Verslag van A Campingflight to Lowlands Paradise 2005, 19 augustus 2005

Lowlands 19-22 augustus 2005

Hallo medemensen, ik ga nu mijn eerste Partyflock verslag schrijven, vaak heb ik daar geen zin in na een feest maar nu is dat anders, simpelweg omdat ik dit mijn beste feest ooit is geweest. Ik zit nu ongeveer nog steeds met kippenvel van al de meesterlijke dingen die ik heb mogen ervaren.

Dag 1
Vrijdag 19 augustus vertrokken we pas om 19:00, we kwamen onderweg nog een aantal kleine schermutselingen tegen waardoor we pas echt laat aankwamen. De auto moesten we dus helemaal achteraan het parkeerterrein zetten, niet alleen dat; aangezien alle campings ook al vol waren (behalve 6) moesten we een flink eindje peddelen om een plekkie te vinden. Veel kilometers afleggen met behoorlijk wat kilo's aan bagage is niet je van het. Op dat moment zag ik het allemaal echt niet zitten, een half uur lopen om op het festival terrein te komen is een beetje jammer. Maar goed, tent opgezet (niet geheel vloeiend) biertje erbij en toen liepen we denk ik rond 00:30 pas richting het festival terrein. De hoop om The Prodigy of Röyksopp (die beide om 22:00 begonnen) te zien was al een tijdje miniem, wel erg jammer. Eerst hebben we een beetje het terrein verkent, we belandden als eerste volgens mij bij een hele rare act: Rednose Distrikt & Pips': lab's legendarische 2,5 meter sprint dat was wel even komisch maar het ging nergens over verder. Verder een klein stukje van Roni Size gehoord maar dat kon me niet helemaal boeien ofzo. Uiteindelijk zijn we naar de India tent gegaan waar onze Belgische vriend Ivan Smagghe een héle lange en vooral supergoede set neerzette. Lekkere groovende beats met bij vlagen heerlijk vieze zware basslines, puur genieten. Dat was ongeveer van 2:00 tot 5:00. Op een enkele bier en of plaspauze na, zijn hele set lang daar gestaan en behoorlijk losgegaan.
Om 5:00 was dus de eerste dag voorbij, en met een meer dan geslaagd gevoel liepen we terug naar de tent, wat een takkeneind keer op keer.

Dag 2
Zaterdag 20 augustus begon voor mij aan het begin van de middag. Ik had beter geslapen dan ik had gedacht van te voren een uurtje of 7. Wel behoorlijk gaar en katerig maarja dat hoort erbij. s'Middags zijn we rond 14:30 naar het festivalterrein gegaan om Buck 65 te checken. Hele eigenzinnige, orginele act van een gekke Canadees. Hij combineert turntabalism met echt liedjes zingen/rappen. Was erg leuk om die vent bezig te zien op het podium met zijn spastische bewegingen en eigenzinnige manier van hiphop bedrijven. Was erg leuk dus! (credit: Rikker, hij raadde hem aan, ik kende hem niet)
Daarna gingen we voor het eerst naar de Alpha tent, wat een gigantische tent was dat zeg met een heel mooi podium en vette lichten. Op dat moment speelde de voor mij onbekende band Apocalyptica daarom werpte ik een blik in het programma boekje en de omschrijving klonk nogal de moeite waard, en dat was het ook. Klassieke klanken in combinatie met ruige metal. Omdat we buiten op de heuvel zaten moesten we de show op de grote schermen zien, het zag er erg heftig uit.
Toen de avond aanbrak voelde ik mij meteen een stuk beter dan overdag, de avonden waren echt hemels. Door een kijkfoutje van mij op de timetable (een uur vergist) heb ik Twang & Jamie Lidell jammerlijk moeten missen, daar was ik écht erg benieuwd naar. Toen de mensen met wie ik was allemaal naar Marilyn Manson gingen ben ik naar de Bravo tent gegaan omdat een maat van daar had afgesproken met iemand. De Audio Bulley’s kwamen net op onder veel gejoel, geklap en gefluit. Ik vind persoonlijk die live act van ze echt verschrikkelijk slecht, de irritante hitjes volgde elkaar snel op en we maakte ons uit de voeten na 10 minuten.
Toen kwam een van de belangrijkste momenten voor mij achteraf: Ik ging voor het eerst mee naar de Silent Disco ach ach ach wat is dat wreed zeg! Ongelofelijke ervaring, het is moeilijk uit te leggen maar op één of andere manier is iedereen echt superuitbundig. En het is te komisch om daar los te gaan. En belangrijker nog er werd echt te veel verschillende vette muziek gedraaid: house, rock klassiekers, disco, hardrock, jazz, volksmuziek etc etc. Het ene moment sta je te hakken (!) en het andere moment sta je mee te bleren met Oasis – Wonderwall. Bij vlagen werd de tent bijna afgebroken; de sfeer was abnormaal goed, uitbundig en komisch. In totaal heb ik daar een uurtje of 2 gestaan die zaterdagavond.
Toen vond ik het tijd om weer de Bravo op te zoeken, op dat moment was Bart Skils net aan het draaien, het stuk van zijn set die ik heb gehoord vond ik helemaal niet boeiend, eigelijk gewoon saai en standaard. Het vetste moment van héél Lowlands vond ik de Lasershow die een kwartiertje duurde meteen na de set van Skils. Alle lichten uit en 3 groene lasers gingen aan, de lasers zelf waren niet eens echt bruut ofzo, maarrrrr de muziek die toen ten gehore werd gebracht was niet meer normaal. Te fukkin zware harde bassen en spacende sounds op de achtergrond echt supergoed! Pure herrie, maar zeker goede herrie, er werd ook behoorlijk gefreaked vooraan bij de boxen.
Na de lasershow kwamen alleen Ellen Alien en Heiko Laux nog hun kunsten vertonen, dat hield ook in dat de kwaliteit van de muziek meteen als een raket de lucht in schoot (ten opzichte van Bart Skils). Echt supersetjes. Alien draaide diepe electro en stond zelf behoorlijk los te gaan achter de tafels van staal. Zo goed als de hele set heb ik gehoord, ze verraste mij positief. Ik had haar nog nooit gehoord live maar het was echt een koele set.
Om 3:15 uur mocht Laux aan zijn set beginnen, wat een held! Er zijn vrij weinige techno-dj’s die ik keer op keer wil blijven zien, hij is er 1 van in ieder geval. Heerlijke Kanzleramt techno, hij draaide een paar platen van Alexander Kowalski, die vallen altijd goed bij mij. Voor de rest hele heftige zware basslines, spacende sounds met een industrieel tintje; zoals techno hoort te zijn naar mijn mening. De benen konden het amper aan op het einde van die tweede nacht maar toch heb ik het doorgetrokken tot het einde van zijn set. Hij verdiende het, topper!

Dag 3
Zondag 22 augustus was de laatste hele dag natuurlijk, heel slecht geslapen en ik was kapot aan het begin van de dag. Pas om 16:30 uur was ik op het terrein, ik wilde de Dropkick Murphey’s nou wel eens zien. Ze presteerde voor mij boven verwachting, supervette nummers, en ook hele mooie. De sfeer die daar in de tent hing was absoluut magisch te noemen. Echt fukkin non-stop kippenvel, niets is mooier dan een hele grote menigte die uit volle borst een nummer meezingt. ‘Let’s go Murphy’s’ werd uitgebreid gescandeerd toen ze klaar waren, het was een heftig uurtje met een hoog kippenvel gehalte.
Hierna zijn we een blowtje gaan doen, we hadden daar een te goede timing voor bleek achteraf; na de blow liepen we midden over het festivalterrein bij de Smartshop in de buurt, toen zagen we dat er een menigte had gevormd op het gras daar omheen. Wij waren benieuwd en besloten even te kijken. Enge Buren was de naam van de groep die te zien was, een cabaret groepje die muziek gebruikt in hun act. Het was pure onderbroekenlol wat ze deden maar oh wat was het droog. Ze kregen het publiek behoorlijk los met hun rare fratsen.
Daarna een klein kwartiertje meegepakt van T. Raumschmiere & Band, erg leuk om even te chekken maar ik zou het niet trekken om daar een uur te staan. Ze hebben wel een hele heftige sound, maar toch vind ik het muzikaal niet erg sterk. Daarna besloten we bij de auto even wat bier enzo te halen want de centen waren bijna op. Toen we terugkwamen waren we net op tijd om Jamie Lidell mee te pakken, daar had ik torenhoge verwachtingen van aangezien hij vorig jaar in de Melkweg tijdens 5 Days Off een van mijn all-time favoriete live set/act weggaf. Wederom was het erg koel (de visuals waren ook vet origineel), maar ik had er toch net iets meer van verwacht, dat lag aan mijn verwachtingspatroon. Blijft zeker wel een superartiest.
Vanaf het einde van zijn set (ongeveer 22:15) ben ik zo goed als de hele avond tot 3:30 in de Silent Disco geweest, en terecht! Mijn god! Ik ben nog nooit zo losgegaan als gisteren in die toko, echt te bizar voor woorden. De sfeer weer barbaars oeioeioei. hele toffe mensen daarzo. Ik heb zelfs een Jazz versie van Kraftwerk – Tour de France gehoord, als iemand weet hoe deze track heet hoor ik dat graag! Verder deden de platen van Nirvana, Dog Eat Dog, Stones etc het ook erg goed, maar er is zoveel phats voorbij gekomen, dat valt niet te onthouden. Rond 3:30 zijn we ongeveer richting camping gegaan.

Dag 4
De dag van vandaag: Maandag 22 augustus. Het begon met een behoorlijke kater en gehaast. We konden gratis naar Lowlands als we deze ochtend van 8:30 tot 12:30 Volkskranten zouden uitdelen bij de uitgang. We moesten om 8:00 paraat staan bij de ingang van het festivalterrein met al onze spullen ingepakt enzo. Dus wij om 6:15 de wekker gezet, maar die ging dus niet af of niemand hoorde hem. Toen werd een van ons inneens pas om 7:15 wakker, echt lopen haasten als gestoorden. Helemaal kapot van de zware dagen, maar het was uiteindelijk nog wel lachen ook, met grote bakfietsen vol met kranten via de backstage het terrein oprijden had wel wat. Ook de nodige melige humor was aanwezig waardoor vandaag ook tof was. Alleen bij het wegrijden stond alles vast, dat was jammer maar uiteindelijk toch rond 15:30 thuis aangekomen.

Algemeen
Zoals je kunt lezen bovenaan mijn verslag was dit mijn beste/vetste/mooiste/bizarste/barbaarste festival/feest ooit. Ik wilde al een paar jaar gaan maar het kwam er steeds niet van, dit kwam bijvoorbeeld door geldgebrek zo aan het einde van het festivalseizoen. Toen we hoorde dat we voor die kleine tegenprestatie 3 dagen lang konden vertoeven was de keuze snel gemaakt.

De sfeer was grandioos, de mensen hebben allemaal respect voor elkaar en voor de muziek. Het was ook mijn eerste meerdaagse festival, het is zoals ik verwachtte echt slopend. Hele avonden dansen, springen en losgaan afgewisseld met kilometers lopen van camping naar terrein etc. En dat allemaal met weinig eten en veel bier, erg zwaar. Maar al die moeite is het waard geweest, het gevoel dat ik deze 3 dagen (vooral de nachten) heb gehad zal ik nooit meer vergeten. Ik voelde me helemaal thuis daarzo.

Nu lekker chillen met John Lennon muziek. Proost!