The Legend of Zelda (NES): Een historisch spel IMO. Maar als ik deze nu speel op een emulator.. besef ik hoe tering moeilijk dit spel is. En dat Save-frame een hele handige optie is..
The Adventure of Link (NES): Een slap aftreksel van de eerte. Met een redelijk super-mario gehalte. Vooral in dungeons.. Teveel springen.. Echt een platform-game.. En die liedjes... ik ken ze nóg allemaal uit mijn hoofd...
A Link to the Past (SNES): Woeh... deze blijft leuk om te spelen. Pas nog gedaan. Alles zit perfect in elkaar in deze game. Het verhaal, de graphics. Je krijgt er het echte "zelda-gevoel" van. Vooral de overgang naar keerzijde van hyrule is heel leuk... (the lost world heette het geloof ik)
Ocarina of Time (N64): De beste Zelda IMO. Zowiezo: Zelda in 3D!!! w00t! Op sommige momenten kweken ze in dit spel een bepaalde sfeer waar je dus grof kippevel van krijgt.
Majora's Mask (N64): Ja jammer... Heb dit spel van de week toevallig nog es gedaan. Heb het alweer snel laten liggen. 3 dungeons... Tijd.. Maskers... maar 3 dagen... zucht* Ik zeg het niet gauw... Maar zónder walkthrough is dit spel gewoon NIET te doen... (of zijn er mensen die beweren dit spel uitgespeeld te hebben op eigen houtje? In dat geval schaam ik me diep.)
The Wind Waker (GameCube): Helaas.. ik ben nintendo-fan. Maar bij de game-cube houdt het effe voor me op. Nee dank je wel... Game-cube... *proest*
Links awakening, four swords, oracle of seasons & ages, the wind waker en the minsish cap: Deze lijken allemaal op elkaar. Maar neemt niet weg dat deze heel leuk waren. Allemaal hebben ze iets anders. Maar Links awakening blijft toch het beste van de GB serie..
Heb laatst de Twilight princess gezien bij mijn broertje op de cube.. Ziet er leuk uit... Maar dan ga ik me toch echt de Wii ervoor halen
