Project: Hardcore 2005 CD & DVD

Intro

Project: Hardcore was tot voor kort altijd een Belgische aangelegenheid. Het door b2s georganiseerde feest is uitgegroeid tot een succesnummer en velen landgenoten hebben de reis naar België gemaakt om hierbij aanwezig te zijn. Sinds 1 oktober jongst leden kennen we in Nederland ook een versie van dit succesvolle concept; Project: Hardcore.nl. Deze cd en dvd zijn echter een registratie van het feest dat op 4 juni in de Antwerpse haven (‘[location=3369]{Locatie met ID 3369 bestaat niet!}’) werd gehouden. ‘Project: Hardcore 2005’ is de naam van de bijbehorende compilatie-cd en dvd. Niemand minder dan Nosferatu en The Viper hebben hun set ter beschikking gesteld voor de cd. Geen losse nummers dus, maar twee sets gedraaid door twee geroutineerde Haagse dj’s tijdens Project: Hardcore 2005.

De cd en dvd zijn aparte producten, maar worden tezamen in deze recensie besproken.


CD1 - Mixed by DJ Nosferatu

DJ Nosferatu (echte naam Erwin van Kan), is één van de grote namen in de hedendaagse hardcore. De man van het Enzyme-label heeft vele fans en staat bekend om zijn harde maar melodieuze en duistere stijl. Nosferatu is iemand die al lang meedraait. Voordat hij bij Enzyme terecht kwam, stond hij namelijk onder contract bij het Ruffneck-label van Patrick van Kerckhoven. Dat was het begin van een carrière die hem via vele optredens en producties gebracht heeft tot de grote naam die hij tegenwoordig is. Een uitstekende vertegenwoordiger voor de Project: Hardcore-cd derhalve.

Nosferatu opent zijn set met een stevig nummer van de Amerikaanse DJ Delirium, een prima opening. Hierna volgt het bekende ‘The way is shut’ van DJ Dione, een nummer wat het erg goed doet op de dansvloer. Met deze twee nummers begint de cd vrij stevig en op een lekker tempo, niks op aan te merken dus. Als we naar de rest van de tracklist kijken, vinden we daar een groot aantal Enzyme-nummers op terug. Nou is dit een bekend feit van de draaistijl van Nosferatu, aan de andere kant kan je zeggen dat iets meer afwisseling geen kwaad zou kunnen. De aanwezigheid van veel Enzyme-platen is overigens wel een garantie voor kwaliteit, want het afleveren van hits kunnen de mannen van Enzyme als de beste. Twee van de Enzyme-tracks op de eerste helft van zijn set die mij erg aanspreken zijn ‘Whispers of a nameless fear’ (track vier, van Ophidian & Hamunaptra) en ‘Butterfly VIP’ (track negen, van Ophidian). De eerste is al redelijk oud, maar hoor ik niet eens zo vaak voorbij komen op feesten en cd’s. Met zijn schelle en duistere tonen is het een erg lekker nummer om te horen. ‘Butterfly’ daarentegen is een nummer wat we juist al wél heel vaak gehoord hebben, maar toch ben ik er nog steeds niet op uitgekeken. De opening en de break halverwege het zijn erg mooi en geeft de bezoekers van het feest tijd om even bij te komen. Na deze twee rustpunten gaat het nummer echter helemaal los. Deze (stevige) lijn trekt hij ook door in de daaropvolgende nummers.

De tweede helft van de cd bestaat voornamelijk uit nummers van Nosferatu zelf. De ene keer solo, de andere keer in samenwerking met Endymion. ‘Kapotnaaien (spunkbucket remix)’ en ‘Drunk with a gun’ zullen iedereen wel bekend in de oren klinken, net zoals het ‘Pussy motherfuckers’ van de jongens van Endymion. Aangevuld met iets minder bekendere nummers, completeert dit de ruim zeventig minuten durende set van DJ Nosferatu.


CD2 - Mixed by The Viper

Melvin Pelupessy, oftewel The Viper, draait ook al heel wat jaren mee in de hardcore-scene. Zelf heb ik het idee dat hij soms een tikje ondergewaardeerd wordt en daardoor af en toe in de schaduw staat van de écht grote namen. Onterecht in mijn ogen. The Viper beschikt namelijk over zeer goede dj-skills, heeft op de grootste feesten gestaan (denk aan Thunderdome en Mystery Land) en als producer heeft vele producties en remixes op zijn naam staan. Duidelijk een man om rekening mee te houden en dus een meer dan waardige naam om de tweede cd voor zijn rekening te nemen.

De set van The Viper gaat vanaf het begin direct flink los. Zo opent hij met zijn eigen ‘Exterminate’, één van mijn favoriete Viper-nummers en een track met een hoog tempo en een stevige bassdrum. Als je hiermee begint en dit nummer als uitgangspunt neemt, dan leg je de let hoog voor jezelf. The Viper weet dit niveau echter wel heel zijn set vol te houden. Af en toe volgt er wel een break (zoals bij de Neophyte & Evil Activities remix van EXLXAXL), maar voor de bezoekers zal dit haast wel nodig geweest zijn om even stoom af te blazen. Maar na zo’n break gaat Melvin gewoon weer door waar hij mee bezig was; knallen. ‘Fucking Noise’ (track vijf) is ook een voorbeeld van een nummer met een vrij hoog tempo en wat dus lekker ‘knalt’.

In zijn set gebruikt The Viper platen die we al op veel andere cd’s terug kunnen vinden. Gelukkig is dat in dit geval zeker niet storend, hij drukt er namelijk wel duidelijk zijn eigen stempel op, waardoor het toch anders als anders wordt. Ten eerste zijn het erg sterke platen die hij uitkiest, die bovendien goed bij elkaar passen. Tweede punt waar duidelijk de hand van The Viper in te zien is, is het mixwerk. Dit is namelijk van hoog niveau, iets waar hij ook om bekend staat. De platen lopen feilloos in elkaar over, zijn de ene keer heel snel ingemixed en de andere keer laat hij een plaat juist heel lang door de andere heen lopen (zoals met Bike’s Drum tegen het eind van de cd). Ook het scratchen is een kenmerk van The Viper en dit doet hij ook regelmatig met succes tijdens deze set. Aan het eind van de mix tenslotte, haalt Melvin qua skills nog een keer alles uit de kast en duikt hij bovendien iets verder terug in de tijd. Zo komen er platen als ‘Brohymn’, ‘Get This Motherfucker’ en ‘Braincrash’ voorbij.


DVD

De dvd van Project: Hardcore 2005 kent twee onderdelen, te weten een reportage van het feest en een fotogallerij. Bij de reportage zien we voornamelijk beelden van het publiek, afgewisseld met fragmenten van de dj’s die de desbetreffende avond gedraaid hebben. Het geluid wat je bij deze beelden hoort is wel afkomstig van het feest, maar loopt meestal niet gelijk met het beeld. De fotogallerij spreekt voor zich.


Outro

De cd Project: Hardcore 2005 is een meer dan geslaagde compilatie geworden. Beide heren, Nosferatu en The Viper, hebben op het feest een prima set neergezet, welke absoluut de moeite waard zijn om op cd te zetten. Persoonlijk spreekt cd twee (van The Viper) mij het meest aan. Ik vind deze set iets avontuurlijker en de gekozen platen spreken mij meer aan. Dit is voor mij absoluut één van de betere mixen die ik de laatste tijd heb gehoord. Desalniettemin mag de set van Nosferatu er ook zeer zeker wezen, al steekt deze iets degelijker in elkaar. Bovendien spreekt de hele opzet van deze cd, dus het uitbrengen van livesets, mij erg aan. Er zijn al genoeg cd’s met losse tracks of mixes die vooraf in de studio en met de computer zijn opgenomen, maar cd’s met livesets zijn er helaas maar weinig. Ook op dit punt is deze cd dus zeer zeker ook een aanwinst.

Waar ik zo te spreken ben over de cd, ben ik dit veel minder over de dvd. Ik vind deze namelijk nogal aan de magere kant. De dvd kende vorig jaar dezelfde opzet, maar werd toen gratis bij de compilatie-cd geleverd. Nu is hij dus los in de winkel te koop, maar ik vind het absoluut geen waardig product. Zo vind ik hem te weinig onderdelen bevatten, daar had veel meer uit gehaald kunnen worden. Zo hadden ze beelden van de opbouw kunnen laten zien, backstage kunnen gaan en dj’s kunnen interviewen. Een gemiste kans als je het mij vraagt. De beelden die we dan wél te zien krijgen zijn erg eentonig. Het nodigt mij in ieder geval niet echt uit om nog een keer te kijken. Bovendien duurt de beeldregistratie maar een uur, vrij weinig voor een dvd. De opzet van het fotogedeelte is ook niet echt handig te noemen; dit gaat namelijk via een slideshow waarbij je niet zelf naar de volgende foto kunt gaan, of grotere stappen kunt nemen om bijvoorbeeld een foto halverwege de serie te kijken. Het enige wat je kunt doen is de slideshow sneller af spelen met je dvd-speler