Jeetje, ik schrik wel een beetje van je openingspost. Je hebt zelf kanker gehad en bent je ouders eraan kwijt geraakt. Erg heftig zeg. Hoop dat het nu heel goed met je gaat en wil je sowieso alle gezondheid van de wereld toewensen voor de rest van je leven!
Om antwoord te geven op je vraag: Ik denk dat je dat wat jou overkomen is op meerdere manieren kunt bekijken. Dat heeft ongetwijfeld voor heel veel pijn en ellende gezorgd. Je hebt zeker geen makkelijk leven gehad. Tja, als je die wetenschap hebt, kun je dat een eventueel kind dan aandoen? Als je ergens weet dat er een kans bestaat dat je kind hetzelfde zal gaan meemaken?
Maar als je dat even omdraait... Ik heb net eens in je album zitten kijken en zie gewoon een stralende vrolijke jonge meid die geniet van het leven. ECHT geniet. Want mensen die hun gezondheid altijd als iets vanzelfsprekends hebben gezien, zullen dat misschien nooit zo kunnen. Jij WEET wat het is om per dag te leven en te genieten van alles wat je overkomt. Jij WEET dat iedere dag dat je hier bent een kadootje is. Jij LEEFT. En waarom zou jouw kind dat niet net zo kunnen ervaren? Stel jezelf de vraag, en antwoordt daar eens heel eerlijk op: Als jij nu een babietje zou zijn in je moeders buik...en je zou weten wat je de komende 20 jaar te wachten stond... zou je er dan voor kiezen om niet geboren te worden? Of zouden alle mooie dingen in het leven je er toch toe zetten die baarmoeder uit te kruipen?
Hoe hard het ook klinkt, het leven biedt slechts een zekerheid: dat je zult sterven. NIETS in het leven is zeker. Je zult nooit weten wat voor toekomst je een kind kunt bieden. Het leven geeft en het leven neemt. Niemand heeft ooit beweerd dat het leven onbezorgd moet zijn. Maar jij hebt bewezen het aan te kunnen. Je bent hier nog steeds.
Weet je wat ik denk? Dat jij je kinderen een hele waardevolle les zult kunnen leren. Ik denk dat jij als geen ander begrijpt wat 'leven' betekent. Het draait uiteindelijk om liefde, om positieve energie. Er zijn kinderen zat die de 80 halen maar die nooit liefdevolle ouders hebben gehad. Tja, misschien heb je ergens wel een minuscuul kansje dat jouw kind de 80 niet haalt. Of heel ziek zal worden. Maar je hebt je kinderen dan wel liefde gegeven. En een kans op een leven. net als jouw ouders bij jou gedaan hebben. En zij ook niet wisten dat ze ziek wouden worden, of dat jij dat zou worden. Reken jij ze jouw leven aan? Of ben je dankbaar voor iedere dag die je gegeven is (en die zij je gegeven hebben)?
Ik hoop dat je hier wat mee kunt. Ik ken je verder helemaal niet maar dit verhaal zet me wel echt aan het denken. Zit zelf effe in een behoorlijke dip en moet zeggen, dit schud me wel even wakker. Daar wil ik je voor bedanken. En verder wil ik je heel veel liefde en gezondheid wensen!
