Uitspraak van verwijderd op zaterdag 1 juli 2006 om 13:40:
hopelijk komen alle klassiekers voorbij zoals Estranged, November rain, Yesterday.
Guns N' Roses lijkt na jaren van stilte eindelijk bezig met een serieuze comeback. Nou ja, Guns N' Roses... zanger Axl Rose en zijn huidige verzameling huurlingen tourt sinds kort door Europa.
"Hoeveel van jullie motherfuckers dachten dat we niet op zouden komen draven?" vraagt Axl Rose met de nodige zelfspot aan de Portugese fans. "Kijk, ze steken nog allemaal hun hand op ook!" We zijn bij Rock in Rio in Lissabon, de Europese variant van het gelijknamige megafestival in Brazilië. Daar mag Guns N' Roses zaterdagnacht in het prachtige Parque da Bela Vista afsluiten. Axl en zijn nieuwe maten zijn er niet alleen inderdaad komen opdraven - voorheen niet altijd een zekerheidje, de show duurt ruim twee uur en bij vlagen rockt Axl als in zijn beste dagen. Bij vlagen echter ook weer niet. En hoe goed ze ook zijn, de drie nieuwe gitaristen kunnen Slash niet doen vergeten.
De charismatische tandem Axl/Slash vormde ooit hét gezicht van Guns 'n Roses, rond 1990 zo'n beetje de grootste rockband op aarde. Ergens na de release van de albums Use your Illusion I & II ('91) ging het mis tussen de twee: Slash wilde trouw blijven aan de op blues gebaseerde rock die ze groot had gemaakt, Axl wilde een moderner industrial geluid. De band spatte uit elkaar en waar Slash en de anderen in diverse nieuwe projecten opdoken, trok Axl zich terug in de studio. Al meer dan tien jaar werkt hij met een circus van almaar wisselende muzikanten aan een plaat die Chinese Democracy moet gaan heten. Als het goed is komt hij deze herfst uit, maar de releasedatum is al zo vaak verschoven dat niemand zijn hand daarvoor in het vuur zal durven steken.
Het gedoe met zijn plaat en zijn draaideurbeleid met werknemers heeft de reputatie van Axl als
rockicoon bepaald geen goed gedaan. Een vorige comeback in 2002 mislukte bovendien; bij een optreden in Vancouver kwam de band toen níét opdraven, waarop teleurgestelde fans de binnenstad kort en klein sloegen. Zijn status hangt inmiddels ergens tussen die van levende legende en het lachertje van de rock.
Het optreden in Lissabon is zeker niet lachwekkend, maar helemaal overtuigen doet de band ook weer niet. Axl - 44 al weer, ingevlochten haar en een ringbaardje - oogt wat onzeker en mist zijn oude arrogante rockster-uitstraling. Wel rent hij zich de hele avond in het zweet en spaart hij zijn stembanden niet. Krijsen kan hij nog als de beste, al raakt hij bij de lange zanglijnen van Sweet Child O'Mine buiten adem. Een flink aantal pauzes haalt bovendien de vaart uit het optreden, net als de knappe maar overbodige solostukjes van de individuele bandleden.
De set kent een paar nummers van het nieuwe album, maar die blijven op het eerste gehoor niet echt hangen. Het publiek is daar natuurlijk ook niet voor gekomen; dat wil eindelijk weer eens keihard meezingen met de echte klassiekers. Wat dat betreft stelt Guns N' Roses niet teleur, met onder meer openingsnummer Welcome to the jungle, You could be mine, de onvermijdelijke ballad November Rain en afsluiter Paradise City. Het zijn nog altijd onweerstaanbaar lekkere rocksongs, uitstekend gespeeld bovendien, al is het dan door een stelletje anonieme huurlingen. Ook de meer obscure nummers uit de beginjaren, zoals het opzwepende Out to get me, komen een stuk beter uit de verf dan Axls nieuwe songs. Zo bewijst hij onbedoeld het gelijk van Slash: de echte kracht van Guns N' Roses zit 'm in ouderwetse bluesy hardrock. Een reünie van dat tweetal zit er voorlopig niet in; muzikale meningsverschillen zijn inmiddels aangevuld met allerlei persoonlijke en zakelijke conflicten. Het echte Guns N' Roses komt waarschijnlijk nooit meer terug, maar eerlijk is eerlijk: Axl lijkt serieus werk te maken van deze comeback. Daar zullen de fans het dan maar mee moeten doen.