Liever lesbisch
Door Annemart van Rhee
Deze week verschijnt de vierde druk van haar lesbische roman Maak me blij. Een succes voor een debuut, beseft schrijfster - en Ronalds zus - Karin Giphart.
![[img width=280 height=418]http://www.ad.nl/images/karingroot.jpg[/img]](http://www.ad.nl/images/karingroot.jpg)
Karin Giphart
Ondanks pretfestijnen als Roze Maandag, acht zij homo-emancipatie nog steeds nodig.
Karin Giphart (blond halflang haar, tenger, teenslippers) oogt blij. Niet alleen wijkt haar jonge blonde verovering (20) - 'wat een geluk dat 20ers vrouwen van in de 30 aantrekkelijk vinden' - geen moment van haar zijde. Ook verschijnt deze week de alweer vierde druk van haar lesbische schelmenroman Maak me blij.
Een amusante kijk op de - soms benepen - lesbo-scene in Amsterdam. En tevens een roze avontuur vol expliciete seks en escapades met slettebefjes, likkepotten en m en m's (meeneemmeisjes) en wilde damesfantasieën over Angelina Jolie, Xena: Warrior Princess en Charlie's Angels.
De zoektocht van hoofdpersoon Ziggy in dit 'wijvenwoud' wordt ondersteund door een andere verhaallijn: de relatie met haar zieke moeder die ongevraagd hilarisch jacht-advies en vlijmscherpe analyses geeft.
Karin Giphart was niet altijd zo open. Integendeel. Ze leefde tien jaar met een man met wie ze ook twee kinderen (7 en 12) heeft. Een levensecht alibi om haar werkelijke gevoelens te camoufleren. Terwijl haar moeder, de overleden PvdA-politica Wijnie Jabaaij, haar op haar 17de al zei: volgens mij ben jij lesbisch. Giphart: ,,Ik dacht dat ik biseksueel was. Maar dat zit in je hoofd. Het was meer dat ik het wilde. Ik werd wel verliefd op vrouwen, maar voel me bij hen veel kwetsbaarder. Minder op mijn gemak. Ze zijn zo moeilijk, ikzelf niet uitgezonderd. Daardoor dacht ik ook dat ik geen relatie met een vrouw zou kunnen hebben. Mijn partner had ik wel verteld dat ik óók op vrouwen viel. Hij vond dat prima: als ik dat zo voelde, maakte hij zich er geen zorgen om.
,,Tien jaar heb ik het geprobeerd. Om met hem een volwaardige monogame relatie te onderhouden. Maar ik merkte dat hij toch meer van mij hield, dan ik van hem. Uiteindelijk heb ik gekozen er een punt achter te zetten. Met heel veel pijn en moeite. Daarna heb ik mijn pubertijd wel enigszins ingehaald ja.''
Dat deed Giphart door het hoofdstedelijke lesbo-circuit af te struinen waarbij ze roze uitgaansgelegenheden als de Trut, het COC en Saarein frequenteerde. Lesbische schiettenten die ook in haar roman een belangrijke rol spelen. Haar bevindingen? ,,Tot mijn stomme verbazing waren al mijn stereotype gedachten die ik erover had waar. Zoals dat bijna iedere vrouw in dat wereldje wel de ex van de ex van de ex is. Bij het COC werd ik direct door een gemillimeterde pot aan mijn lange haar getrokken. Zo van: wat mot je hier? En ook dat botte gedrag. Dat lesbiennes op festivals nog steeds cursussen versieren krijgen, blijkt broodnodig. Mijn hemel: als je je wilt gedragen als een vent waarom dan als een lompe onbehouwen kerel?
,,Inmiddels heb je gelukkig een andere type lesbo. Niet alleen maar rechtlijnige chagrijnige tuinbroeken. Maar vrouwelijke vrouwen. Zoals je ze in de tv-serie The L Word ziet. Bij hen voel ik me meer thuis dan bij die oudere militante generatie.''
De Amsterdamse denkt dat het Maak me blij-succes meerdere oorzaken heeft. ,,Lesbiennes willen over lesbo-seks lezen en op dat gebied is er niet veel. Daarnaast zijn veel mensen blij dat ik er zo open over ben. Personen die zien dat familie of vrienden in hun omgeving verschrikkelijk worstelen met hun geaardheid. Want vergis je niet: de aanname dat niemand het in Nederland daar moeilijk meer mee heeft, is compleet onjuist.''
Kortom: het beeld dat iedereen kan genieten van bijna exhibitionistische uitbarstingen van nichten- en lesbo-pret - zoals vandaag tijdens Roze Maandag op de kermis in Tilburg - klopt niet. Vandaar ook dat Giphart als COC-voorlichter middelbare scholen bezoekt. Puur idealisme dat ze waarschijnlijk van haar moeder heeft geërfd, vermoedt ze. Al is er maar één jongen of meisje dat zich aan haar verhaal kan optrekken, dan heeft ze haar steentje bijgedragen, vindt ze.
,,Begrip openen of acceptatie van eigen gevoelens. Daar doe ik het voor. Met name op het vmbo waar veel allochtonen zitten, merk je dat er thuis niet over wordt gepraat. Ik heb ook meegemaakt dat er tegen mij werd gezegd: ik heb geen respect voor jou. Terwijl ik nog geen woord had gezegd. Als ik dan duidelijk maak hoe zwaar het is om verstoten te worden door je eigen familie, bedreigd te worden, hoe heftig dat is, wordt er wel over nagedacht. Wanneer allochtone jongeren beweren: dat komt bij ons niet voor, en ik introduceer een Marokkaanse voorlichtster, vallen ze bijna van hun stoel. Ook ben ik een jongen tegengekomen die streng katholiek is. Hij zei: ik heb die gevoelens wel, maar het is een zonde. Heel erg vind ik dat wanneer je je gedwongen ziet een leugen te leven.''
Tenslotte komt het gesprek onvermijdelijk op broer Ronald. Haar grote broer, benadrukt Giphart. ,,Tegen wie ik enorm opkijk. Van jaloezie of iets dergelijks is absoluut geen sprake. En ik weet ook wel: door mijn achternaam krijg ik meer aandacht en meer kansen. Aan de andere kant: het brengt ook druk mee. Mijn uitgever zei: nu verwacht ik toch wel iets briljants, je hebt een naam hoog te houden. Bam. Vanaf dat moment lukte niets meer. Heb ik er vier jaar over gedaan om dit boek af te ronden. Dat gebeurt me niet meer. Het volgende moet volgend jaar klaar zijn. En ik kan mijn lezeressen gerust stellen: weer met een lesbische hoofdpersoon.''
Karin Giphart - Maak me blij ISBN 9038827156
--------------------
En toch blijf ik hetero![[img width=80 height=41]http://www.mijnplekje.nl/smilies/ange.gif[/img]](http://www.mijnplekje.nl/smilies/ange.gif)
Door Annemart van Rhee
Deze week verschijnt de vierde druk van haar lesbische roman Maak me blij. Een succes voor een debuut, beseft schrijfster - en Ronalds zus - Karin Giphart.
Karin Giphart
Ondanks pretfestijnen als Roze Maandag, acht zij homo-emancipatie nog steeds nodig.
Karin Giphart (blond halflang haar, tenger, teenslippers) oogt blij. Niet alleen wijkt haar jonge blonde verovering (20) - 'wat een geluk dat 20ers vrouwen van in de 30 aantrekkelijk vinden' - geen moment van haar zijde. Ook verschijnt deze week de alweer vierde druk van haar lesbische schelmenroman Maak me blij.
Een amusante kijk op de - soms benepen - lesbo-scene in Amsterdam. En tevens een roze avontuur vol expliciete seks en escapades met slettebefjes, likkepotten en m en m's (meeneemmeisjes) en wilde damesfantasieën over Angelina Jolie, Xena: Warrior Princess en Charlie's Angels.
De zoektocht van hoofdpersoon Ziggy in dit 'wijvenwoud' wordt ondersteund door een andere verhaallijn: de relatie met haar zieke moeder die ongevraagd hilarisch jacht-advies en vlijmscherpe analyses geeft.
Karin Giphart was niet altijd zo open. Integendeel. Ze leefde tien jaar met een man met wie ze ook twee kinderen (7 en 12) heeft. Een levensecht alibi om haar werkelijke gevoelens te camoufleren. Terwijl haar moeder, de overleden PvdA-politica Wijnie Jabaaij, haar op haar 17de al zei: volgens mij ben jij lesbisch. Giphart: ,,Ik dacht dat ik biseksueel was. Maar dat zit in je hoofd. Het was meer dat ik het wilde. Ik werd wel verliefd op vrouwen, maar voel me bij hen veel kwetsbaarder. Minder op mijn gemak. Ze zijn zo moeilijk, ikzelf niet uitgezonderd. Daardoor dacht ik ook dat ik geen relatie met een vrouw zou kunnen hebben. Mijn partner had ik wel verteld dat ik óók op vrouwen viel. Hij vond dat prima: als ik dat zo voelde, maakte hij zich er geen zorgen om.
,,Tien jaar heb ik het geprobeerd. Om met hem een volwaardige monogame relatie te onderhouden. Maar ik merkte dat hij toch meer van mij hield, dan ik van hem. Uiteindelijk heb ik gekozen er een punt achter te zetten. Met heel veel pijn en moeite. Daarna heb ik mijn pubertijd wel enigszins ingehaald ja.''
Dat deed Giphart door het hoofdstedelijke lesbo-circuit af te struinen waarbij ze roze uitgaansgelegenheden als de Trut, het COC en Saarein frequenteerde. Lesbische schiettenten die ook in haar roman een belangrijke rol spelen. Haar bevindingen? ,,Tot mijn stomme verbazing waren al mijn stereotype gedachten die ik erover had waar. Zoals dat bijna iedere vrouw in dat wereldje wel de ex van de ex van de ex is. Bij het COC werd ik direct door een gemillimeterde pot aan mijn lange haar getrokken. Zo van: wat mot je hier? En ook dat botte gedrag. Dat lesbiennes op festivals nog steeds cursussen versieren krijgen, blijkt broodnodig. Mijn hemel: als je je wilt gedragen als een vent waarom dan als een lompe onbehouwen kerel?
,,Inmiddels heb je gelukkig een andere type lesbo. Niet alleen maar rechtlijnige chagrijnige tuinbroeken. Maar vrouwelijke vrouwen. Zoals je ze in de tv-serie The L Word ziet. Bij hen voel ik me meer thuis dan bij die oudere militante generatie.''
De Amsterdamse denkt dat het Maak me blij-succes meerdere oorzaken heeft. ,,Lesbiennes willen over lesbo-seks lezen en op dat gebied is er niet veel. Daarnaast zijn veel mensen blij dat ik er zo open over ben. Personen die zien dat familie of vrienden in hun omgeving verschrikkelijk worstelen met hun geaardheid. Want vergis je niet: de aanname dat niemand het in Nederland daar moeilijk meer mee heeft, is compleet onjuist.''
Kortom: het beeld dat iedereen kan genieten van bijna exhibitionistische uitbarstingen van nichten- en lesbo-pret - zoals vandaag tijdens Roze Maandag op de kermis in Tilburg - klopt niet. Vandaar ook dat Giphart als COC-voorlichter middelbare scholen bezoekt. Puur idealisme dat ze waarschijnlijk van haar moeder heeft geërfd, vermoedt ze. Al is er maar één jongen of meisje dat zich aan haar verhaal kan optrekken, dan heeft ze haar steentje bijgedragen, vindt ze.
,,Begrip openen of acceptatie van eigen gevoelens. Daar doe ik het voor. Met name op het vmbo waar veel allochtonen zitten, merk je dat er thuis niet over wordt gepraat. Ik heb ook meegemaakt dat er tegen mij werd gezegd: ik heb geen respect voor jou. Terwijl ik nog geen woord had gezegd. Als ik dan duidelijk maak hoe zwaar het is om verstoten te worden door je eigen familie, bedreigd te worden, hoe heftig dat is, wordt er wel over nagedacht. Wanneer allochtone jongeren beweren: dat komt bij ons niet voor, en ik introduceer een Marokkaanse voorlichtster, vallen ze bijna van hun stoel. Ook ben ik een jongen tegengekomen die streng katholiek is. Hij zei: ik heb die gevoelens wel, maar het is een zonde. Heel erg vind ik dat wanneer je je gedwongen ziet een leugen te leven.''
Tenslotte komt het gesprek onvermijdelijk op broer Ronald. Haar grote broer, benadrukt Giphart. ,,Tegen wie ik enorm opkijk. Van jaloezie of iets dergelijks is absoluut geen sprake. En ik weet ook wel: door mijn achternaam krijg ik meer aandacht en meer kansen. Aan de andere kant: het brengt ook druk mee. Mijn uitgever zei: nu verwacht ik toch wel iets briljants, je hebt een naam hoog te houden. Bam. Vanaf dat moment lukte niets meer. Heb ik er vier jaar over gedaan om dit boek af te ronden. Dat gebeurt me niet meer. Het volgende moet volgend jaar klaar zijn. En ik kan mijn lezeressen gerust stellen: weer met een lesbische hoofdpersoon.''
Karin Giphart - Maak me blij ISBN 9038827156
--------------------
En toch blijf ik hetero
