Uitspraak van verwijderd op woensdag 31 maart 2010 om 00:00:
wachten op de dood.
Nou succes dan maar.

Maar als dat de levensinstelling is die jouw halsstarrigheid je oplevert zou ik me toch eens afvragen of je niet eens van koers moest gaan veranderen.
Door jezelf te vinden, te respecteren, leer je ook anderen eren.
Een sterke individue is niet iemand die zichzelf los ziet van de massa, maar is door zijn wezen(individue) een deel(dualiteit) van het geheel(eenheid)...
Die eerste zin ben ik 't mee eens. Najah, laat ik het ook eens niet te moeilijk maken: in hoe jij dit zo zegt stem ik er wel mee in.
wat is je visie van een volmaakte wereld precies?
Een volmaakte wereld... Tja, dat is een wereld waarin de schade van de natuur is hersteld, geen armoede en tekorten meer heersen, de mensen stoppen met elkaars onvrede op elkaar te projecteren, doordat er niets meer te projecteren valt, omdat ware vrede vanbinnen gevonden is, in eenieder. Een wereld waarin politieke systemen zijn opgeheven in ruil voor een natuurlijke orde, op basis van respect en gelijkwaardig. Een wereld waarin ziekte overwonnen is, en natuurrampen tot het verleden behoren. Een wereld vol groen, met blauwe heldere zeeën, waar overal dieren in overvloed rondlopen zonder iets tekort te komen, evenals de mensen. Een harmonieuze wereld waar liefde de innerlijke drijfveer vormt van al dat leeft.
Zo kan ik nog wel even doorgaan natuurlijk.

Maar dit is natuurlijk volstrekt onmogelijk. Daar is de aard van deze wereld helemaal niet naar.
Het begint al diep onder de grond waar de wortels concurreren met elkaar, en de winnaar ten koste van de ander uit zal groeien tot een plant. Iets daarboven, op het land, vinden we vervolgens het dierenrijk. Een wereld waarin het eten is, of opgegeten worden. De ene sterft zodat de ander het nog een tijdje vol kan houden. Het is een hard bestaan.
En in de mensenwereld is het niet veel anders. Hier concurreren individuen en groepen met elkaar, om zelf het hoofd boven water te houden, ten koste van de ander. Winnen betekent hier dat een ander verliest. In een volmaakte wereld winnen beiden bij iedere overwinning, maar in de wereld zoals we die kennen, betekent winst aan de ene kant, verlies aan de andere kant. Het principe 'eten of gegeten worden' kent bij ons meer een psychologische grondslag, maar is evengoed aanwezig eigenlijk.
En dan is er nog de constante dreiging van ziekte en uiteindelijk de dood. 'Doet dat iets af aan een volmaakte wereld?', zul je je dan misschien afvragen

Ja, dat lijkt me wel. De dood is een grote bron van angst en onvrede. De dood houdt in dat je uiteindelijk zult verliezen wat je nu liefhebt. Ooit gaan op een dag je ouders dood. Ooit gaat je geliefde huisdier op een dag dood. Misschien ooit je beste vriend of vriendin wel. En al zul je het nog zo goed een plekje kunnen geven, het kunnen accepteren en ga je er goed mee om, toch gaat het pijn en gemis veroorzaken. En dan heb ik het nog niet eens over mensen die werkelijk alles en iedereen kwijtraken in het leven van wie ze houden. Dit bestaan is knetterhard, en veroorzaakt erg veel pijn in sommige levens. Al die pijn en al dat leed van de mensen, komt een volmaakt bestaan, en een volmaakt harmonieuze wereld niet bepaald ten goede. Altijd zul je blijven houden dat dit gebeurt. Sommigen gaan er goed mee om, sommigen zullen kapot gaan. Sommige beleven de pijn in hun eentje, anderen raken verbitterd, ontmoedigd, kwaad (op God?) en dat moet vervolgens weer ergens heen, waaronder anderen zullen moeten lijden en slachtoffer van zullen worden. Zo gaan die dingen... Dat zijn de gevolgen van de wereld waarin we leven. En daarom zou een ideaal bestaan op aarde nooit werkelijkheid worden, hoe mooi dromen daarvan ook is af en toe.
Tja, het zal die niet echt een populaire kijk zijn dit... klinkt een beetje deprimerend natuurlijk. Maar het is wel realistisch. Dromen over een perfecte aarde die ooit op een dag komen zal, terwijl dit toch de belangrijkste en meest ingrijpende ingrediënten van het bestaan vormen, is niet reëel als het mij vraagt. Waar de dood heerst, is echte vrede en volmaaktheid denk ik onmogelijk. Maar dit neemt natuurlijk niet weg dat er wel op een andere manier volmaaktheid gevonden kan worden. En die andere manier ligt inderdaad in jezelf, máár in relatie tot het Heilige, en niet tot het ego. Wanneer de Heilige Leiding (hehe, sorry voor de atheïsten die dit lezen

), werkelijk aanvaard zou worden, dan kan dit alles overwonnen worden, en een einde komen aan deze wereld van schaarste, tekorten, dood en ziekte. Dan zal het volmaakte bestaan alles zijn dat rest, voor eens en voor altijd. Maar dit betekent dan ook het einde van dit universum.
Ik zat even lekker te zweven in m'n eigen verhaal aan het einde

Maar zo ongeveer zie ik wel het volmaakte bestaan ooit werkelijkheid worden. De enige mogelijkheid denk ik.
