ook van een gezonde en ongezonde gemeenschap. Fine. Wat is een gezonde gemeenschap ? Een gemeenschap waar ieder bewust is van zijn innerlijke zijn - wat dat dan ook moge zijn (ben erg benieuwd naar uw uitleg

).
Ik ga akkoord met het idee dat veel mensen behoeftens lijken na te rennen dat hun werkelijke behoeftens niet zijn. Kapitalisme is wat dat betreft ook zeker een systeem dat afhankelijk is van manipulatie en systematische propaganda van valsen idealen. Het doet me denken aan het verhaal waar een koning door zijn land reisd. De koning is behangen met goud - in zijn omgeving is dat een teken van status -, maar de koning beland plots in een dorpje waar de mensen hem beginnen uit te lachen; wat heeft hij nou weer voor een glimmende dingen aan zijn lichaam hangen ?! Wat een idioot!
Inderdaad, behoeftens kunnen aangeluld worden. Maar wanneer de behoeftens zich eenmaal gestationeerd hebben in de hersenen, wat valt er dan eigenlijk nog op aan te merken ? Kunnen we eigenlijk wel bepalen of deze behoeftens belachelijk zijn ? Een mens, een wezen, een echt bestaand iets voelt de behoeften... moeten we die van hen afnemen ? Ik weet het niet. Onechte behoeftens v.s. echte behoeftens ?
Ik weiger in ieder geval te accepteren dat de consumptie-maatschappij slechts een verbeelding is van lege hulzen. Neen, de consumptie-maatschappij laat voornamelijk zien wat we zijn, wat we altijd al geweest zijn maar wat nu pas duidelijk naar boven komt. Iets met een vinger en een hele hand. Mischien ben jij opzoek naar een meer calvanistische instelling in de mensen, of in ieder geval meer zelfdiscipline. Maar hoe kun je de mens beletten van zichzelf te zijn ? Of mischien zoek je eigenlijk een meer op autarkie gerichte levenswijze ? Je laat in ieder geval de zelfde aanklacht zien als Marx die gaf: we raken vervreemd van onszelf door het werk wat we doen en voornamelijk de manier waarop. We staan buiten de natuur, we hebben geen 'feeling' met wat we maken, wat we produceren als creatieve wezens. Het creatieve - het aanpassen van de natuur - is van ons losgerukt. Is dat het ? Daar kan ik zeker wel een end mee inkomen. Mischien is dat dan ook de kern waarover je sprak ?
Anyways, consumeren is gewoon consumen... het veroberen, iets tot je nemen, eten.
Uitspraak van verwijderd op vrijdag 2 april 2010 om 19:21:
eel simpel: Laat de mens op een kunstmatige manier binding zoeken met mensen, die dus niet een resultaat is van een individueel perspectief, maar vanuit een leegheid die door diezelfde mensen op het dienblad van de mensen word aangeboden. Laten de mensen zich maar lekker machteloos voelen zodat wij als heersers aan jullie touwtjes kunnen trekken en tegen elkaar op zetten.
Mooi verwoord, compleet mee eens ook

Mensen zijn makkelijk aan elkaar te verbinden. Maar ik denk dat je toch een manier moet vinden omdat te accepteren, juist omdat het aan onze menselijkheid toebehoord. Je moet je eigen betoog eigenlijk ook niet zien als een aanklacht tegen het modernisme maar tegen de mensheid (van alle tijden) zelf.
Ik zit nu eigenlijk te denken...zou een mooie omschrijving voor jou visies niet zijn 'vals-individualisme' als tegenhanger van het idee dat we nu juist leven in het tijd van individualisme waar het ieder voor zichzelf is... Iedereen is natuurlijk voor zichzelf maar volgens jou onbewust van dat feit door de illusie dat ze toebehoren, toch ?
Uitspraak van verwijderd op vrijdag 2 april 2010 om 19:21:
Socrates zei dat 'Als je een ander pijn doet je jezelf ook pijn doet'. Maar het is even waar dat als je jezelf pijn doet je de ander pijn doet, omdat je van jezelf wegloopt en verantwoording voor jezelf uit de weg gaat maak je een ander slaaf van jouw lege wereldje. Elke magiër, verlichte, ingewijde, e.d. is daar van bewust. Als je voor jezelf zorgt en waarlijk van jezelf houd dan heeft de wereld geen last van je. Het is heel simpel allemaal. Je hebt er geen religie extra voor nodig, omdat je deze dan zelf bent. Sterker nog, alle religies zijn gebaseerd op deze houding.
Schuldgevoel...tja ik ben het er niet in zijn geheel mee eens. De crux schuilt namelijk in de schuld geven, het kwaad worden op, de verantwoordelijkheid van jezelf afduwen; hij heeft mij pijn gedaan, hij moet meer pijn voelen - en god, met al het opgelegde moraal...hij voelt het ook nog! Het is stiekem een manier van zelfverantwoording ontlopen.