Muziek en emotie

Hmm, een column op partyflock? Als journalist met een eigen column kan ik deze verleiding natuurlijk niet weerstaan.

Op elk moment van de dag ervaren wij geluid om ons heen. Soms natuurlijke geluiden van de wind, bomen en vogels, Maar veel vaker ervaren we onnatuurlijke geluiden om ons heen. Ga op een mooie zomerdag maar eens door je stad heen fietsen. De auto’s met het raam open knallen het geluid van de stereoinstallatie naar je toe, in de kledingwinkel tril je zowat door de bas het pashokje uit en zelfs in de supermarkt staat zachtjes een muziekje op.

Een vraag die mij al tijden bezig houdt en nog niet beantwoord is, wat het doel van muziek. Is muziek gemaakt om te entertainen ? Om emoties los te maken? Of is muziek meer dan dat? Waarom houdt de ene persoon van andere muziek dan een ander persoon? Genetisch bepaald kan het niet zijn, ik heb nog de opkomst van house meegemaakt en bij m’n geboorte zat het housegevoel echt niet in m’n genen. Is muziek dan meer maatschappelijk gerelateerd? Dat wij ons willen afzetten tegen onze ouders en de gevestigde orde? Maar wat is deze gevestigde orde dan? Voor m’n kleine nichtje zijn wij de gevestigde orde. Ook al is ze nu nog in de K3-fase, maar housemuziek is voor haar iets van haar ouders. Net zo als mijn ouders volledig in de Pink Floydperiode opgegroeid zijn.

Iets wat als feit boven water staat is dat wij muziek emotioneel ervaren. Laaiend kunnen we hier op de forums tekeer gaan tegen iemand anders met een andere muziekvoorkeur. Zelfs in de clubs kunnen we verbaasd kijken naar mensen die volledig into Trance zijn, terwijl je zelf aan je biertje slobberend op de beat wacht. Niets verdeeld de mensheid meer dan muziek. We kankeren erop los als op een feest een urbantent neergezet wordt, klagen over het ontbreken van de gewenste lineup. Al met al emotionele uitingen die eigenlijk nutteloos zijn. Wat bereik je uiteindelijk nou? Niets toch? De urbantent heeft net zo’n recht om op het festival vertegenwoordigd te zijn als de loungetent, terwijl je meer van de hardhouse bent. De lineup wordt echt niet veranderd omdat jij het niets vind. sterker nog, misschien wordt die onbekende dj wel de nieuwe Armin van Buuren…

Ikzelf luister van John Digweed tot Metallica. Van Dana tot aan Antony Pappa.. Vrij breed toch. En naar de clubs/festivals ga ik voor de sfeer. Het gevoel van lekker mezelf zijn, los gaan op de creativiteit van de dj. Genieten van de mensen om me heen die met het zelfde gevoel besloten hebben om vanavond uit te gaan. Natuurlijk is niet elk feest geslaagd voor mij, maar ieder feest heeft wel zijn goede momenten.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat wij gewoon moeten accepteren dat muziek niets anders is dan muziek. En geniet daar nou toch eens van. Ook al vind je de muziek niets, er zijn altijd wel positieve dingen op elk feestje. En dat moet het zijn… een Feestje.