Tijd.
Tijd zal het leren.
Tijd heelt alle wonden.
En tijd is ene relatief begrip.
Oftewel: Dat is voor iedereen anders. De een is er binnen een dag overheen en de ander springt voopr de trein omdat 'ie t niet kan verwerken.
Ligt maar net aan jouw draagvlak, aan je eerdere ervaringen, aan hoe stevig je in je schoenen staat, aan hoe je omgaat met emoties, aan hoeveel je van iemand hield, hoe lang je samen ebnt geweest...
Het slijt.
Moet zeggen dat t bij mij veel langer duurt dan ik dacht. Is nu een jaar uit en vandaag moest ik er ineens weer aan dewnken. Het was nl. de dag na DefQon dat 'ie me opbiechtte dat er een ander was. Zo heb ik dat wel vaker met momenten. Dat ik 'm mis enzo. Maar snel genoeg realiseer ik me dan weer dat 'ie mij niet verdient.
Het moeilijke is dat hij nog steeds bij die griet is, gelukkig ook, en t niet alleen heeft hoeven doen. Tja, dat is een optie, je gelijk in iets nieuws storten. had ik ook kunnen doen maar ik doe t liever zo. Want zo'n nieuwe relatie heeft ook weinig kans van slagen als je t mij vraagt.
Ik ben iig nog steeds single, en mn vertrouwen is nog lang niet hersteld. Zal allemaal nog wel een tijdje duren. En dat is kut. Ben dr vrienden door kwijtgeraakt omdat veel mensen na een tijdje zoiets hebben "zo, nu moet t maar eens afgelopen zijn". Maar ja, zo leer je je vrienden wel kennen. Heb daardoor ook weer nieuwe mensen leren kennen. Uiteindelijk zal het allemaal wel ergens goed voor zijn.
Heb gelukkig een nieuw huisje dus "ons" huis bestaat straks niet meer (woonde samen). Zal wel steeds verder sltijen. Tot de dag komt dat het me echt niets meer boeit. En die dag komt. Vraag alleen niet wanneer. Wacht er ook niet op. het komt vanzelf. Hoe geforceerder je ermee bezig gaat zijn hoe moeilijker het is.
Laat het gewoon gaan, neem je tijd, jank, brul, knies, maakt niets uit. Volg je hart en uiteindelijk zal ook daar de zon weer gaan schijnen!