Allereerst denk ik dat het niet echt mogelijk is een sluitende theorie over deze film op te stellen
Nou, volgens mij is de theorie die ik hierboven gepost heb redelijk sluitend
Dat dingen multi-interpretabel zijn maakt het juist leuk om deze, of eigenlijk in het algemeen, film te kijken. Volgens mij is kunst lang niet zo romantisch wanneer dit een 100 procent vaste werkelijkheid is.
Gedeeltelijk mee eens. Het 'probleem' wat ik hier echter mee heb is dat je Mulholland dr als 'multi interpretabel' ziet, het mijn inziens een iets minder briljante film is. Het is namelijk veel makkelijker om een 'multi interpretabele' film te maken dan een film die enerzijds complex is en anderzijds gewoon perfect goed sluitend is. Ik denk dat je toch wel behoorlijk wat schoonheid aan Mulholland drive niet ziet als je de film als 'multi interpretabel' ziet. Juist doordat alle details zo perfect in elkaar vallen (rondom 1 enkele sluitende verklaring; DE verklaring), ontstaat er schoonheid mijn inziens. Elke scene bevat zo veel details die allemaal weer precies in elkaar vallen. Dat maakt 'm juist zo briljant. Nou ja, tuurlijk, zelfs als je de film kijkt zonder de boel WILLEN te verklaren is het al pure kunst an sich, maar Mulholland drive is gewoon zo veel meer dan de som van de scenes...
Het is een puzzel die uit een soort van fractals bestaat: kleine kunstwerkjes die weer een functie hebben in een groter geheel. Als je alleen die kleine kunstwerkjes ziet, mis je het grote kunstwerk en de aansluiting van die kleine werkjes in het geheel.
En het is helemaal niet zo moeilijk om het grote kunstwerk te gaan zien. Je moet alleen effe goed op het in/uit zoomen op het kussen letten (wat het begin/eind van de droom aangeeft) en op het verschil tussen scenes met mooie, contrastrijke kleuren en die scenes met grauwe, fletse kleuren (wat het verschil tussen de dagdroom (= de verheerlijking van de werkelijkheid) en de realiteit aangeeft).
Vervolgens moet je de film dan nog eens herzien en gaan je ongetwijfeld dingen opvallen, zoals wanneer ineens de blauwe sleutel op de tafel ligt in een scene met fletse kleuren (aangevend dat de moord heeft plaatsgevonden, klopt ook met het feit dat de detectives naar haar op zoek zijn op dat moment), dat het ene moment de asbak wordt opgehaald en in een LATERE scene ineens weer op tafel staat (wat de chronologie aangeeft, de latere scene vond dus EERDER plaats in tijd, die 2 scenes volgen trouwens vlak naar elkaar en bij het begin van die 2e scene zoomt Lynch dus eerst op die asbak in, die in de vorige scene net is opgehaald). In die tweede scene (waar de 2 vrouwelijke hoofdrolspelers met elkaar de liefde bedrijven) zijn de kleuren echter flets, aangeven dat dit nog steeds de realiteit is (maar op eerder moment plaatsvond). Camilla zegt in die scene ineens dat ze dit niet meer wil doen en Diane draait vervolgens door door ... En in die vorige scene (die dus later plaatsvond) ligt de sleutel op tafel, precies zoals was afgesproken met de huurmoordenaar.
Maar wat ik eigenlijk maar wil zeggen, is dat als je het allemaal niet zo ziet, dan mis je waarschijnlijk dat detail van die asbak, waardoor je de chronologische volgorde al mist en daardoor dus een heel belangrijk deel van het verhaal mist.
Let trouwens ook op dat in de droom, alle personen uit de werkelijkheid voorkomen; alleen, net als in je eigen dromen, kunnen deze personen in hele andere situaties voorkomen en bepaalde situaties uit de werkelijkheid komen weer op een andere manier in de droom terug). Maar ook associaties met die situaties: bijvoorbeeld, tegen het einde van de film, waar de huurmoordenaar vertelt dat als hij de blauwe sleutel op haar tafel legt dat het teken is dat Camilla vermoord is, zie je dat Diane eventjes die ene man met dat donkere haar ziet, uit het begin van die film, in die scene in die snackbar waar hij vertelt over die enorme angst: dat is dus de angst die Diane op DAT moment voelde; die angst past bij DAT moment).
Zit trouwens net nog effe dat stukje te bekijken, als Diane aan die hitman vraag over die blauwe key 'what does it open' en je de huurmoordenaar ziet lachen en denken 'dat is dus de sleutel van pandorra's box, daar kom je nog wel achter ... ' pff ...
In een volgende scene zie je de 'kwelgeesten' uit het blauwe doosje (pandorra's box) ontsnappen, nadat Diana de blauwe sleutel voor het openen van pandorra's box heeft ontvangen; de kwelgeesten jagen haar op en en Diane pleegt uiteindelijk zelfmoord ...
Maar dat soort dingen ga je uiteindelijk pas zien als je inziet wat de droom is en wat de realiteit en hoe de realiteit chronologisch in elkaar zit (wat Lynch weer aangeeft mbv allerlei details zoals de asbak, sleutel etc)
Nou ja, ik zou zeggen, bekijk de film nog een keer, ik denk dat je er gewoon niet omheen KAN dat Diane er in bepaalde scenes veel minder mooi uitziet en de kleuren in DIE scenes veel fletser zijn dan in andere scenes en in haar droom en de verhoudingen tussen personen in DIE scenes anders zijn dan de verhoudingen in de droom (in de droom is Diane de 'heldin', heeft succes en iedereen aanbidt haar, in de realiteit is het echter andere koek
).
Als je dus aanneemt dat DIE grauwe scenes (met 'lelijke' Diane) de werkelijkheid voorstelt en die 'mooie' scenes de fantasie en het stuk tussen het in/uit zoomen op het kussen een droom ... Dan denk ik dat dan na NOG een keer kijken je het er wel bijna mee eens MOET zijn dat deze film slechts op 1 manier te verklaren is
Bij die laatste herziening gaat dan namelijk ineens alles in elkaar vallen ... En dan pas zie je dat dit gewoon met AFSTAND de beste film OOIT moet zijn
