herinneringen

Ik heb een vraag aan jullie.

Ruim een jaar geleden is mijn moeder gestorven aan een slopende ziekte. Dit heeft er bij mij flink in gehakt.
Ik ben nu eigenlijk pas begonnen met het verwerken, herinneringen en gedachten toe te laten. Alleen zijn die gedachten en herinneringen ZO heftig dat ik niet echt weet hoe ik het van me af kan zetten. Klinkt misschien beetje vaag allemaal.Het gemis lijkt steeds groter te worden ipv dat het slijt. Wie heeft dit nog meer, en hoe ga je er mee om? Tis soms echt om gek van te worden.

dat is heel normaal..
omdat na een tijdje echt het besef en het gemis komt..

veel sterkte

Sterkte meid



*misschien zou je lotgenoten oid kunnen opzoeken?*

hey meid, Ik wens je heel veel sterkte

He meid!

Het is heel normaal dat het zo laat pas eigenlijk de verwerkingsproces op gang word gezet Alleen ga niet zitten piekeren..
Sterkte ermee!

sterkte ermee. ik kan alleen maar zeggen dat het juist goed is dat je er nu mee bezig bent. toen mijn moeder overleed heb ik het gewoon verdrongen en dan sleep je het jaren met je mee.

Misschien helpt het om er met mensen in je nabeie omgeving over te gaan praten,die ook zoiets heeft meegemaakt.

Veel sterkte

ik denk dat het handig is om 'lotgenoten' te zoeken.
die weten wat je voelt en waar je doorheen gaat.
als je het niet meegemaakt hebt, weet je dat neit.

het is wel normaal dat het besef pas veel later komt.

sterkte

wat waarschijnlijk ook zal helpen is door het idd van je af te schrijven!

heel veel sterkte ermee meis!

Er veel over praten dat helpt, en het lucht ook erg op.
teminste bij mij wel
Zou gewoon ff kijken watvoor jou het beste is om met je verdriet om te gaan...

Suc-6

Zou kijken op www.rouwverwerking.nl ofzo..

op de pagina sterven.pagina.nl staan ook allemaal links daarvoor...

Sterkte ermee

wat een lieve reacties allemaal, bedankt

ik heb wel mensen met wie ik er over kan praten, alleen ik ben dus ook zo dat ik het vaak maar afdoe met 'ach ja het gaat wel over, komt wel goed'
Ik heb een hele lange moeizame geschiedenis met mijn moeder gehad, maar zie nu wel meer de mooie dingen in die ik met haar heb gedeeld.

Na haar overlijden is er thuis nog het een en ander aan rottige dingen gebeurd, ik heb nu eigenlijk ook pas 'tijd' om het te beseffen en verwerken denk ik.

hey,

ik ben in 2003 mn oma verloren en 2004 mn opa,dat is wel niet hetzelfde als een moeder,
maar ik had een hele sterke band ermee,maar bij mij heeft het heel erg geholpen,door alles gewoon toe te laten,dat is heel moeilijk en doet heel veel pijn,maar is wel de enige manier om alles een plekje te kunnen geven,als je ermee rond blijft lopen,krop je het alleen maar op,en het komt er toch een keer uit.

En het tegen zoveel mogelijk tegen mensen vertellen en over praten,maakt niet uit wie of wat,als je het maar van je af praat,dat helpt echt,hoe meer je praat hoe makkelijker het word,
of als je niet goed in praten bent,koop een schrifje en schrijf het op,niemand hoeft dat te lezen,als jij het maar terug leest en van je afschrijft.
Het verdriet blijft en het gemis ook,maar het word echt beter om mee om te gaan,alleen zul je dat nu nog niet zo zien,maar hoe meer je huilt en het van je afgooit(door praten en van je af schrijft),hoe makkelijker het word.

En gewoon ook leuke dingen blijven doen,is heel belangrijk ook al heb je er geen zin in,toch proberen,dat had je moeder ook gewilt denk ik

nou meid hoop dat je er wat aan hebt,en heel veel sterkte,en gecondoleerd!

carol

Hoi,

Ik ben in 2000 mijn moeder verloren, ook aan een slopende ziekte. Mijn vader is ook nooit in mijn leven geweest dus ik moest na haar overlijden op mezelf gaan wonen, gestopt met school en gaan werken. Nu zijn we bijna 5 jaar verder en nu alles in mijn leven een beetje op rolletjes loopt, begin ik ook steeds meer verdriet te krijgen, ik mis haar nu heel erg. Vlak na het overlijden heb je geen tijd om daar bij stil te staan, je moet door, je moet flink zijn. Maar nu kan ik ook niet meer flink zijn. Ik weet dus ook wel hoe je je voelt. Momenteel loop ik bij een psygoloog, gewoon om af en toe even lekker mijn hart te luchten en uit te huilen. En om om te leren gaan met het gemis.
Als je er ooit eens met me over wilt praten mag dat natuurlijk!!

Groetjes debby

Sterkte ermee (F)

Ik ben me vader dan wel niet verloren maar is een paar jaar geleden verhuisd naar Africa.
Me moeder is inmiddels alweer doodziek en leip teruggekomen
dus al die tijd voor iedereen klaargestaan.
Nu een paar jaar later heb ik hem nog steeds niet gezien
en het enigste kontakt wat ik dan heb is een piepklein
mailtje eens in de twee maanden maar zelfs dat word minder.
Mis hem nog altijd, maar ben ik er wel weer aan gewend.
Aangezien hij in een onveilig gebied woont kan ik niet zo
makkelijk op bezoek, misschien ooit!

iets van je afschrijven helpt ook meestal wel goed
en als je moeite hebt om er met iemand over te praten
die dicht bij je staat, is er altijd nog het internet
k heb zelf ook wel dingen meegemaakt, niet zo erg als
jij misschien, maar het praten met iemand die je niet
of nauwelijks kent kan je wel helpen, doordat die persoon
een hele subjectieve kijk er op heeft, en omdat je die
persoon toch niet kent, vertel je hem ook makkelijker
hoe je je ook daadwerkelijk voelt, tenminste datheb ik
uithuilen bij een vriendin is natuurlijk altijd lekker,
maar soms is het uithuilen bij een vreemde ook welles zijn
lang leve het internet dan maar
veel sterkte ermee!!

ik heb je een PB gestuurd

Ik herken het helemaal. Mijn vader is in augustus overleden, en nu besef ik pas dat het echt is... Dat hij nooit meer terug komt. Eerst had ik dat besef nog niet echt. Voor mijn gevoel was hij 'op vakantie' of iets dergelijks, had nog niet het besef dat ik em nooit meer zou spreken. Denk de laatste tijd ook veel aan de laatste week dat ie nog leefde, de laatste gesprekken en het moment waarop hij overleed.
Praten vind ik nog heel moeilijk, maar van me af schrijven gaat al stukken beter, en is iig een begin

Veel sterkte ermee