Yvon Jaspers volgt vijf ongeneeslijk zieke jongeren
Maartje, Pieter Jan, Sandra, Bob en Lonneke kiezen voor het leven. Maar ze zijn doodziek. Yvon Jaspers volgt ze in de laatste fase van hun leven. Bob (30) gaat opnieuw samenwonen met zijn vriendin. Omdat het weer zo goed gaat tussen de twee willen ze proberen een kindje te krijgen. Lonneke (26) heeft haar eigen urnenbedrijf en reist af naar Gambia waar haar werkplaats zich bevindt. Maartje (31) past een trouwjurk. Niet dat ze gaat trouwen, maar ze vindt dat je dat als vrouw gewoon een keer in je leven gedaan moet hebben. Danseres Sandra (30) kan door haar ziekte zelf niet meer dansen, maar begeleidt haar collega’s nog wel bij optredens. Pieter Jan (15) laat de namen van zijn negen beste vrienden op zijn lichaam tatoeëren en viert op zijn zestiende verjaardag dat hij eindelijk legaal bier mag drinken.
Yvon: "In de tijd dat ik deze mensen heb leren kennen heb ik een enorme bewondering gekregen voor de manier waarop zij in het leven staan. Ik kan niet wachten tot iedereen deze mensen mag gaan leren kennen. Ik ben zo trots, zo ongelofelijk trots op ze. Hun verhaal moet worden verteld. Nog heel lang."
Maartje, Pieter Jan, Sandra, Bob en Lonneke kiezen voor het leven. Maar ze zijn doodziek. Yvon Jaspers volgt ze in de laatste fase van hun leven. Bob (30) gaat opnieuw samenwonen met zijn vriendin. Omdat het weer zo goed gaat tussen de twee willen ze proberen een kindje te krijgen. Lonneke (26) heeft haar eigen urnenbedrijf en reist af naar Gambia waar haar werkplaats zich bevindt. Maartje (31) past een trouwjurk. Niet dat ze gaat trouwen, maar ze vindt dat je dat als vrouw gewoon een keer in je leven gedaan moet hebben. Danseres Sandra (30) kan door haar ziekte zelf niet meer dansen, maar begeleidt haar collega’s nog wel bij optredens. Pieter Jan (15) laat de namen van zijn negen beste vrienden op zijn lichaam tatoeëren en viert op zijn zestiende verjaardag dat hij eindelijk legaal bier mag drinken.
Yvon: "In de tijd dat ik deze mensen heb leren kennen heb ik een enorme bewondering gekregen voor de manier waarop zij in het leven staan. Ik kan niet wachten tot iedereen deze mensen mag gaan leren kennen. Ik ben zo trots, zo ongelofelijk trots op ze. Hun verhaal moet worden verteld. Nog heel lang."
