....??
Forumonderwerp · 799266
3 volgers · 22838x bekeken
ja naja dan plege ze maar zelfmoord als niks helpt
moete ze lekker zelf weten dan
moete ze lekker zelf weten dan
Je zult de mensen die zelfmoord hebben gepleegt nooit helemaal snappen..
Daarom heeft iedereen hier ook een eigen mening,
de 1 is er wel mee eens, de andere niet..
En ik ben het er ook NIET mee eens!
Belachelijk niet, maar door sommige word hier nogal egoistisch gereageerd. En idd, die reacties..
Valt me erg op dat iedereen hier heel open over zijn/haar problemen verteld.. Terwijl we eigenlijk gewoon vreemden voor elkaar zijn^^
Maha, kan aan mij liggen
Daarom heeft iedereen hier ook een eigen mening,
de 1 is er wel mee eens, de andere niet..
En ik ben het er ook NIET mee eens!
wat een belachelijk topic...gaat wel ver sommige reacties die hierin staan....
Belachelijk niet, maar door sommige word hier nogal egoistisch gereageerd. En idd, die reacties..
Valt me erg op dat iedereen hier heel open over zijn/haar problemen verteld.. Terwijl we eigenlijk gewoon vreemden voor elkaar zijn^^
Maha, kan aan mij liggen
Blijkbaar is het nodig om erover te praten.
Blijkbaar is het nodig om erover te praten.
Dat kan wel eens als nodig worden ervaren.
Het kan verhelderend werken voor sommige, inclusief mezelf om te weten dat je niet de enigste bent met het verwerken van een verlies.Het is altijd "fijn" om te horen hoe een ander er mee om gegaan is.
Laat me duidelijk zijn, ik snap niet waarom sommige mensen zichzelf van het leven beroven.Dat wil alleen niet zeggen dat ik het veroordeel.Zoals al eens eerder hier is vertelt: de een beleeft het anders dan de ander!
laatste aanpassing
(permanent verbannen)
nee, het is niet de enigste oplossing. Mijn beste vriend heeft zelfmoord gepleegd, en er is helemaal niks mee opgelost. Zelfmoord is een manier van weglopen voor je problemen..
Nee 
het is niet de enigste oplossing
het is niet de enigste oplossing (permanent verbannen)
en of dat telt, tuurlijk telt dat! ik gaf om hem, en als hij hier gelukkig van is, dan is het goed zo.. maar er is niks mee opgelost.
(permanent verbannen)
ja, dat hou ik ook in m'n achterhoofd. ik ben aan de ene kant ook wel opgelucht dat ie deze beslissing heeft genomen, hij heeft voor zichzelf gekozen, en ik weet dat hij 't erg moeilijk had met zichzelf.. maar hij heeft ons wel met vragen achtergelaten..
de brief die hij had achtergelaten, leverde nog meer vragen op..
de brief die hij had achtergelaten, leverde nog meer vragen op..
ik weet niet zo goed hoe ik erover denk ..
als je zelfmoord pleegt laat je mensen achter die van je houden en die je pijn doet.
maar om de beslissing te maken om zelfmoord te plegen zegt ook veel, diegene kiest eindelijk misschien een keer voor zich zelf.
als je zelfmoord pleegt laat je mensen achter die van je houden en die je pijn doet.
maar om de beslissing te maken om zelfmoord te plegen zegt ook veel, diegene kiest eindelijk misschien een keer voor zich zelf.
ik vind het pure zwakte..
en hoezo rust..en kies je voor jezelf..
dat doe je pas echt als je er voor kiest het anders te gaan doen..
en als je denk ik kom er niet uit kan het toch alleen maar beter worden..
maar ja een gezonde geest heb je dan niet als je op zulke ideeen kom en dan is misschien beter als de zwakke er mee kappen zo werkt de natuur ook..
alleen de sterke overwinnen.. en kunnen het leven dus aan.
maar je leven verloopt nou eenmaal naar je eigen gemaakte keuzes dus heb je het zelf in de hand..en je hebt altijd de keus nu het anders te gaan doen.. maar zelfmoord nee kan er niks positiefs over zeggen..
en hoezo rust..en kies je voor jezelf..
dat doe je pas echt als je er voor kiest het anders te gaan doen..
en als je denk ik kom er niet uit kan het toch alleen maar beter worden..
maar ja een gezonde geest heb je dan niet als je op zulke ideeen kom en dan is misschien beter als de zwakke er mee kappen zo werkt de natuur ook..
alleen de sterke overwinnen.. en kunnen het leven dus aan.
maar je leven verloopt nou eenmaal naar je eigen gemaakte keuzes dus heb je het zelf in de hand..en je hebt altijd de keus nu het anders te gaan doen.. maar zelfmoord nee kan er niks positiefs over zeggen..
soms is zelfmoord de enige oplossing??
Helemaal mee eens SOMS wel in erg zieke gevallen ik vind alleen dat ze daar geen andere mee moeten belasten door voor de trein te springen etc
Helemaal mee eens SOMS wel in erg zieke gevallen ik vind alleen dat ze daar geen andere mee moeten belasten door voor de trein te springen etc
ik vind het pure zwakte..
en hoezo rust..en kies je voor jezelf..
jij bent echt iemand waar alles op rolletjes loop.
misschien kunnen mensen mij nog van een maand of 8 geleden. k ben toen ook zwaar depressief geweest en ben r nu weer helemaal uit
maar soms kan je je niet voorstellen wat iemand op zijn schouders draagt.
tuurlijk is het geen oplossing!!! zeker niet, maar sommige mensen kunnen maar 1 oplossing bedenken en dat is zelfmoord.
ik heb r dus 4 maanden voor in therapie gezeten, en als je verhalen hoort van andere mensen
krijg je echte respect ( ook al zouden ze zelfmoord plegen )
als je zoveel tegenslagen krijgt te verwerken, komt de gedachtte wel bij je op
Voor die mensen die zelfmoord gepleegd hebben is het de enigste oplossing geweest, anders hadden ze het niet gedaan. Er zijn andere oplossingen, maar die hebben ze niet gezien/gevonden. Alleen die personen begrijpen waarom ze het willen doen en daar hebben ze echt wel lang over nagedacht, het is niet iets wat je zo maar ff verzint en doet.
Ik heb er wel begrip voor, het is alleen ongelofelijk vervelend voor de nabestaanden, zeker als er geen afscheidsbrief ofzoiets is.
Ik heb er wel begrip voor, het is alleen ongelofelijk vervelend voor de nabestaanden, zeker als er geen afscheidsbrief ofzoiets is.
laatste aanpassing
ik kan me best voorstellen dat als je zo gestresst
en depressief bent, en je geen oplossing ervoor kan vinden dat je ertoe in staat bent ja
en depressief bent, en je geen oplossing ervoor kan vinden dat je ertoe in staat bent ja
donateur
Het suïcidaal proces begint met gedachten aan zelfdoding. Deze zijn aanvankelijk vaag zoals “ik zou willen dat ik er niet meer was” of “het zou voor iedereen beter zijn als ik er niet meer was”.
Deze gedachten kunnen concreter en meer dwingend worden en leiden tot een suïcidaal plan: hoe zal ik het doen, wanneer, met welk middel? Eventueel worden maatregelen getroffen om dit plan uit te voeren: medicatie verzamelen, een touw zoeken, gaan kijken naar de spoorweg ... Soms wordt het afscheid voorbereid door bepaalde regelingen te treffen zoals een testament of afscheidsbrief schrijven, dingen weggeven. Wanneer deze voorbereidingen uitgevoerd worden, stijgt de kans op een poging aanzienlijk. De spreekwoordelijke “laatste druppel”, b.v. een kleine ruzie, een tegenslag, eventueel in combinatie met ontremmende factoren als alcohol- en druggebruik en voorbeelden in de omgeving, brengt de realisatie van het plan dichterbij. Er kan een zelfmoordpoging volgen, al dan niet met dodelijke afloop.
Na een poging kan de suïcidale persoon een gevoel van opluchting ervaren, maar de kans dat het suïcidaal proces weer opduikt is reëel. Bij sommige personen loopt dit proces over jaren en zijn er verschillende pogingen. Anderen doorlopen dit proces in een paar uren en zijn meer impulsief in hun gedrag. Niet elk suïcidaal proces eindigt in een zelfmoord.
In de beginfase van dit proces is men vaak angstig en agressief als reactie op oncontroleerbare stress De factoren die deze stress veroorzaken kunnen zowel vanuit de omgeving komen als van binnen de persoon zelf en geven hem het gevoel "in de val te zitten". Williams spreekt van "entrapment" (zich gevangen voelen). De persoon wil ontsnappen aan deze situatie die hij als ondraaglijk ervaart, maar slaagt hier niet in. Hij voelt zich hulpeloos en hopeloos. Williams ziet suïcidaal gedrag eerder als een schreeuw van pijn ("cry of pain") dan als een roep om hulp ("cry for help"). Suïcidaal gedrag kan een communicatief resultaat hebben, zonder dat communicatie het belangrijkste motief ervan is. Iemand die suïcidaal gedrag stelt is meestal ambivalent;enerzijds wil men (misschien) dood zijn, anderzijds wil men een ander leven. Men wil dat de situatie verandert, dat de gevoelens die ermee gepaard gaan ophouden en dat het lijden stopt.
Bij een zelfmoordpoging is er nog sprake van een actief verzet. Men is angstig, prikkelbaar en agressief. Verder in het suïcidaal proces neemt de hopeloosheid toe en heeft men het gevoel uitgevochten te zijn. Men heeft de neiging op te willen geven en de kans op een effectieve zelfmoord wordt groot (Williams 1997).
Op gevoelsmatig vlak en in het denken is er een vernauwing. De persoon ervaart hoofdzakelijk negatieve gevoelens, kan niet meer genieten en voelt zich in toenemende mate hulpeloos en hopeloos.
Personen die zich in een suïcidaal proces bevinden vertonen vaak denkstoornissen en geheugenstoornissen. Opvallend is het dichotoom denken: zwart/wit-denken, waarbij de persoon geen middenweg ziet, enkel de extremen.
Andere mogelijke denkstoornissen zijn:
Selectieve abstractie : op basis van één element een conclusie trekken; b.v. in de beoordeling van een verhandeling merkt de leraar op dat de inleiding te lang was, de leerling concludeert dat zijn verhandeling niet goed was.
Arbitraire gevolgtrekking : conclusies trekken op basis van irrelevante zaken; b.v. de persoon wil iemand opbellen, de telefoon wordt niet beantwoord en hij concludeert: “Zie je wel, er is niemand die mij nog kan helpen.”
Overgeneraliseren : algemene conclusies trekken op basis van één gebeurtenis; b.v.: “Ik ben gezakt op dit examen, ik zal niet slagen dit jaar”.
Catastrofaal denken : het allerslechtste denken; b.v.: “Als ik niet slaag, heb ik geen toekomst meer.”
Ook het geheugen kan geblokkeerd raken. Het gebeurt vaak dat de negatieve herinneringen de bovenhand halen op positieve herinneringen. Men kan zich ook niet meer goed herinneren hoe men ervoor kan zorgen dat men zich beter gaat voelen.
Concreet kan de vernauwing op de volgende vlakken vast gesteld worden:
De beleving van de eigen situatie:
de persoon ziet alleen het probleem, kan er geen afstand van nemen, wordt erdoor opgeslorpt.
De kijk op de eigen mogelijkheden:
de persoon verliest zijn kracht, heeft de indruk zijn leven niet meer in handen te hebben.
De gevoelswereld:
de persoon heeft een negatieve stemming en voelt zich somber, moe, wanhopig, minderwaardig, machteloos, hulpeloos, hopeloos; ook agressieve gevoelens zijn vaak aanwezig.
De waardenbeleving:
wat vroeger belangrijk was, lijkt de moeite niet meer. Men verliest de kracht om zich nog voor iets in te zetten. Ook het gevoel van eigenwaarde is sterk verminderd, wat de kans op zelfvernietiging verhoogt.
Het tijdsbesef en de ruimtebeleving:
de persoon ziet geen toekomst meer, het lijden lijkt wel eeuwig te zullen duren. De ruimte waarin iemand zich beweegt wordt steeds kleiner, ook letterlijk.
De intermenselijke relaties: de persoon sluit zich geleidelijk aan meer af van zijn omgeving en raakt geïsoleerd. Communicatie wordt gemeden; b.v. de telefoon wordt niet meer opgenomen, afspraken worden afgezegd. Sommige mensen hebben nog wel contacten, maar deze blijven oppervlakkig. Het zich afsluiten van anderen biedt bescherming tegen nog meer gekwetst worden. Tegelijkertijd heeft de persoon het gevoel dat niemand hem begrijpt of werkelijk kent. Anderen stellen zich heel afhankelijk op t.o.v. één persoon, waardoor ze zeer kwetsbaar zijn. Door zich af te sluiten krijgen ervaringen die de negatieve gedachten en verwachtingen kunen weerleggen, weinig kans. Men voelt zich verlaten, in de steek gelaten. Schuld- en schaamtegevoelens over het eigen suïcidaal gedrag maken dat communicatie hierover vaak gemeden wordt.
Vaak merkt men een vlucht in de verbeelding op. De persoon zit opgesloten in zijn eigen fantasieën. Er wordt gefantaseerd over de eigen dood: “Hoe zou de wereld eruit zien zonder mij?” Vage gedachten kunnen evolueren naar concrete plannen. Men fantaseert over hoe men het zou doen, waar, wanneer. Hoe zal de begrafenis zijn? Wie zal er om mij treuren? Hoe zullen de anderen zich voelen?
Bij adolescenten ziet men vaak een uitgewerkte fantasiewereld. Naar aanleiding van een bepaald boek, gedicht of film, kunnen er uitgebreide - soms romantische - fantasieën ontstaan over suïcide en dood. Identificatie met en romantisering van de hoofdfiguur of schrijver, kunnen als troost dienen en als afweer van de angst voor dood en suïcide.
Deze gedachten kunnen concreter en meer dwingend worden en leiden tot een suïcidaal plan: hoe zal ik het doen, wanneer, met welk middel? Eventueel worden maatregelen getroffen om dit plan uit te voeren: medicatie verzamelen, een touw zoeken, gaan kijken naar de spoorweg ... Soms wordt het afscheid voorbereid door bepaalde regelingen te treffen zoals een testament of afscheidsbrief schrijven, dingen weggeven. Wanneer deze voorbereidingen uitgevoerd worden, stijgt de kans op een poging aanzienlijk. De spreekwoordelijke “laatste druppel”, b.v. een kleine ruzie, een tegenslag, eventueel in combinatie met ontremmende factoren als alcohol- en druggebruik en voorbeelden in de omgeving, brengt de realisatie van het plan dichterbij. Er kan een zelfmoordpoging volgen, al dan niet met dodelijke afloop.
Na een poging kan de suïcidale persoon een gevoel van opluchting ervaren, maar de kans dat het suïcidaal proces weer opduikt is reëel. Bij sommige personen loopt dit proces over jaren en zijn er verschillende pogingen. Anderen doorlopen dit proces in een paar uren en zijn meer impulsief in hun gedrag. Niet elk suïcidaal proces eindigt in een zelfmoord.
In de beginfase van dit proces is men vaak angstig en agressief als reactie op oncontroleerbare stress De factoren die deze stress veroorzaken kunnen zowel vanuit de omgeving komen als van binnen de persoon zelf en geven hem het gevoel "in de val te zitten". Williams spreekt van "entrapment" (zich gevangen voelen). De persoon wil ontsnappen aan deze situatie die hij als ondraaglijk ervaart, maar slaagt hier niet in. Hij voelt zich hulpeloos en hopeloos. Williams ziet suïcidaal gedrag eerder als een schreeuw van pijn ("cry of pain") dan als een roep om hulp ("cry for help"). Suïcidaal gedrag kan een communicatief resultaat hebben, zonder dat communicatie het belangrijkste motief ervan is. Iemand die suïcidaal gedrag stelt is meestal ambivalent;enerzijds wil men (misschien) dood zijn, anderzijds wil men een ander leven. Men wil dat de situatie verandert, dat de gevoelens die ermee gepaard gaan ophouden en dat het lijden stopt.
Bij een zelfmoordpoging is er nog sprake van een actief verzet. Men is angstig, prikkelbaar en agressief. Verder in het suïcidaal proces neemt de hopeloosheid toe en heeft men het gevoel uitgevochten te zijn. Men heeft de neiging op te willen geven en de kans op een effectieve zelfmoord wordt groot (Williams 1997).
Op gevoelsmatig vlak en in het denken is er een vernauwing. De persoon ervaart hoofdzakelijk negatieve gevoelens, kan niet meer genieten en voelt zich in toenemende mate hulpeloos en hopeloos.
Personen die zich in een suïcidaal proces bevinden vertonen vaak denkstoornissen en geheugenstoornissen. Opvallend is het dichotoom denken: zwart/wit-denken, waarbij de persoon geen middenweg ziet, enkel de extremen.
Andere mogelijke denkstoornissen zijn:
Selectieve abstractie : op basis van één element een conclusie trekken; b.v. in de beoordeling van een verhandeling merkt de leraar op dat de inleiding te lang was, de leerling concludeert dat zijn verhandeling niet goed was.
Arbitraire gevolgtrekking : conclusies trekken op basis van irrelevante zaken; b.v. de persoon wil iemand opbellen, de telefoon wordt niet beantwoord en hij concludeert: “Zie je wel, er is niemand die mij nog kan helpen.”
Overgeneraliseren : algemene conclusies trekken op basis van één gebeurtenis; b.v.: “Ik ben gezakt op dit examen, ik zal niet slagen dit jaar”.
Catastrofaal denken : het allerslechtste denken; b.v.: “Als ik niet slaag, heb ik geen toekomst meer.”
Ook het geheugen kan geblokkeerd raken. Het gebeurt vaak dat de negatieve herinneringen de bovenhand halen op positieve herinneringen. Men kan zich ook niet meer goed herinneren hoe men ervoor kan zorgen dat men zich beter gaat voelen.
Concreet kan de vernauwing op de volgende vlakken vast gesteld worden:
De beleving van de eigen situatie:
de persoon ziet alleen het probleem, kan er geen afstand van nemen, wordt erdoor opgeslorpt.
De kijk op de eigen mogelijkheden:
de persoon verliest zijn kracht, heeft de indruk zijn leven niet meer in handen te hebben.
De gevoelswereld:
de persoon heeft een negatieve stemming en voelt zich somber, moe, wanhopig, minderwaardig, machteloos, hulpeloos, hopeloos; ook agressieve gevoelens zijn vaak aanwezig.
De waardenbeleving:
wat vroeger belangrijk was, lijkt de moeite niet meer. Men verliest de kracht om zich nog voor iets in te zetten. Ook het gevoel van eigenwaarde is sterk verminderd, wat de kans op zelfvernietiging verhoogt.
Het tijdsbesef en de ruimtebeleving:
de persoon ziet geen toekomst meer, het lijden lijkt wel eeuwig te zullen duren. De ruimte waarin iemand zich beweegt wordt steeds kleiner, ook letterlijk.
De intermenselijke relaties: de persoon sluit zich geleidelijk aan meer af van zijn omgeving en raakt geïsoleerd. Communicatie wordt gemeden; b.v. de telefoon wordt niet meer opgenomen, afspraken worden afgezegd. Sommige mensen hebben nog wel contacten, maar deze blijven oppervlakkig. Het zich afsluiten van anderen biedt bescherming tegen nog meer gekwetst worden. Tegelijkertijd heeft de persoon het gevoel dat niemand hem begrijpt of werkelijk kent. Anderen stellen zich heel afhankelijk op t.o.v. één persoon, waardoor ze zeer kwetsbaar zijn. Door zich af te sluiten krijgen ervaringen die de negatieve gedachten en verwachtingen kunen weerleggen, weinig kans. Men voelt zich verlaten, in de steek gelaten. Schuld- en schaamtegevoelens over het eigen suïcidaal gedrag maken dat communicatie hierover vaak gemeden wordt.
Vaak merkt men een vlucht in de verbeelding op. De persoon zit opgesloten in zijn eigen fantasieën. Er wordt gefantaseerd over de eigen dood: “Hoe zou de wereld eruit zien zonder mij?” Vage gedachten kunnen evolueren naar concrete plannen. Men fantaseert over hoe men het zou doen, waar, wanneer. Hoe zal de begrafenis zijn? Wie zal er om mij treuren? Hoe zullen de anderen zich voelen?
Bij adolescenten ziet men vaak een uitgewerkte fantasiewereld. Naar aanleiding van een bepaald boek, gedicht of film, kunnen er uitgebreide - soms romantische - fantasieën ontstaan over suïcide en dood. Identificatie met en romantisering van de hoofdfiguur of schrijver, kunnen als troost dienen en als afweer van de angst voor dood en suïcide.
Er komt altijd wel een betere tijd..........
Als je alles negatief blijft zien duurt het alleen een stuk langer.....
Als je alles negatief blijft zien duurt het alleen een stuk langer.....
donateur
Als je alles negatief blijft zien duurt het alleen een stuk langer.....
De intermenselijke relaties: de persoon sluit zich geleidelijk aan meer af van zijn omgeving en raakt geïsoleerd. Communicatie wordt gemeden; b.v. de telefoon wordt niet meer opgenomen, afspraken worden afgezegd. Sommige mensen hebben nog wel contacten, maar deze blijven oppervlakkig. Het zich afsluiten van anderen biedt bescherming tegen nog meer gekwetst worden. Tegelijkertijd heeft de persoon het gevoel dat niemand hem begrijpt of werkelijk kent. Anderen stellen zich heel afhankelijk op t.o.v. één persoon, waardoor ze zeer kwetsbaar zijn. Door zich af te sluiten krijgen ervaringen die de negatieve gedachten en verwachtingen kunen weerleggen, weinig kans. Men voelt zich verlaten, in de steek gelaten. Schuld- en schaamtegevoelens over het eigen suïcidaal gedrag maken dat communicatie hierover vaak gemeden wordt.
Het suïcidaal proces begint met gedachten aan zelfdoding. Deze zijn aanvankelijk vaag zoals “ik zou willen dat ik er niet meer was” of “het zou voor iedereen beter zijn als ik er niet meer was”.
Deze gedachten kunnen concreter en meer dwingend worden en leiden tot een suïcidaal plan: hoe zal ik het doen, wanneer, met welk middel? Eventueel worden maatregelen getroffen om dit plan uit te voeren: medicatie verzamelen, een touw zoeken, gaan kijken naar de spoorweg ... Soms wordt het afscheid voorbereid door bepaalde regelingen te treffen zoals een testament of afscheidsbrief schrijven, dingen weggeven. Wanneer deze voorbereidingen uitgevoerd worden, stijgt de kans op een poging aanzienlijk. De spreekwoordelijke “laatste druppel”, b.v. een kleine ruzie, een tegenslag, eventueel in combinatie met ontremmende factoren als alcohol- en druggebruik en voorbeelden in de omgeving, brengt de realisatie van het plan dichterbij. Er kan een zelfmoordpoging volgen, al dan niet met dodelijke afloop.
Na een poging kan de suïcidale persoon een gevoel van opluchting ervaren, maar de kans dat het suïcidaal proces weer opduikt is reëel. Bij sommige personen loopt dit proces over jaren en zijn er verschillende pogingen. Anderen doorlopen dit proces in een paar uren en zijn meer impulsief in hun gedrag. Niet elk suïcidaal proces eindigt in een zelfmoord.
mooi gekopieerd allemaal.............
mensen die zelfmoord plegen zijn heel sterk volgens mij........ze zijn zich denk ik ook heel goed bewust van het feit dat ze mensen met veel verdriet achterlaten
denk dat je hem verkeerd opvat,
ze zijn juist sterk omdat zo zo'n definitief besluit durven te nemen......
ze zijn juist sterk omdat zo zo'n definitief besluit durven te nemen......
laatste aanpassing
donateur
denk dat je hem verkeerd opvat,
ze zijn juist sterk omdat zo zo'n definitief besluit durven te nemen......
dat begreep ik ook wel
en ik denk dat sommige zich heus wel beseffen dat je mensen met verdriet achter laat
maar weegt dat op tegen je eigen verdriet...?
en zodra je dat weet heb je voor jezelf t antwoord denk ik..
Je kan het wel niet meer zien zitten even. maar ik vind dat geen reden om zelfmoord te geven! er zijn nattuurlijk veeel verschillende redenen, maar dan nog!
Zijn op veel problemen een oplossing te vinden!!
Zijn op veel problemen een oplossing te vinden!!
Ik vind het echt niet egoistich.
Het is erg genoeg als mensen zo diep in de put zitten.
Mensen zouden minder moeten oordelen,
het gaat niet altijd over het verdriet van degene die achterblijven, heb je ooit weleens in die situatie gezeten?
En dan wil je hulp duurt het maanden voor dat je bij een instantie geholpen word.
Als je in die situatie zit en elke x de deur in je gezicht gesmeten krijg helpt ook niet echt.
Dus oordeel niet zo snel.
Het is altijd makkelijk praten behalve als je in die situatie zit.
Het is erg genoeg als mensen zo diep in de put zitten.
Mensen zouden minder moeten oordelen,
het gaat niet altijd over het verdriet van degene die achterblijven, heb je ooit weleens in die situatie gezeten?
En dan wil je hulp duurt het maanden voor dat je bij een instantie geholpen word.
Als je in die situatie zit en elke x de deur in je gezicht gesmeten krijg helpt ook niet echt.
Dus oordeel niet zo snel.
Het is altijd makkelijk praten behalve als je in die situatie zit.
ik vind het pure zwakte..
en hoezo rust..en kies je voor jezelf..
dat doe je pas echt als je er voor kiest het anders te gaan doen..
en als je dat al hebt gedaan en je nog verder zinkt
maar je leven verloopt nou eenmaal naar je eigen gemaakte keuzes dus heb je het zelf in de hand
dikke bullshit
en als je dat al hebt gedaan en je nog verder zinkt
Er is altijd een stok om mee te slaan. Suicidalen zeggen dat ze niet geholpen worden en dus is het begrijpelijk. En 'levensgenieters' zeggen dat suicidalen niet geholpen willen worden en zich er niet toe zetten om er overheen te komen. En vinden het weer onbegrijpelijk dat iemand zelfmoord pleegt...
dikke bullshit
deels ja... niet alles heb je in de hand, maar een oplossing is 9 vd 10 keer wel te verkrijgen.
De prijs is mij te hoog, en zal een zelfmoord nooit begrijpen. Vind het wel egoïstisch tegenover jezelf...
uitleg??????
Nou, je ontzegt jezelf heel veel moois uit het leven. Kijk eens naar 'de mooie dingen des levens' en zeg dan eens tegen jezelf "dat wil ik nooit meer zien!"...
In mijn ogen is er altijd wel een uitweg. Een mens is beresterk als het moet, maar men moet wel willen... En vind dat je jezelf te kort doet als je er uitstapt.
Kijk eens naar 'de mooie dingen des levens'
en als je die mooie dingen alsmaar weer alleen bij andere ziet
In mijn ogen is er altijd wel een uitweg
ieder zijn mening
Een mens is beresterk als het moet
maar ooit houdt t op een mens heeft namelijk gevoelens en is geen stuk steen wat alles ken hebben
en als je die mooie dingen alsmaar weer alleen bij andere ziet
maar ooit houdt t op een mens heeft namelijk gevoelens en is geen stuk steen wat alles ken hebben
Gaan we een beetje richting mijn eerste opmerking denk...
Een hopeloze voelt zich reddeloos, een probleemloze voelt zich machteloos...
dit topic blijft moeilijk
er reageren hier veel mensen die niet weten waar ze over praten
een enkeling weet waar die over praat
vind het eigenlijk ook geen onderwerp om te discusieren maar ja
er reageren hier veel mensen die niet weten waar ze over praten
een enkeling weet waar die over praat
vind het eigenlijk ook geen onderwerp om te discusieren maar ja
donateur
Kijk eens naar 'de mooie dingen des levens'
iemand die depressief is ziet dat niet, voelt het niet en beleeft het niet, en dat is misschien wel het ergste en het meest angstaanjagende...het besef hebben dat je niets meer voelt. Afgevlakt zijn en geen emoties hebben is gruwlijk
In mijn ogen is er altijd wel een uitweg
komt omdat jij gezond bent, gezond kan redeneren, iemand die zie is kan dat niet
Nevermind
laatste aanpassing
iemand die depressief is ziet dat niet, voelt het niet en beleeft het niet, en dat is misschien wel het ergste en het meest angstaanjagende...het besef hebben dat je niets meer voelt. Afgevlakt zijn en geen emoties hebben is gruwlijk
dat maak ik ook vaak mee, dat ik dat heb.
dat maak ik ook vaak mee, dat ik dat heb.
Als je er over wilt praten of een praatpaal cq zeikpaal nodig hebt weet je me hier te vinden!