borderline
mn moeder heeft het en niet zo'n beetje ook
ik kan dr als ik heel eerlijk ben niet echt goed mee omgaan
ik geloof echt dat ze het heeft, maar bij sommige dingen zet ik gewoon mn vraagtekens, misschien fout van mij maar ik haat het mn moeder zo te zien.
het gaat steeds slechter met dr, om het minste wordt ze ineens woedend en gooit ze met van alles, daar komt bij dat ze stemmen hoort die dr opdrachten geven en zo
ook schuiftt ze de hele tijd als ze wat heeft gedaan of er iets iets gebeurd, alles op die borderline....
ik vind het gewoon moeilijk, wil dr helpen, maar kan zo weinig doen
het doet wel zo fucking pijn om te zien dat je moeder dit overkomt...
ze zit ook al in een tehuis om dr vanaf te komen, met meer van dit soort patienten hoopt ze daar tot rust te komen met een speciaal programma.
ik steun dr waar ik kan, maar meer als luisteren kan ik niet...
dr is zoveel meer ook
vandaag belde ze me weer in tranen op en hoorde ze weer allemaal stemmen en zo, fucked up gewoon.
kan alleen hopen dat het ooit nog over gaat
gaat alleen maar slechter eigenlijk.
je zou de moed opgeven, al is dit diep in je hart niet wat je wilt.
ze doet wel dr best en ze zegt ook dat ze van alles doet erbovenop te komen, al zie ik dit niet altijd zo, ze slaat nog met dr kop tegen de muur zonder dat ze weet dat ze het doet en daarnaast is dat snijden nog steeds zo...
ze rijdt ook in verwarde toestand weg in dr electrische rolstoel en weet dan niet eens meer wie ze is of wat ze doet, ben zo bang dat dr een keer écht iets overkomt.
ben normaal niet zo'n prater wat dit geval aangaat, maar op een gegeven moment is voor jou als 'buitenstaander' toch ook een keer het punt bereikt waarop je gewoon niks meer kan doen.
alles wat je zegt tegen dr wordt ook totaal verkeerd begrepen.
tis gewoon té moeilijk allemaal
