Nu even niet!

Free Your Mind Festival: mijn lift erheen was laat en ik kom al ietwat geïrriteerd binnen. Het begin van het festivalseizoen, lekker weer en een heerlijke line-up. Gemeld bij de gastenlijst en binnen. Eindelijk binnen! Heerlijk, tijd voor een dansje en een biertje! Op naar de mainstage!

Sta ik daar... til mijn been op voor de eerste dansmove van de dag, voel ik iets aan mijn schouder. "Heb je je camera bij je?" Ik denk dat veel mensen zich niet kunnen verplaatsen in onze situatie. Daarom even een column van deze zijde van de lens. Zoals ik het zie. "Ja, lekker gratis naar binnen" krijg je vaak te horen. Beetje foto's maken en klaar. Dat is dus die andere kant van de lens. Met ondertussen circa 80 fotoshoots (waarvan 55 voor Partyflock) heb ik wel redelijk wat mensen voorbij zien huppelen. Tijden terug vond ik de gratis entree een leuke bijkomstigheid van het fotograaf zijn. Je maatje kan ook lekker gratis mee op de gastenlijst en lekker feesten. Dat is het nog steeds wel, maar naarmate de jaren vorderden ben ik daar steeds minder waarde aan gaan hechten. Je bent toch heel de avond aan het werk. De een noemt het geen werk, de ander wel. Vrijwilligerswerk is het. Ik verdien er niks mee als ik voor Partyflock fotografeer.

Dit fotograferen is een uit de hand gelopen hobby geworden. Techno heeft mijn hart gestolen en ik hou van een dansje. Electro en minimal zijn ook mijn lievelingetjes.. Maar krijg ik nog die kans op een dansje. Heb ik rustige momenten, echt helemaal voor mezelf? Niet echt.... Nu ben ik zelfs op het punt aangekomen dat ik liever een kaartje koop voor bepaalde feesten dan dat ik foto's ga maken, terwijl ik het toch echt leuk vind om mooie platen te schieten. Lekker gek doen, je dansje doen... Gaan met die banaan!

Hoe kom ik op een punt dat ik liever die camera laat liggen en het kaartje koop? Zijn het de mensen die je de kleren van je lijf rukken omdat ze op de foto willen en het liefst met iedereen die er rondloopt omdat ze zo "lief" zijn? Of zijn het juist de mensen die je moet vragen of ze op de foto willen omdat een organisatie er nog even 10 andere fotografen toegelaten heeft en je je eigenlijk maar een stalker voelt? Maak ik het feest niet echt mee als ik fotografeer? Kom ik dan niet in dezelfde mood als de bezoekers? Ik kom soms gewoon niet meer aan mijn eigen feestje toe, terwijl al dat fotograferen voor Partyflock toch geheel vrijwillig is. Je gaat met je maten op stap maar die laat je de hele avond alleen omdat je een rondje gaat maken om foto's te maken van mensen die graag op de foto willen op Partyflock. Is dat eigenlijk zo? Maak ik ze voor de bezoekers van de site? Of probeer ik een goed beeld te geven van het feest? Het feest zoals ik het meemaak of het gros van de mensen? Want ik sta niet zo heel vaak bij mijn vrienden, ik sta overal.. ik loop overal, ik ken heel veel mensen van zien, natuurlijk niet allemaal van naam, excuse me for that! Ik loop rond met peperdure apparatuur, uit eigen zak betaald. De standaard wordt omhoog geschroefd, je ziet amper fotografen met een compact camera rondlopen dezer dagen. Eigenlijk belachelijk als je ziet wat sommigen bij zich hebben, alleen voor partyfotografie. Ik doe hier en daar wat freelance fotografie en ik vind het de investering wel waard. Maar is er dan zo'n prestatiedruk op de schouders van de partyfotograaf gekomen? Bij mij de laatste tijd zeker wel. Als ik zie hoeveel fotografen we al afgewezen hebben om bij Partyflock te mogen fotograferen. Je moet wel goed je best doen... Dat wordt van je verlangt.

Het is niet meer zoals een paar jaar terug, gratis naar binnen en een paar vage foto's schieten en klaar. Terug naar Free Your Mind: Het gesprekje met een leuke dame zit er niet echt in, er staat binnen een paar minuten weer iemand aan me te trekken. Die leuke dame voelt zich ook weer genegeerd en druipt af, terwijl ik toch een sociaal dier ben. Fotografen zijn misschien wat anders, al klinkt dat raar, ik denk dat er wel een kern van waarheid in zit. Ik kijk altijd rond naar dat ene shot. En weg ben ik... weer foto's maken. Probeer maar eens op een feest als Mysteryland of Nature One alle dj's in je eentje te fotograferen. Je loopt een hele marathon! Dan heb je nog niet eens mensen erop staan. Ik kan uit meerdere dingen voldoening halen, hetzij een uitgebreide, diverse kleurrijke fotoset of gewoon een heel leuk feestje met vrienden. Dus ik laat het varen om elke keer mezelf voorbij te rennen. Neem het me niet kwalijk als ik eens een keer geen foto van je wil nemen als je het me vraagt. Trust me, op dat moment heb ik het dan ook echt nodig. Zo'n grote camera weegt al snel een paar kilo en dat ga je ook wel voelen. En ook ik hou van een dansje dus als ik mijn camera even niet paraat heb, let it go... Dan zit ie even in mijn tas, of in het kluisje. Dat is ook maar te hopen want bij Time Warp liep ik een kleine 16 uur rond met een paar kilo aan mijn schouder.

Camera niet zichtbaar? Dan is het even Tom-tijd. Dan doe ik mijn dansje en dan kom je voor een praatje naar me toe en niet voor die stomme foto. Even een leuk weetje tussendoor: Als ik of een andere collega met een megalens rondloopt, hou er rekening mee dat het wel eens een telelens kan zijn. Daarmee maak je foto's van dingen die heel ver weg zijn. Dus met je maten op de foto gaan op een meter afstand zit er dan echt niet in! Misschien klinkt het allemaal arrogant, ik weet niet hoe het over komt. Vrouwen vinden het toch ook niet leuk als er continu mannen aan ze lopen te plukken? En ken ik veel mensen omdat ik die leuke lieve Tom ben, of omdat ik de fotograaf van Partyflock ben die even voor iedereen een nieuwe profielfoto maakt? Ik heb mijn feestjesteller al boven de 200 staan, vaak neem ik de tijd om leuke foto's te maken van alles en iedereen, maar ik vraag ook tijd om even een dansje te kunnen doen. Mag dat?