Hardcore to the Bone VII

Hardcore to the Bone is natuurlijk de bekendste Rotterdamse hardcore compilatie van de laatste tijd. Zoals bij alle voorgaande delen is de cd gemixed en samengesteld door DJ Panic en DJ Neophyte. Neophyte is toch wel mijn oude liefde qua hardcore, maar de laatste tijd vind ik ze een stuk minder spectaculair worden. Waarschijnlijk omdat ik ze te vaak gezien/gehoord heb. Panic daarentegen is een dj die voor mij bij de beste hardcore dj’s van dit moment hoort.
De hele Hardcore to the Bone serie is natuurlijk bij bijna iedereen wel bekend. Maar voor mij was dit om eerlijk te zijn het eerste deel wat ik in me handen kreeg. Ik moet me eigenlijk schamen. Enige wat ik er nog aan kan doen, is deze cd snel gaan luisteren om te kijken wat Rotterdam mij te bieden heeft.
De cd ziet er aan de buitenkant strak uit. En het blijft toch jammer dat de boekjes die in een cd zitten tegenwoordig zo dun zijn. Vroeger was het nog mogelijk om je een halve dag te vermaken door het boekje door te bladeren. Maar dat is tegenwoordig een beetje uit de mode, helaas. Alhoewel een wel een klein beetje merchandise op de achterkant staat.

CD1
De eerste cd begint met de iets rustigere nummers, maar wel gelijk met een zware bas erin. Zoals “System Snare” met “Da Champion”. Niet helemaal mijn stijl hardcore, maar wel goed te doen. Bij het nummer van “Dione” (Just Kickin’ Ass) begin ik het echt lekker te vinden. Mooie break gevolgd door een lekker raggende bass. Goed geschikt om te testen of je dubbel glas het goed houd. Het volgende nummer heeft van die heerlijke vage meeslepende achtergrond geluidjes. “Baco Brothers - Can’t stop” is ook zo’n nummer wat me van binnenuit meesleept om uit me luie stoel te gaan en actief te gaan doen. En het nummer wat daarna komt heeft dat nog veel meer. “Mosh Pit” heeft voor mij iets teveel blijheid in zich, maar de bass blijft tot nu toe heel lekker op de hele cd. En het tempo blijft ook lekker. Als we dan bij nummer veertien aankomen knalt het er eerst los. Daarna komt een lange break en daarna ragt het weer lekker verder. Het nummer So! van The Nightraver is door The The Stunned Guys in een nieuw jasje gestoken. En als afsluiter van deze cd had ik gehoopt op iets spectaculairders. Ik had wel een beetje verwacht op een duiveltje uit een doosje, maar dit is niet echt de uitsmijter waar ik op had gehoopt.

CD2
Eerste cd gehad, dat betekend natuurlijk meteen de tweede cd in het laatje. Ben benieuwd of deze ook net zo zal knallen als de eerste. Het begint weer een beetje rustig (opbouw), maar het tweede nummer (Hostile artillery van Niel) is weer een nummer wat ik erg lekker vind. En aan het einde van het nummer hoor je de volgende (Pain till I die van Dione) er al weer in klappen. En nummer wat natuurlijk erg bekend is (al is het alleen door de sample). Daarna komen er een paar nummers die ik niet zo spectaculair vind, maar “Just another victim, kid” van Omar Santana schud me wel weer zwaar wakker. En het nummer daarna is weer een nummer wat ik te blij vind, maar toch ook blijft dit nummer zwaar raggen. “Elite Forces” – “Stress your brain” is ook weer een nummer waar ik niet stil van kan blijven zitten. Nico & Tetta, waar ik nog nooit van heb gehoord voor de rest, zetten in “Born in Florida” een mooi stuk klassiek neer met de juiste achtergrond geluiden. Het nummer daarna (Boomstick van Scott Brown) is qua muziek vet goed, alleen de sample van het nummer van Dr. Macabre word echt slecht gebruikt. Want op het moment dat die sample erin komt, moet er toch wel wat komen, alleen dat komt veel te laat. Maar als je daar niet op let, is het een super nummer. En gelukkig staat er maar één gimmick op de cd. En dat nummer ragt ook, en de boodschap is duidelijk. En op deze cd staat gelukkig wel een duiveltje uit een doosje. Unexist (beter bekend als DJ Jappo) is een man waar we tegenwoordig gelukkig weer wat meer van krijgen te horen. Lekkere muziek, die man weet precies hoe die mij los moet krijgen. Opgefokte herrie, heerlijk om de cd mee af te sluiten.

Conclusie
Alle nummers lopen mixtechnisch goed in elkaar over. Je kan goed merken dat deze cd echt gemixed is en niet zo’n samengestelde cd met alleen maar nummertjes zoals je veel hoort. Zo luistert de cd een stuk beter.
Ik snap eigenlijk niet waar Panic en Neophyte zoveel raggende nummers vandaan weten te toveren. Als ik op een hardcore feest loop, erger ik me altijd omdat er zo weinig power in de nummers zit en dat het maar een beetje slap geouwehoer is, maar dit knalt bijna allemaal. Zware bas met genoeg snelheid. Soms wat lange breaks, maar dat hoort erbij.
Deze cd word door mij echt zwaar goed gekeurd. Gaat zeker in me auto om mij te laten genieten.

Groetjes Rowan