Jim

Normaal als ik na een lange dag werken thuis kom, word ik blij onthaald door Jim. Hij komt dan razendsnel naar me toe en geeft me een natte kus, ik zou haast lik zeggen, en hij zwiept blij met zijn staart. Dag in, dag uit hetzelfde verhaal. Na de vijf minuten durende koezziekoezzie-sessie geef ik Jim wat te eten en dan ga ik zelf ook wat lekkers maken. Jim houdt alleen niet zo van vis, verder eet hij vrijwel alles wat ik in zijn bak doe. Mits het niet te groot is dan.

Eigenlijk heeft Jim echt een geweldig leven. Beetje rondkijken de hele dag, fanatiek spelen en zich verstoppen in de bosjes of in zijn kasteeltje (ja ik weet het, ik ben nou eenmaal gek op dat beest) liggen slapen. En elke dag gevoerd worden, spelen en af en toe zelfs een nieuw speeltje of een kasteel-upgrade krijgen. Als ik ’s avonds tv aan het kijken ben kijkt hij mee. En als ik een koekje pak, krijgt hij ook een stukje. Eerlijk alles delen denk ik dan maar. En blij dat hij dan is, niet te geloven.

Ik vertel Jim alles. Echt alles. Van mijn diepste geheimen tot aan de lolligste flauwste grappen. Jim luistert altijd. Hij kijkt me dan begripvol aan en af en toe doet hij zijn mond open en verwacht ik te horen ‘stil maar, het komt wel goed’. Natuurlijk kan Jim niet praten, maar als het zou kunnen zou hij dát zeggen. Hij is mijn steun en toeverlaat. Die ene keer dat ik het zwaar had op school was hij er voor me, toen ik vertelde over die vechtpartij waar ik middenin stond was hij er voor me, en toen ik hem vertelde van het geweldige volume in de Westfalenhallen in Dortmund was hij er voor me. En ik voor hem. Niet dat hij veel te vertellen heeft, maar zijn ogen zeggen me genoeg. Honger, speelsheid, begrip, droefheid, ik herken het ondertussen allemaal. Jim en ik, zielsverwanten zou ik bijna zeggen.

Alles ging goed, tot een week geleden. Jim keek me vanuit zijn kasteeltje een beetje zielig aan. Ik riep hem, maar zijn staart bleef stil en hij kwam niet naar me toe. Hij deed zijn mond open en snel weer dicht. Ik dacht nog ‘happen naar de baas? Dat doen we niet he..’ maar die blik in zijn ogen weerhield me om hem boos toe te spreken. Het ging niet goed met Jim. Mijn trouwe vriend, mijn steun en toeverlaat was ziek. En hij werd steeds zieker. Hij werd ook wat doffer van kleur, de glans ging er wat af. In een dag tijd!

De dag erna werd ik wakker en ging natuurlijk meteen bij Jim kijken. Hij was wel blij, maar ik kon zien dat hij het moeilijk had. Ik heb hem nog wat eten gegeven en een koekje, maar hij at er nauwelijks van. Ik moest echt gaan anders kwam ik te laat. Ik heb de hele dag aan Jim gedacht, en wat ik zonder hem zou moeten. Zijn kasteeltje zou verlaten zijn, de stenen waar hij zo graag mee speelt zouden blijven liggen waar ze liggen in plaats van dat hij er mee gaat slepen… Nee, Jim hoort en blijft bij mij.

Eenmaal thuisgekomen lag Jim op zijn zij in een hoekje. Bewegingsloos. Mijn grootste angst is werkelijkheid geworden: hij is overleden. Dood. Weg. Mijn wereld stort in..

Het is nu twee dagen verder en ik denk dat ik toch mezelf er overheen moet zetten. Jim komt niet meer terug. En hoewel Jim nooit vervangbaar is, heb ik toch behoefte aan gezelschap als ik ’s avonds thuis kom. Ik weet het nu zeker. Morgen ga ik een nieuwe goudvis kopen.