De Jeugd van Tegenwoordig - De Lachende Derde

Eindelijk, eindelijk, eindelijk! Hier heb ik drie jaar naar uitgekeken en eindelijk is het weer zover: een nieuw album van De Jeugd van Tegenwoordig! Hun vorige album, De Machine, heb ik zó vaak gedraaid dat mijn cd-speler de cd gewoon niet meer accepteert, dus gelukkig voor dat arme apparaat is er nu de opvolger. Vijftien nieuwe tracks van Vieze Freddy, Willie Wartaal, P. Fabergé en het officiële nieuwe vierde bandlid: Bas Bron. Maar wie wordt bedoeld met De Lachende Derde? Is het De Jeugd zelf? Zijn wij het? Is het platenlabel Topnotch? Let's find out.

Om nou elke track apart te gaan bespreken, lijkt me een beetje overbodig, want de muziek van deze mannen is niet samen te vatten. Er valt echter genoeg over De Lachende Derde te vertellen. De teksten zijn namelijk zowaar iets serieuzer, je krijgt het idee dat ze heel misschien toch ergens iets van volwassenheid beginnen te vertonen. Daar gaat het eerste nummer, Zo Volwassen, Zo Beleefd over en je hoort bijvoorbeeld Willie Wartaal verklaren dat hij zijn oude leven overboord heeft gegooid en nu zijn rekeningen betaalt, mensen beter behandelt en niet meer constant op de vlucht is. Ook zijn de lollige intermezzo's verdwenen; waar ik bij hun vorige album nog helemaal dubbel lag om het stukje "Davy, je spreekt met je vader, kun je effe een flessie cola voor me halen Davy?", is op dit album gekozen voor niks anders dan muziek. Aan de ene kant jammer, aan de andere kant misschien maar beter ook. De mannen zijn in het verleden vrijwel direct een karikatuur van zichzelf geworden, een formule die ooit uitgewerkt zou kunnen raken. De beruchte docusoap op BNN heeft hier ook goed aan bijgedragen en ik krijg een beetje het idee dat hun management heeft gezegd dat ze misschien toch eens wat 'normaler' moeten doen.

Maar buiten dat alles, staat ook dit album weer als een huis. Een track als Hengel At A Bitch heeft waanzinnige beats, een supersmerige bassline en heerlijk vunzige lyrics. Op het eerste gezicht lijkt dit typisch DJVT, maar toch is er iets anders, iets nieuws. Wat dat precies is, kan ik niet zeggen, maar het klinkt misschien allemaal nét iets professioneler, alsof ze de muziek serieuzer nemen. Bas Bron is nu ook volwaardig lid van de groep, hij speelt zelfs mee in de clip van Sterrenstof en is ook al onmisbaar bij de optredens. Hij was altijd de stille kracht achter het succes, want zonder zijn fenomenale beats blijven er alleen maar absurde teksten over. De combinatie van die teksten en zijn beats, vormt de basis van het succes en dat is ook nu weer overduidelijk.

In mijn recensie van De Machine zei ik dat er weinig singelmateriaal op stond en ook nu heb ik diezelfde mening. Natuurlijk is Sterrenstof een dikke hit, net zoals Hollereer was, maar ik ben ook nu weer bang dat het hierbij blijft wat betreft de hits die van dit album komen. Alleen Aldiedingen klinkt 'commercieel' genoeg om op de radio gedraaid te worden, ware het niet dat de mannen dit binnen tien seconden weer professioneel om zeep helpen met de zin "Met m'n pik in de kut van je moeder"… Gelukkig hechten ze niet veel waarde aan hits, des te meer aan uitverkochte zalen waar het dak eraf gaat. De clubtour is inmiddels in volle gang en de recensies zijn lovend, dus laat dat Top 40-succes dan maar voor wat het is en laat deze helden lekker hun gang gaan. Wat mij betreft gaan ze door met deze tour totdat het vierde album in de winkels ligt, want misschien leren we dan weer een nieuwe kant kennen van De Jeugd van Tegenwoordig. Kunnen we dan misschien ook éindelijk zeggen dat we de lachende derde zijn.

Score: 87/100


www.dejeugdvantegenwoordig.com