Door mijn vrienden van Lockerbox mocht ik dit jaar ook naar het andere feest dat in Spaarnwoude wordt gehouden: Dance Valley 2006. Ondanks dat dit op 15 minuten fietsen van mijn huis ligt, was ik hier nog nooit eerder geweest. Op de mooie zomerse dagen dat Dance Valley in het verleden werd gehouden was het vanuit de achtertuin goed te horen. Maar dit jaar geen achtertuingeluiden maar de live beats vanuit Spaarnwoude.
Rondom Velserbroek komen we de eerste feestgangers die richting festival terrein gaan tegen. Het ziet er allemaal gezellig uit en uiteindelijk parkeren we onze fietsen tegen het hek. Er stond al een redelijke rij voor de ingang (ondanks dat we voor ons doen erg vroeg aanwezig waren, voor twaalven). We zagen een “guest” ingang en aangezien er “invintation” op onze kaart stond, trokken we de stoute schoenen aan en betraden deze ingang. De raps mannen (in dit geval vrouw) onderwerpt mij aan een controle. Zonder problemen staan we op het terrein alleen dan blijkt dat we met deze kaart niet bij deze ingang naar binnen mochten, eigenlijk pure onzin want je kwam op hetzelfde stuk terecht als via de andere ingang. We gaan dus weer terug (jammer van het biertje dat ik ondertussen al weg had gegooid) en staan in de grotere rij. Op het moment dat ik voor de man van de security sta krijgt deze dus even een les van zijn supervisor gelezen. Dit soort dingen moeten mij dus altijd gebeuren ik krijg dit keer een drie dubbele extra controle. Alle punten waar op gelet moet worden zijn me nu duidelijk en ook deze scan kom ik door. Dan zie ik iets wat ik nog nooit op feesten ben tegen gekomen. Mijn rugtas gaat dus in een heuse X-Ray scan. Staat Bin Laden soms ook op de guestlist dat we nu dit soort scan’s krijgen. Uiteindelijk gaat het denk ik wel sneller maar dit had ik dus nog niet gezien. Op dat moment zijn we binnen en is het tijd om naar de Lockerbox dames te gaan om een sleutel te bemachtigen en alles weg te stoppen. Daarna even muntjes halen en het is tijd voor de eerste ronde over het terrein.
Zonder vast schema gaan we eens even kijken wat er allemaal te beluisteren is. Als eerste maar eens richting main stage. Even dacht ik dat ik op de set van Rob Gee op Sensation terecht was gekomen. Een deel van het publiek zat namelijk op de grond. Maar op een festival is dat natuurlijk gebruikelijk en ook ik had een kleed mee genomen om eens lekker op de grond te relaxen kijkend naar al het moois dat voorbij komt. Wat me eigenlijk wel opviel is dat ik ook vandaag weer een aantal nummers meerdere keren voorbij hoorde komen. Zowel Stef Vrolijk als Danny Howells legden dezelfde plaat neer (Give you’re hands up for Detroit, die ook deels als Sensation White thema was), maar dat mocht de pret verder niet drukken. Het was op de mainstage genieten van de zon al vond ik het publiek wel wat “tammetjes” echt stevig werd er in ieder geval niet gedanst.
Ondertussen switchen we ook af en toe naar de hard tent, Yves de Ruijter is daar een lekker setje aan het draaien en als hij de First Rebirth (hardtrance mix) op de draaitafel legt dan krijgt hij het publiek helemaal naar zijn hand. Na Yves mag Tom Harding zijn draaikunsten tonen. Als hij bezig is vind ik het tijd om even mijn camera te pakken om wat plaatjes te schieten.
Na een stukje van zijn set te hebben gehoord gaan we weer even over het terrein lopen. Er is van alles te zien. Zo is er een bike wedstrijd op een half pipe en is Jules Verne ook aanwezig.
Voor L.E.F. horen we zelfs “James Brown is Dead” door de speakers galmen. Een oude klapper maar iedereen gaat er helemaal op los! We blijven nog even gezellig voor het L.E.F. podium springen.
Één van mijn “helden” van de dag is toch wel Mark EG. Volgens mij staat de “EG” achter zijn naam voor “Echt Gestoord”. Hoe deze gast achter de draaitafels staat te springen en te rossen. Niet normaal meer! Werkelijk geen seconde rust en hij bewerkt het publiek op een prachtige manier. We vragen ons af of hij geen ADHD heeft want hij stuitert echt van links naar rechts en klimt op het podium om er vervolgens weer “af te vallen”. Een aantal van mijn favoriete nummertjes komen ook nog voorbij en ik hoor o.a. een hardtrance versie van de Colours of the Harder Style (Defqon1).
Proteus neemt na Mark plaats achter de desks. Qua uiterlijk lijkt hij een beetje op Yoji Biomehanika. Zijn draaikunsten laten we maar even voor wat het is en dwalen af richting etenstentjes. Aparte foodmunten aan een strip van 5 voor 5 euro. Een broodje hamburger of beenham is 4 muntjes en een broodje frikandel (en ik kan ze zeggen dat ik die de hele avond heb geproefd) 3. Het stukje meloen was trouwens ook erg lekker. Na dit alles kunnen we er wel weer even tegenaan en we zitten nog even bij de main. Hier zie ik weer een hoop vrolijke gezichten maar echt dansen doen ze niet.
Na een stukje Marco V gaan we weer naar Hard waar de raggende mannen van Lab 4 Life bezig zijn hun set af te sluiten. Het lijkt erop dat alles bij die gasten stuk moet (qua muziek).
Tot slot zitten we nog even bij de main, we genieten nog even na van deze dag op het moment dat Armin achter de tafel plaats neemt. Rond kwart over tien vinden we het dan echt wel mooi geweest en lopen richting lockerbox om onze spullen te pakken en fietsen vervolgens naar huis (via de McDrive in Santpoort).
Een geslaagde dag is ten einde. Op dit moment heb ik het gevoel een etappe van de Nijmeegse Vierdaagse te hebben gelopen want me arme voetjes doen behoorlijk pijn. De zandlongen zullen morgen ook wel weer hersteld zijn. Het was in ieder geval een zonnige dag en iedereen was zonning gekleed.
Voorlopig zitten de festivals er voor mij op. Vanaf Emporium was het bijna iedere week feest maar nu is het tijd voor een vakantie
