Vroeger (is eind jaren zeventig) heb ik ook al oorbellen gehad. Nu ze bij mannen inmiddels behoorlijk uit de mode raken, vind ik het wel leuk zo nu en dan weer eens wat in die gaatjes te doen.
Je kunt het beter niet doen wanneer je serieus genomen moet worden, bijvoorbeeld op je werk. Maar wanneer dat niet belangrijk is, is het wel een lekker tegendraads statement en vrouwen vinden dat vaak wel grappig en spreken je er op aan. In eerste instantie denken ze vaak iets van wat een leuke man (of jongen) maar wat zonde van die oorbellen, soms vinden ze het gewoon leuk. Als je dan wat intelligents te zeggen hebt, kun je daar dan wat mee. Ondertussen heb je wel hun aandacht te pakken.
Mannen kijken je over het algemeen een beetje meewarig aan, of gemaakt meewarig, want dat hoort zo, hoewel ze soms zelf ook best van die bellen zouden willen. Sommige mannen, al dan niet homo, denken soms dat je een homo bent met je oorbellen. Dat is niet altijd even prettig. Als je een interessant gesprek met een andere man wilt hebben, moet je geen oorbellen in doen dus. Behalve dan met vrienden natuurlijk, want die weten wie je bent en soms vinden ze het wel gek of durven ze het gewoon zelf niet, maar ze zullen je er niet minder om vinden.
Natuurlijk moet het je wel een beetje staan, anders heeft het nog geen zin. De meningen daarover zijn natuurlijk verdeeld, maar als je er een pauperig hoofd van krijgt, moet je die bellen maar uit je hoofd laten. En als je minder dan HBO in je mars hebt, is oorbellen hebben rolbevestigend en niet lekker tegendraads natuurlijk. Dat is het eigenlijk ook alleen maar als die oorbellen eigenlijk een beetje uit de toon vallen bij je verdere outfit of uitstraling. Niet combineren met petjes of Nickelson of wat je wel meer ziet bij die VMBO-(ett)ertjes met oorbellen.
Goed, ik ben way over 40 (graag geen grapjes over ouwe lul of zo), dus mijn mening is misschien wat buitennissig. Maar leuke dingen zijn voor alle leeftijden en als je het leuk vindt en je er lekker bij voelt, zeg ik: doen!