Ik wist eerst niet of ik het wel serieus moest opvatten..
Maargoed...herkenbaar voor jou dus...dacht ik al eigenlijk..
Geconfronteerd worden met jezelf is ook kut idd. Ik ken dat maar al te goed! Maar uiteindelijk zijn het wel de momenten die je sterker kunnen maken...
Persoonlijk viel dit voor mij nog wel mee... Was wel blij dat het zeg maar allemaal nog een soort verklaring had... Daarnaast zie ik dit ook zowiezo als best wel iets moois... "we" hebben toch in feite wel een soort voorsprong op de rest zeg maar.. Wat niet wegneemt dat het dan erg moeilijk kan zijn om in een maatschappij te leven waarin jij tot een minderheid behoort en tegen veel onbegrip aanloopt...
Persoonlijk ben ik daarom heel selectief in de mensen die ik uitkies om vriendschappen mee op te bouwen...Ben ook echt een einzelganger... Mensen komen niet zo snel door mij heen en het kan heel lang duren voordat ik iemand echt vertrouw... Ben ook lang niet overal even op mijn gemak...
Maargoed, ik pas verder ook totaal niet in de mainstream maatschappij... Ik zou ook heel graag andere mensen om me heen willen zien, ik heb hier ook helemaal niks mee.. Maargoed, dat gaat ook weer niet zo makkelijk helaas, dus zal vrede met de situatie waarin ik leef moeten hebben...
Trouwens...dat gedicht had ik zelf nog niet gelezen...had ff snel het een en ander erover opgezocht en vluchtig doorgelezen... Maar idd heel erg ontroerend gedicht ja... Heel herkenbaar ook!