Hier een verduidelijking:
Nu is het zo dat je wrijvingscoefficient in een grafiek kunt uitzetten tegen percentage slip. Bij 0% slip heb je een goede wrijvingscoefficient, dus veel grip. Naarmate het slippercentage licht stijgt, krijgt de wrijvingscoefficient een maximale waarde, dus maximale grip. Als dan het slippercentage nog verder stijgt, dan neemt de wrijving en dus de grip steeds verder af. Daarom zie je F1 wagens ook niet als rallywagens met full opposite lock door de bocht zeilen.
Dus als je gewoon lekker rustig rijd slijten je banden niet of nauwelijks. Als je de maximale grip gaat opzoeken, en dus gaat slippen/driften, dan word de band een stuk warmer en slijt veel harder. Het is misschien lastig te zien op TV, maar een F1 auto drift/slpit altijd iets als hij op de limiet zit. Als je vervolgens over de limiet heen gaat, verlies je grip, maar dan slijt de band nog steeds omdat je veel slip hebt, en het oppervak zeer warm word.
Daarom kan op een baan waar je weinig grip hebt de band ook sneller slijten. Dan gebeurt het makkelijker en dus vaker dat je net even over de grens gaat en teveel slipt.
Aan de andere kant is het ook wel eens zo dat de band op een baan met weinig grip gewoon veel minder heet word en daarom minder slijt.
Er spelen vele factoren mee in slijtage van een band, oa ook temperatuur en ruwheid van het asfalt.
Ter onderbouwing van het slip / wrijvingverhaal heb ik het volgende plaatje gevonden.
Wrijvingscoefficient uitgezet tegen 'glij'snelheid in m/s, voor verschillende temperaturen.
je ziet hier duidelijk dat de wrijving, dus de grip van de band, maximaal is als de band slipt, maar bij teveel slipt snel afneemt.
En dit zelfde geld ook met een achterband van een motor als je rechtdoor rijdt.
