Verslag van Revolution, 20 november 2004

Tien jaar energie

In het boekje van mijn eerste Prodigy-cd (Music for the jilted generation) staat een productiejaar van 1994. Tien jaar lang vraag ik me al af hoe de muziek van de Britse formatie toch zo actueel blijft. Het verveelt me nog steeds niet. Dwars door mijn puberteit en via mijn eerste jaren als twintiger bleef ik luisteren en springen op de bizarre composities van het kwartet.

En dan, opeens, staan ze voor je neus. Om half een 's nachts op een zaterdagavond in november. De eerste klanken van Wake up call worden ingezet en de zaal verandert in één grote moshpit inclusief volle glazen bier die na een korte vlucht leeg weer neerkomen op de springende massa. 'Back on tour, one, two three!', Keith en Maxim (ja die met die ogen) schreeuwen in hun microfoon en ik ben een gelukkig mens.

Hoewel Revolution strak is uitverkocht kun je dichter naar de muren van de zaal toe nog makkelijk ademhalen. Maar ook daar wordt uitbundig gedanst. Uitbundiger zelfs, want ruimte. Iedere nummer dat wordt ingezet oogst een geschreeuw aan enthousiasme, vooral als het oudere nummers zijn. We hebben immers jaren gehad om te oefenen op Their Law nietwaar?

Keith levert het bewijs voor zijn adhd zelf door als een gek rondjes om zijn as te draaien en zijn beroemde 'ik ben een hond die uit het water komt en zijn hoofd schudt om droog te worden' beweging maakt. Tien jaar opgebouwde energie spat van het podium af en infecteert het publiek. Bij elk nieuw nummer kreeg ik een stoot adrenaline die zo hoog was dat 't op de dopinglijst moet.

Het publiek is ongeveer net zo gevarieerd als de muziek van de Prodigy: een mix van punk, techno en rock. Ik heb jongens gezien met T-shirts van The Ramones (r.i.p.) inclusief hanekam, maar ook vrouwen van in de dertig met een driestuiver permanentje, en getatoeëerde spierbonken met te strakke shirtjes. Om kwart over twee was het echt afgelopen. Na een toegift met onder andere Poison verdwenen ze van het podium en maakten ze plaats voor de Freestylers (leuk, maar het voelde een beetje als mosterd na. ). Ik mag toch hopen dat ik niet tot mijn 37e moet wachten voor ik ze weer zie. 'How can the government stop young people having a good time. Fight this bollocks.'