Gatverdamme!
Forumonderwerp · 1014635
2005x bekeken
Onderwerp is gesloten!
Dit gebeurt meestal omdat een of meerdere personen het beleid hebben overtreden.
Het kan natuurlijk ook zijn dat er al een actieve discussie over hetzelfde onderwerp was.
Dit soort situaties zijn te voorkomen door op de hoogte te blijven van het beleid.
Excuusziekte
dat is het niet geloof mij maar, aleen borderliners snappen hoe een andere borderliner zich voelt.. andere mensen vinden ons maar gek of snappen niet warom we sommige dingen doen of krijgen of zeggen..
Wat kunnen mensen die er niks van af weten toch heerlijk kortzichtig zijn zeg.
Wat kunnen mensen die er niks van af weten toch heerlijk kortzichtig zijn zeg.
Heb een tweetal mensen in mijn omgeving die het hebben. En ik heb hen als mijn voorbeeld van hoe een boderliner is.
Waarvan er trouwens 1 in een inrichting zit. Nu al ruim een jaar.
laatste aanpassing
donateur
ik ken 3 mensen heel goed, die borderline hebben..
Het is idd aandacht vragen op een negatieve manier
Ben ik het niet helemaal mee eens.
Het is namelijk niet alleen aandacht vragen.
Het is ook vaak als ze alleen zijn, en Borderliners laten ook vaak hun negatieve gedachten niet eens weten aan de buitenwereld omdat ze zich vaak in hun eigen wereldje bevinden waar ze wel geaccepteerd worden zoals ze zijn.
En ook, het is niet altijd allemaal negatief.
Ik heb ook positieve dingen in mijn leven.
Meer dan genoeg zelfs.
Maar ik heb het licht.
Niet praten eer je iets weet van een stoornis.
laatste aanpassing
ik heb persoonlijk geen problemen met mensen die borderline hebben. Een vriendin van mij heeft het en ik accepteer haar zoals ze is en zij accepteerd mij zoals ik ben. Want ook ik heb de nodige problemen waar zei ook wel is moeite mee kan hebben. Heb zelf lichte vorm van pdd-nos en Add.
want relaties zijn vaak instabiel
Bij mij merk ik dat ik ook geen relatie kan hebben en dat ligt vaak wel aan mij heb ik het idee.
En vaak ist zo dat die diegene waarmee ik ga
wil mij dan veranderen in iemand die ik niet ben
wil/kan mij niet accepteren zoals ik ben.
nou heb ik maar besloten om eerst aan mezelf te werken
voordat ik weer een relatie aan ga.
laatste aanpassing
donateur
Bij mij merk ik dat ik ook geen relatie kan hebben en dat ligt vaak wel aan mij heb ik het idee.
En vaak ist zo dat die diegene waarmee ik ga
wil mij dan veranderen in iemand die ik niet ben
wil/kan mij niet accepteren zoals ik ben.
nou heb ik maar besloten om eerst aan mezelf te werken
voordat ik weer een relatie aan ga.
Dat punt is bij mij net weer iets anders
Ik heb wel 'ik mag je, of ik haat je' dat is erg zwart wit gezien, maar dat werkt vaak gewoon zo.
Maar ik heb nu een relatie van 2 jaar, we wonen al anderhalf jaar samen en staan op het punt te trouwen
We weten beiden dat vooral praten heel belangrijk is.
Zo leggen we aan elkaar uit wat we leuk vinden en niet leuk vinden en waar we het niet mee eens zijn enzo.
Af en toe natuurlijk wel ruzie, maar dat hoort in een relatie.
Daar word je meestal sterker van!
Dus dat deel klopt niet helemaal bij mij.
En idd zoals je zegt, je moet het eerst zelf leren accepteren en er mee om kunnen/leren gaan.
Zo kun je makkelijker uitleggen hoe het in zijn werk gaat, zodat anderen daarop weer begrip kunnen tonen enzo.
Zeg maar
ken ook nog een mannelijke bordeliner.............drama
Maar goed dat god de vaginale schimmelinfectie heeft uitgevonden, weten vrouwen ook eens hoe het is om met een irritante kut over straat te lopen
wat is de associatie met borderline.....?!?!?!?!?!?!
Niet praten eer je iets weet van een stoornis.
ken ook nog een mannelijke bordeliner
Wat kunnen mensen die er niks van af weten toch heerlijk kortzichtig zijn zeg
huh
Als ik zo eens die forums bekijk over BL knapt er soms iets van binnen in me.
Er zijn BL'ers (BL= BORDERLINE OFTWEL ERS=EMOTIE REGULATIE STOORNIS) die meepraten, er zijn zogenaamde "slachtoffers" (mensen die aanvaring hebben gehad met Borderliners) er zijn veroordeelde mensen maar ook zorgverleners zich erin aan het mengen zijn.
Precies die zorgverleners die het o zo goed weten en o zo goed kunnen oordelen kunnen zo hun spanning ontladen op het internet.
Ze willen het wel voor BL'ers opnemen maar tegelijkertijd snappen ze ook mensen die moeten omgaan met mensen die BL hebben.
Weet je hoe dat voelt, om zo beoordeeld te worden en dat er zo over je gepraat wordt?
Bijna mijn hele leven heb ik al moeite emoties te filteren, relaties ( dus ook vriendinnenrelaties,werkrelaties en noemmaar op) te behouden en daartussen in door te gaan met mijn leven.
Snappen doen jullie het toch geen van allen, dat er altijd kutsituaties ontstaan met mensen die BL hebben vind ik zelf ook klote!
Het doet zeer als je je niet weet te gedragen bij momenten, zeer als je mensen niet snapt en zeer als je vrienden verliest.
Dat het leven niet altijd een pretje is weet iedereen, maar bij jullie gewone mensen gaan dingen soms beter vanzelf als bij een ander.
Je voelt je kut, maar jullie kunnen goed omschakelen, dingen terug op pakken, afspraken blijven nakomen.
Bij een persoon met BL ligt dat anders,
dat we vaak gefrustreerd zijn met momenten ja dat weet toch iedereen
Staat daar niet tegenover dat we ook heel lieve mensen kunnen zijn?
Voor een persoon met BL is het heel belangrijk dat die met de juiste mensen omgaat.
Dan heb je er ook geen kind aan!
Er zijn BL'ers (BL= BORDERLINE OFTWEL ERS=EMOTIE REGULATIE STOORNIS) die meepraten, er zijn zogenaamde "slachtoffers" (mensen die aanvaring hebben gehad met Borderliners) er zijn veroordeelde mensen maar ook zorgverleners zich erin aan het mengen zijn.
Precies die zorgverleners die het o zo goed weten en o zo goed kunnen oordelen kunnen zo hun spanning ontladen op het internet.
Ze willen het wel voor BL'ers opnemen maar tegelijkertijd snappen ze ook mensen die moeten omgaan met mensen die BL hebben.
Weet je hoe dat voelt, om zo beoordeeld te worden en dat er zo over je gepraat wordt?
Bijna mijn hele leven heb ik al moeite emoties te filteren, relaties ( dus ook vriendinnenrelaties,werkrelaties en noemmaar op) te behouden en daartussen in door te gaan met mijn leven.
Snappen doen jullie het toch geen van allen, dat er altijd kutsituaties ontstaan met mensen die BL hebben vind ik zelf ook klote!
Het doet zeer als je je niet weet te gedragen bij momenten, zeer als je mensen niet snapt en zeer als je vrienden verliest.
Dat het leven niet altijd een pretje is weet iedereen, maar bij jullie gewone mensen gaan dingen soms beter vanzelf als bij een ander.
Je voelt je kut, maar jullie kunnen goed omschakelen, dingen terug op pakken, afspraken blijven nakomen.
Bij een persoon met BL ligt dat anders,
dat we vaak gefrustreerd zijn met momenten ja dat weet toch iedereen
Staat daar niet tegenover dat we ook heel lieve mensen kunnen zijn?
Voor een persoon met BL is het heel belangrijk dat die met de juiste mensen omgaat.
Dan heb je er ook geen kind aan!
laatste aanpassing
donateur
Als ik zo eens die forums bekijk over BL knapt er soms iets van binnen in me.
Er zijn BL'ers (BL= BORDERLINE OFTWEL ERS=EMOTIE REGULATIE STOORNIS) die meepraten, er zijn zogenaamde "slachtoffers" (mensen die aanvaring hebben gehad met Borderliners) er zijn veroordeelde mensen maar ook zorgverleners zich erin aan het mengen zijn.
Precies die zorgverleners die het o zo goed weten en o zo goed kunnen oordelen kunnen zo hun spanning ontladen op het internet.
Ze willen het wel voor BL'ers opnemen maar tegelijkertijd snappen ze ook mensen die moeten omgaan met mensen die BL hebben.
Weet je hoe dat voelt, om zo beoordeeld te worden en dat er zo over je gepraat wordt?
Bijna mijn hele leven heb ik al moeite emoties te filteren, relaties ( dus ook vriendinnenrelaties,werkrelaties en noemmaar op) te behouden en daartussen in door te gaan met mijn leven.
Snappen doen jullie het toch geen van allen, dat er altijd kutsituaties ontstaan met mensen die BL hebben vind ik zelf ook klote!
Het doet zeer als je je niet weet te gedragen bij momenten, zeer als je mensen niet snapt en zeer als je vrienden verliest.
Dat het leven niet altijd een pretje is weet iedereen, maar bij jullie gewone mensen gaan dingen soms beter vanzelf als bij een ander.
Je voelt je kut, maar jullie kunnen goed omschakelen, dingen terug op pakken, afspraken blijven nakomen.
Bij een persoon met BL ligt dat anders,
dat we vaak gefrustreerd zijn met momenten ja dat weet toch iedereen
Staat daar niet tegenover dat we ook heel lieve mensen kunnen zijn?
Voor een persoon met BL is het heel belangrijk dat die met de juiste mensen omgaat.
Dan heb je er ook geen kind aan
Niets aan toe te voegen.
Als ik zo eens die forums bekijk over BL knapt er soms iets van binnen in me.
Er zijn BL'ers (BL= BORDERLINE OFTWEL ERS=EMOTIE REGULATIE STOORNIS) die meepraten, er zijn zogenaamde "slachtoffers" (mensen die aanvaring hebben gehad met Borderliners) er zijn veroordeelde mensen maar ook zorgverleners zich erin aan het mengen zijn.
Precies die zorgverleners die het o zo goed weten en o zo goed kunnen oordelen kunnen zo hun spanning ontladen op het internet.
Ze willen het wel voor BL'ers opnemen maar tegelijkertijd snappen ze ook mensen die moeten omgaan met mensen die BL hebben.
Weet je hoe dat voelt, om zo beoordeeld te worden en dat er zo over je gepraat wordt?
Bijna mijn hele leven heb ik al moeite emoties te filteren, relaties ( dus ook vriendinnenrelaties,werkrelaties en noemmaar op) te behouden en daartussen in door te gaan met mijn leven.
Snappen doen jullie het toch geen van allen, dat er altijd kutsituaties ontstaan met mensen die BL hebben vind ik zelf ook klote!
Het doet zeer als je je niet weet te gedragen bij momenten, zeer als je mensen niet snapt en zeer als je vrienden verliest.
Dat het leven niet altijd een pretje is weet iedereen, maar bij jullie gewone mensen gaan dingen soms beter vanzelf als bij een ander.
Je voelt je kut, maar jullie kunnen goed omschakelen, dingen terug op pakken, afspraken blijven nakomen.
Bij een persoon met BL ligt dat anders,
dat we vaak gefrustreerd zijn met momenten ja dat weet toch iedereen
Staat daar niet tegenover dat we ook heel lieve mensen kunnen zijn?
Voor een persoon met BL is het heel belangrijk dat die met de juiste mensen omgaat.
Dan heb je er ook geen kind aan!
Ik geef/ gaf mijn mening vanuit mijn eigen ervaring met
Borderliners.
Ik vind het zeer moeilijke, negatieve en vermoeidende mensen. Ik BEGRIJP ze niet.
Mischien juist omdat ik altijd heel positief in het leven sta, ik na een tegenslag er weer vol tegen aan ga (en ja ik weet wat tegenslagen zijn want heb hele nare dingen meegemaakt in mijn leven).
Het geklaag en ziekelijk aandacht zoeken snap ik niet en kan er totaal niet mee omgaan. Ik word er pissig van als ik iedere keer dat gezeik (in mijn ogen komt het over als zeiken en problemen zoeken). Dan denk ik: Jezus! Je leeft maar 1 keer en dan sta je ZO in dit leven.
Maar goed...nogmaals, ik begrijp ze niet en wil er dan verder ook niet mee omgaan om aan beide kanten frustraties te voorkomen.
Mischien juist omdat ik altijd heel positief in het leven sta, ik na een tegenslag er weer vol tegen aan ga (en ja ik weet wat tegenslagen zijn want heb hele nare dingen meegemaakt in mijn leven).
Het geklaag en ziekelijk aandacht zoeken snap ik niet en kan er totaal niet mee omgaan. Ik word er pissig van als ik iedere keer dat gezeik (in mijn ogen komt het over als zeiken en problemen zoeken). Dan denk ik: Jezus! Je leeft maar 1 keer en dan sta je ZO in dit leven.
Ja maar zo ben jij! Jij kan er trots op zijn dat jij je dingen naast je neer kan leggen en door kan gaan met het leven.
Mijn vader is 1,5 jaar geleden ernstig ziek geworden, ziekenhuis in/uit. Collega van me toen , zat in behandelin 4 dagen per week omdat ze depressief was en een vorm van borderline en weet ik het allemaal wat ze had.. Nou die zat altijd te zuchten en wist niet wat ze met zichzelf aanmoest, dat wij dachten:mens geef je jezelf een shop onder je reet!dat mijn collega's zeiden: ze zou eens moeten kijken naar jou wat jij meemaakt en jij blijft maar doorgaan met alles! Ze wist zelf niet eens waarvoor ze in behandeling was? ze wist de kern van haar probleem zelf niet?? Nou dan snap ik jouw redenatie wel dat je niets met sommige mensen kan, want dat kan je vaak ook niet maar ik vind het wel te kortzichtig om dan zo te reageren:
Het geklaag en ziekelijk aandacht zoeken snap ik niet en kan er totaal niet mee omgaan. Ik word er pissig van als ik iedere keer dat gezeik (in mijn ogen komt het over als zeiken en problemen zoeken).
Ik liet het over me heen komen, knikte ja en amen en liet het weg gaan.. Het is soms frustrerend maar wat voor iemand heel groot kan zijn kan voor jou niks voorstellen. Maar het is wel lullig om er dan zo over te oordelen. Je moeten alles apart kunnen zien en niet met jezelf vergelijken denk ik. We zijn allemaal andere personen de een nou sterker als de ander.
En je kunt er zoals ik al zei alleen maar heel erg trots op zijn dat jij het wel zo kan en eigenlijk medelijden met die ander hebben dat die dat niet kan...
Maar er aan storen??
dat doen ze zelf al erg genoeg denk ik..Weet je hoe dat voelt, om zo beoordeeld te worden en dat er zo over je gepraat wordt?
Bijna mijn hele leven heb ik al moeite emoties te filteren, relaties ( dus ook vriendinnenrelaties,werkrelaties en noemmaar op) te behouden en daartussen in door te gaan met mijn leven.
Snappen doen jullie het toch geen van allen, dat er altijd kutsituaties ontstaan met mensen die BL hebben vind ik zelf ook klote!
Het doet zeer als je je niet weet te gedragen bij momenten, zeer als je mensen niet snapt en zeer als je vrienden verliest.
Dat het leven niet altijd een pretje is weet iedereen, maar bij jullie gewone mensen gaan dingen soms beter vanzelf als bij een ander.
Je voelt je kut, maar jullie kunnen goed omschakelen, dingen terug op pakken, afspraken blijven nakomen.
Bij een persoon met BL ligt dat anders,
dat we vaak gefrustreerd zijn met momenten ja dat weet toch iedereen
Staat daar niet tegenover dat we ook heel lieve mensen kunnen zijn?
Lijkt me ook heel vervelend maar er zal toch een moment moeten komen dat er een knop omgaat en dat je stopt met je eeuwig afvragen wat een ander van je vindt, je afvragen wat je fout doet ect.. Maar het punt is dat dat denk ik slecht gaat met mensen die borderline hebben..
En toch beschouw ik het daarom als een "psychische ziekte"
laatste aanpassing
Maar het is wel lullig om er dan zo over te oordelen
Nee, ik zeg hoe het op mij overkomt. Ik ervaar het op die manier.
Ik kan ook wel de hele dag zanniken en janken om de kanker die mijn beide ouders hebben gehad (mijn vader wel tot 6 keer toe), over hoe erg het wel niet was dat ze na 31 jaar gingen scheiden, over de ellende die ik als 14 jarige puber heb meegemaakt, over het feit dat ik op 22 jarige leeftijd alleenstaande moeder was en dat vreselijk vond voor mijn kind bla bla bla.
Ik schiet er geen fuck mee op als ik daar maar weer de hele tijd over na moet denken. Ik leef nu en leef niet in het verleden. Dat is geweest. Ik zie wel weer wat morgen brengt.
Doordat ik zo denk en doe maakt dat het leven een stuk aangenamer. Aandacht? Die krijg ik genoeg maar op een normale en positieve manier. Ik ben zo en kan me daarom niet voorstellen hoe borderliners zijn.
Jij snapt mij niet en ik jou niet. Maakt verder ook niet uit. We zijn allemaal anders. De 1 kan wat beter met de dagelijkse rompslomp en ellende van het leven omgaan dan de ander. Ieder doet dat om zijn eigen manier. Maar als je het beste uit je leven wilt halen en met een positieve blik in het leven staat is het bijna niet te doen om je te verplaatsen in mensen die dat niet doen. Al moet ik ook eerlijk toegeven dat ik daardoor ook niet de moeite neem om deze mensen te begrijpen omdat ik heel slecht tegen mensen kan die een negatieve instelling hebben.
laatste aanpassing
Er is een verschil tussen mensen bij wie daadwerkelijk de diagnose 'borderline stoornis' is gesteld en de mensen die DENKEN dat ze borderline hebben.
Mijn ervaring is (en nu moeten de mensen die echt een borderline stoornis hebben zich niet aangesproken voelen) dat de mensen die DENKEN dat ze het hebben, vaak de moeite niet nemen om ermee naar een arts te gaan. Veel mensen misbruiken het, blijven lekker op hun problemen drijven, trekken de aandacht ermee naar zich toe en verschuilen zich erachter op het moment dat ze op hun fouten gewezen worden. ("Ja maar, ik heb borderline; ik kan er niets aan doen. Zo ben ik nou eenmaal.")
DAT zijn de mensen die altijd lopen te klagen maar ook de moeite niet doen om hulp te zoeken.
Ik snap heel goed wat Elize bedoelt... Ik kan er ook heel moeilijk mee om gaan.
Ik ben zelf erg depressief geweest maar ik heb hulp gezocht, gekregen, heb mijn leven weer opgepakt en ben er sterker dan ooit uitgekomen. Juist daarom kan ik moeilijk omgaan met mensen die overal problemen zien en ook constant alle aandacht willen hebben voor die problemen. Maar het feit dat IK er niet mee om kan gaan, zegt niets over de patiënt zelf. Het is een aandoening, het is moeilijk om het onder controle te krijgen... Maar als patiënt kan je niet van je omgeving verwachten dat iedereen er maar feilloos mee om kan gaan. Borderline is moeilijk om mee te leren leven maar dat is het voor zijn/haar omgeving ook.
Mijn ervaring is (en nu moeten de mensen die echt een borderline stoornis hebben zich niet aangesproken voelen) dat de mensen die DENKEN dat ze het hebben, vaak de moeite niet nemen om ermee naar een arts te gaan. Veel mensen misbruiken het, blijven lekker op hun problemen drijven, trekken de aandacht ermee naar zich toe en verschuilen zich erachter op het moment dat ze op hun fouten gewezen worden. ("Ja maar, ik heb borderline; ik kan er niets aan doen. Zo ben ik nou eenmaal.")
DAT zijn de mensen die altijd lopen te klagen maar ook de moeite niet doen om hulp te zoeken.
Ik snap heel goed wat Elize bedoelt... Ik kan er ook heel moeilijk mee om gaan.
Ik ben zelf erg depressief geweest maar ik heb hulp gezocht, gekregen, heb mijn leven weer opgepakt en ben er sterker dan ooit uitgekomen. Juist daarom kan ik moeilijk omgaan met mensen die overal problemen zien en ook constant alle aandacht willen hebben voor die problemen. Maar het feit dat IK er niet mee om kan gaan, zegt niets over de patiënt zelf. Het is een aandoening, het is moeilijk om het onder controle te krijgen... Maar als patiënt kan je niet van je omgeving verwachten dat iedereen er maar feilloos mee om kan gaan. Borderline is moeilijk om mee te leren leven maar dat is het voor zijn/haar omgeving ook.
laatste aanpassing
Jij snapt mij niet en ik jou niet
ho ho ik snap jou wel
jij snapt "hun" niet 
toch?En ik hoor niet bij "hun" want ik ben verder gezond, ja af en toe goed gek maar dat is anders
Ik leef nu en leef niet in het verleden
eckhart tolle!
Zo hoort het ook, het is knap dat je die instelling hebt en misschien juist door wat je meemaakt.Maar een hoop mensen kunnen dat niet maar je moet wel anders ga je er aan onderdoor!
Maar als je het beste uit je leven wilt halen en met een positieve blik in het leven staat is het bijna niet te doen om je te verplaatsen in mensen die dat niet doen.
geef ik je ook helemaal gelijk in..
Je reactie kwam alleen zo "kort door de bocht" over in eerste instantie maar als je zelf genoeg hebt gehad en je gaat er goed mee om en gaat door met je leven is het inderdaad soms moeilijk te begrijpen wat een ander dan zo bezighoud constant en daar ook begrip voor te hebben is soms ook moeilijk. Maar toch zal ik niet met ze willen ruilen want ik denk dat je gek van jezelf wordt als je zoiets hebt..
praten borderliners altijd zo veel
En ik hoor niet bij "hun" want ik ben verder gezond, ja af en toe goed gek maar dat is anders
Shake hands!
eckhart tolle! Zo hoort het ook, het is knap dat je die instelling hebt en misschien juist door wat je meemaakt.
Maar een hoop mensen kunnen dat niet maar je moet wel anders ga je er aan onderdoor!
Juistem!
geef ik je ook helemaal gelijk in..
Je reactie kwam alleen zo "kort door de bocht" over in eerste instantie maar als je zelf genoeg hebt gehad en je gaat er goed mee om en gaat door met je leven is het inderdaad soms moeilijk te begrijpen wat een ander dan zo bezighoud constant en daar ook begrip voor te hebben is soms ook moeilijk. Maar toch zal ik niet met ze willen ruilen want ik denk dat je gek van jezelf wordt als je zoiets hebt..
Het is gewoon zo dat ik me stoor aan het geklaag van deze mensen over (in mijn ogen) kleine dingen. Dan denk ik: Als zij daar zo depressief over doen wat zou ik dan wezen als ik van al mijn problemen ook zo'n houding zou hebben. Ik denk dat ik dan al van een gebouw was gesprongen.
Dan denk ik: Maak je je daar nou zo druk om? Je zou eens moeten weten wat andere mensen wel niet voor ellende meemaken maar wel doorgaan met leven en er een oplossing voor zoeken.
Ik wil niet kort door de bocht zijn. Dat is niet mijn bedoeling. Ik snap die mensen gewoon niet.
En dat is waarom ik er soms zo pissig over kan worden.
Er is een verschil tussen mensen bij wie daadwerkelijk de diagnose 'borderline stoornis' is gesteld en de mensen die DENKEN dat ze borderline hebben.
Mijn ervaring is (en nu moeten de mensen die echt een borderline stoornis hebben zich niet aangesproken voelen) dat de mensen die DENKEN dat ze het hebben, vaak de moeite niet nemen om ermee naar een arts te gaan. Veel mensen misbruiken het, blijven lekker op hun problemen drijven, trekken de aandacht ermee naar zich toe en verschuilen zich erachter op het moment dat ze op hun fouten gewezen worden. ("Ja maar, ik heb borderline; ik kan er niets aan doen. Zo ben ik nou eenmaal.")
DAT zijn de mensen die altijd lopen te klagen maar ook de moeite niet doen om hulp te zoeken.
Ik snap heel goed wat Elize bedoelt... Ik kan er ook heel moeilijk mee om gaan.
Ik ben zelf erg depressief geweest maar ik heb hulp gezocht, gekregen, heb mijn leven weer opgepakt en ben er sterker dan ooit uitgekomen. Juist daarom kan ik moeilijk omgaan met mensen die overal problemen zien en ook constant alle aandacht willen hebben voor die problemen. Maar het feit dat IK er niet mee om kan gaan, zegt niets over de patiënt zelf. Het is een aandoening, het is moeilijk om het onder controle te krijgen... Maar als patiënt kan je niet van je omgeving verwachten dat iedereen er maar feilloos mee om kan gaan. Borderline is moeilijk om mee te leren leven maar dat is het voor zijn/haar omgeving ook.
Wow! Knap dat je er helemaal bovenop bent gekomen en nog wel sterker bent geworden.
Ik ken het fenomeen een beetje. Toen we in onze vorige woning woonden (maar 1 jaar gewoond) zat ik niet op mijn plek. Kwam niet meer uit bed, wilde geen leuke dingen doen en wilde continu vluchten uit dat huis. Ook was ik veel ziek (iedere 2 weken wel een koortslip), alleen maar moe en chagerijnig en wilde niemand aan mijn hoofd hebben (ik kende mezelf niet meer terug want ik ben juist het tegenovergestelde) en tegen vrienden deed ik of er niks an de hand was. Denk dat ik toen wel tegen een depressie aan zat. Ik zei tegen mijn man: Ik MOET hier weg, en heel snel. Het gaat zo niet goed met me. Binnen 2 weken hadden we een ander huis. Sinds die tijd had ik nergens meer last van.
Ik denk dus dat je als je je neerslachtig voelt of down je moet werken aan het probleem door middel van hulp van buitenaf of zelf aan het probleem moet werken als je weet wat het probleem is.
ja
Look what your love has done to me
Come on baby set me free
You just keep on pushing my love over the borderline
You cause me so much pain, I think I'm going insane
What does it take to make you see?
You just keep on pushing my love over the borderline
Come on baby set me free
You just keep on pushing my love over the borderline
You cause me so much pain, I think I'm going insane
What does it take to make you see?
You just keep on pushing my love over the borderline
Look what your love has done to me
Come on baby set me free
You just keep on pushing my love over the borderline
You cause me so much pain, I think I'm going insane
What does it take to make you see?
You just keep on pushing my love over the borderline
En nu?
Het is gewoon zo dat ik me stoor aan het geklaag van deze mensen over (in mijn ogen) kleine dingen. Dan denk ik: Als zij daar zo depressief over doen wat zou ik dan wezen als ik van al mijn problemen ook zo'n houding zou hebben. Ik denk dat ik dan al van een gebouw was gesprongen.
Dan denk ik: Maak je je daar nou zo druk om? Je zou eens moeten weten wat andere mensen wel niet voor ellende meemaken maar wel doorgaan met leven en er een oplossing voor zoeken.
begrijp precies waar je het over hebt! Heb ik zelf zo vaak gedacht. M'n moeder zei dan: ja barbara wij zijn nou eenmaal sterk en kunnen een hoop hebben, wees blij jaahaa ben ik ook En als m'n vader weer slecht is, heel slecht dan troost ik mezelf met de gedachte:
moeten weten wat andere mensen wel niet voor ellende meemaken maar wel doorgaan met leven en er een oplossing voor zoeken.
En dat het allemaal veel erger had gekund in het leven.
Bijvoorbeeld nooit een vader gekend te hebben, of zelf als kind ernstig ziek zijn
Je kan niet alles vergelijken maar toch helpt het soms..
(uh langer als 6 weken geleden ofzo )
Je bent echt voor eeuwig op je teentjes getrapt laatste aanpassing 9 juni 2008 14:37
En dat is nou zo kenmerkend aan borderliners. Veel te lang in het verleden blijven hangen en een negatieve instelling hebben. Toch weer een stukje aandacht tekort.
En dat is nou zo kenmerkend aan borderliners. Veel te lang in het verleden blijven hangen en een negatieve instelling hebben. Toch weer een stukje aandacht tekort
toch wel ja.. ik was het al lang vergeten
Ja die tekst onder jouw foto is ook ijzersterk!
BEE
Neem het maar op voor je vriendinnetje staat je goed
laatste aanpassing