Wat een saai zooitje is dat geworden, ik dacht ik ga ff de stad in om te kijken of er nog iets te beleven valt. Ik had beter thuis kunnen blijven, toen ik de metro uitstapte kreeg ik eerst een hoeveelheid zand in me ogen door een enorme stofwolk en terwijl ik het zand nog uit me ogen stond te wrijven werd ik benaderd door van die predikende evangelisten die blaadjes stonden uit te delen. Het leek wel of ze expres op die plek stonden omdat iedereen zand in ze ogen kreeg en dus even stil stond om het eruit te wrijven kregen ze zo de kans om tegen je aan te komen zeiken.
Maar goed, ik liep dus verder op zoek naar een beetje gezelligheid maar dat was al helemaal ver te zoeken aangezien er een soort begravenissfeer hing, het was er echt ongeloofelijk stil, iedereen keek er chagerijnig en de gezelligheid was nergens te bekennen.
De kraampjes die er stonden hadden ook al niks te bieden, het was een groot armoedig kutzooitje vol troep waar niemand op zat te wachten.
Aangekomen op het beursplein verdween het laatste beetje zin wat ik nog had door de plaatselijke hallelujaband waar zo een gast met de volumeknop helemaal open keihard halleluja door de speakers aan het schreeuwen was. Met keihard bedoel ik ook echt keihard, het was een hoop kutherrie met de ene na de andere halleluja, je kon jezelf niet eens meer horen nadenken. Nadat ik me had geworsteld door een menigte van mensen die ook zo snel en zo ver mogenlijk van dit gebler probeerde weg te komen stond de volgende hallelujaband al weer klaar op de hoek van de lijnbaan met nog meer geschreeuw en gebler, ik ben toen maar snel naar beneden gevlucht en heb de metro terug naar huis gepakt.
Conclusie koninginnedag in Rotterdam zuigt.
Maar goed, ik liep dus verder op zoek naar een beetje gezelligheid maar dat was al helemaal ver te zoeken aangezien er een soort begravenissfeer hing, het was er echt ongeloofelijk stil, iedereen keek er chagerijnig en de gezelligheid was nergens te bekennen.
De kraampjes die er stonden hadden ook al niks te bieden, het was een groot armoedig kutzooitje vol troep waar niemand op zat te wachten.
Aangekomen op het beursplein verdween het laatste beetje zin wat ik nog had door de plaatselijke hallelujaband waar zo een gast met de volumeknop helemaal open keihard halleluja door de speakers aan het schreeuwen was. Met keihard bedoel ik ook echt keihard, het was een hoop kutherrie met de ene na de andere halleluja, je kon jezelf niet eens meer horen nadenken. Nadat ik me had geworsteld door een menigte van mensen die ook zo snel en zo ver mogenlijk van dit gebler probeerde weg te komen stond de volgende hallelujaband al weer klaar op de hoek van de lijnbaan met nog meer geschreeuw en gebler, ik ben toen maar snel naar beneden gevlucht en heb de metro terug naar huis gepakt.
Conclusie koninginnedag in Rotterdam zuigt.
laatste aanpassing
