Uitspraak van Dees
op vrijdag 20 april 2007 om 11:42:
Krijg dan altijd een compliment dat ik het goed onder de duim heb want ze hadden het zelf nog niet gezien dat ik het heb... Dan ben ik echt trots op mezelf Met behulp van mijn psycholoog en therapeut ben ik zo ver gekomen!
Dat is dus alleen maar een teken dat je keihard gewerkt hebt om het een plaats te geven. Zodra je je borderline accepteerd kom je een heel stuk verder. Er zijn een hoop mensen die zeggen dat ze het geaccepteerd hebben maar dat eigenlijk niet gedaan hebben. Deze mensen hebben er dan ook meer last van omdat ze het zelf tegen werken. Borderline hoeft je leven niet te beheersen. Je kan het zelf voor een groot gedeelte onder controle hebben als je er je best maar voor doet.
Het erkennen, accepteren en er aan werken maakt een groot verschil.
Voor jou kunnen mensen alleen maar respect hebben omdat je dat allemaal hebt gedaan. Goed zo meis
Ik heb net een relatie van een half jaar achter de rug met een zware borderliner...in tegenstelling tot mijn relatie ervoor erkende hij zijn borderline wél, hij woonde begeleid, hij werkte eraan...ook verslaafd geweest aan heroine, maar ook daar was hij van af...
hij en ik...we konden niet om elkaar heen...allebei heel erg bang, ik vanwege mijn ex, hij vanwege zijn verleden...
en nu is het over...het is zo uit de hand gelopen en ik baal er zo van...ik heb gefaald...ik kon het niet...maar ik ging er zelf kapot aan...hij vocht de helft van de tijd tegen mij en tegen zijn borderline, hij accepteerde zijn eigen verleden niet...
ik heb voor mezelf moeten kiezen, dat doet heel veel pijn...ik wilde dat ik sterker was, dat ik het wel allemaal aankon...maar inmiddels heeft hij een terugval naar de drugs eerst herione 2 weken toen cocaine, inmiddels bijna 3 maanden...heel veel geld ging daaraan op, hij ging inbreken, hij werd echt enorm agressief...hij heeft mij zelfs echt hard geslagen, en nog veel meer...hij was altijd al redelijk agressief, maar niet zo als van die drugs...
kortom het is het beste zo, want anders ga ik kapot...
maar ik baal zo dat het me niet gelukt is...ik was de eerste in zijn leven (hij is 32, ik 22) die hem zo goed begreep...en toch...toch lukt het niet? terwijl je zoveel van elkaar houdt, en elkaar zo goed aanvoelt...waarom he?
maar wat ik dus met die quote wilde zeggen

ik denk idd dat hij het niet helemaal kan accepteren, niet wat hij vroeger allemaal uitgevreten heeft en niet dat hij een kronkeltje in zijn hoofd heeft zoals wij dat zeggen...
hij moet eerst van zichzelf proberen te houden en zichzelf leren te beheersen...maar tussen ons is er nu zoveel gebeurd dat het nooit meer goedkomt, ookal denk ik dat hij mijn soulmate is *snik*