Een rauw, duizelingwekkend snel, grappig en belangrijk boek over het begin van de Nederlandse dance.
In mei 2008 neemt Ilja Multigroove ('echte achternaam niet belangrijk') een slaappil waar je een olifant mee plat krijgt. Maar hij bedenkt zich.
In plaats van slapen wil hij toch uitgaan. Met een aantal stevige lijnen cocaïne bestrijdt hij de chemisch opgewekte slaap. Het resulteert in 'een hartklapper van jewelste'. Als hij even later op de hartbewaking weer ligt te snuiven, begint hij 'in te zien dat er zich ergens een probleempje begon te manifesteren.'
In de 20 jaar ervoor heeft Ilja Multigroove geleefd op een niet te bevatten dieet van drank, hasj, cocaïne en xtc-pillen. Een jongen van de straat. Een hippie, opgegroeid in het Amsterdam van de jaren zeventig en tachtig, vol sjacheraars en onaangepast volk. Een knuffelaar, een muziekliefhebber tot in iedere porie van zijn lichaam. En een hardcore verslaafde.
Hij stort zich op het organiseren van illegale houseparty's in tunnels, loodsen en kraakpanden. Een wilde cowboytijd met een constant kat- en muisspel met de politie. Hij staat daarmee aan de wieg van het internationale Nederlandse dance-succes. Op zijn feesten ontwikkelt zich de hardcore en ontstaat de geuzennaam gabber, debuteren de belangrijkste Nederlandse dj's en doen de organisatoren van ID&T, Q-dance en Awakenings hun inspiratie op. Zij worden allemaal meervoudig miljonair.
Ilja niet.
Daarvoor had hij niet de doortastendheid en de focus. Daarvoor was hij te druk met zijn leven vol seks, drugs en rock-'n'-roll.
Dit is het verhaal van Ilja Multigroove. Een Amsterdammer enig in z'n soort. Hij leefde er op los. En veranderde gaandeweg de hele Nederlandse muziekgeschiedenis.
Pre-order nu zonder verzendkosten
Multigroove
Een Amsterdams boefjesverhaal dat de muziekgeschiedenis veranderde
gepubliceerd door daantjeban@@ntje, op

26 opmerkingen
Er komt een Thunderdome boek, via de website kan/kon je je inschrijven.
Ik volg ze toch echt op Facebook maar dit nieuws heb ik gemist.
Maar het verhaal van Thunderdome wordt toch grotendeels ook verteld in het boek Release? Wat valt er dan nog meer over te vertellen? Enig idee?
Of is het weer zo een boek vol tattoo's?
donateur
Het was op de site van Thunderdome zelf, ik verwacht een hoop foto’s maar hoop ook op mooie verhalen. Die boeken over ID&T vond ik echt geweldig
Bij Multi ben ik overigens nooit geweest helaas... had wel veel flyers van ze op de muur van mn slaapkamer hangen.
Dan komt er snel een mooie gelegenheid he
Zal best een mooi feestje worden maar het komt natuurlijk wat beleving betreft nooit meer in de buurt van wat het in de 90’s was.
Ik ga zelf nog regelmatig naar hardcore feestjes van Dance 2 Eden, leuke parties waar ik me altijd wel vermaak maar het is niet meer te vergelijken met wat het was. Komt natuurlijk ook omdat toen alles nieuw was en ik zelf veel jonger was.
Anyway, leuk dat die feestjes er nog zijn en ik kijk uit naar het boek
Ik ga zelf nog regelmatig naar hardcore feestjes van Dance 2 Eden, leuke parties waar ik me altijd wel vermaak maar het is niet meer te vergelijken met wat het was. Komt natuurlijk ook omdat toen alles nieuw was en ik zelf veel jonger was.
Anyway, leuk dat die feestjes er nog zijn en ik kijk uit naar het boek
Er komt echt een boek aan, met veel meer inside stories, lange interviews met de dj's et etc.
Thanks duidelijk.
Edit ik kan niets vinden op de site. Iemand een linkje? Eye of the underworld is dat boek van die gast die de hoesjes ontwierp toch?
laatste aanpassing
Het hele Rotterdam vs Amsterdam-gebeuren is niet alleen verschrikkelijk kinderachtig, er is zelfs geen enkele reden voor. Ikzelf kom uit Rotterdam, maar zal nooit beweren dat Rotterdam verantwoordelijk was voor Hardcore. Hardcore wat? Punk? Nee. En zelfs niet Techno, want al dat harde spul (wat wereldwijd bekend stond als Hardcore Techno) was voornamelijk afkomstig uit België en Duitsland. En dat de DJ's dat draaiden maakte Nederland nog niet "de hardste", want overal ter wereld werd de harde Techno uit die landen gedraaid.
Nederland, en met name Rotterdam heeft een gehele eigen geschiedenis geschreven om zichzelf "belangrijker" voor te doen dan dan ze werkelijk waren. Dat Rotterdam zichzelf beschouwd als grondvest van Gabber is prima, maar ga alsjeblieft niet proclameren dat je uitvinder bent van iets fenomenaals en dat je de "hardste bent". De ironie is dat vele van de eerste platen op Rotterdam Records niets anders waren dan plagiaat.
Ik bedoel, iedereen kent wel Holy Noise's The Nightmare, maar hoeveel van jullie zijn bekend met Techno Trash's Noise!! (om maar een voorbeeldje te noemen)?
Nederland, en met name Rotterdam heeft een gehele eigen geschiedenis geschreven om zichzelf "belangrijker" voor te doen dan dan ze werkelijk waren. Dat Rotterdam zichzelf beschouwd als grondvest van Gabber is prima, maar ga alsjeblieft niet proclameren dat je uitvinder bent van iets fenomenaals en dat je de "hardste bent". De ironie is dat vele van de eerste platen op Rotterdam Records niets anders waren dan plagiaat.
Ik bedoel, iedereen kent wel Holy Noise's The Nightmare, maar hoeveel van jullie zijn bekend met Techno Trash's Noise!! (om maar een voorbeeldje te noemen)?
Het hele Rotterdam vs Amsterdam-gebeuren is niet alleen verschrikkelijk kinderachtig, er is zelfs geen enkele reden voor. I
Ik vond in de beginjaren de harcdcore uit Rotterdam wat harder en vrolijker ook, het gaf echt energie. De hardcore uit Amsterdam was wat meer duister en sneller.
▶Uitspraak van verwijderd op vrijdag 9 februari 2018 om 15:46:Het hele Rotterdam vs Amsterdam-gebeuren is niet alleen verschrikkelijk kinderachtig, er is zelfs geen enkele reden voor. I
Ik vond in de beginjaren de harcdcore uit Rotterdam wat harder en vrolijker ook, het gaf echt energie. De hardcore uit Amsterdam was wat meer duister en sneller.
Laten we terug gaan naar de jaren voor Gabber. In Amsterdam waren er prominente Techno artiesten als Quazar, Edge Of Motion, Frequency (Orlando Voorn), Fierce Ruling Diva, D-Shake, etc.
Rotterdam had Speedy J, Meng Syndicate, Holy Noise, Human Resource, etc. En in Den Haag was Ramon Roelofs (beter bekend als Charly Lownoise) ook al bezig met harde Techno te produceren (onder pseudoniem The Creator).
Dat de media zich voornamelijk focuste op wat er in Amsterdam gebeurde zal mij een worst wezen! De muziek was sowieso al voor een select underground groepje mensen. Om daar nou zo'n kinderachtige reactie op te maken als Amsterdam Waar Lech Dat Dan?... Je zou toch beter moeten weten. De meeste van de harde muziek was sowieso niet eens een Nederlands-afkomstig product - so what ? Kijk, was het nou nog werkelijk vooruitstrevende voortgang van de harde Techno die er toen was - oké, maar die bastaard-Techno genaamd Gabber ?! Kon ik maar zeggen dat Rotterdam Records met werkelijk innovatief spul was gekomen, maar helaas. Ik denk dat als ik een Amsterdammer was geweest er alleen maar om had gelachen.
Het zou hypothetisch hetzelfde verhaal zijn als er in Engeland, in zowel Londen als Manchester, Belgische en Duitse Hardcore Techno gedraaid zou zijn (en dat werd er ook) terwijl er gevochten werd voor een spotlight in de media als "the place to be"; even irrationeel, nietwaar?
Ik kan ook wel begrijpen waarom veel van de Techno artiesten als Speedy J, Meng Syndicate, en anderen niet verder mee zijn gegaan in die (naar mijn mening) kinderlijke trend. Heel selectief begon Nederland op dat moment "opeens" te praten over Hardcore terwijl al jaren lang het meest innovatieve en rauwe spul uit het buitenland werd gedraaid. Het buitenland wist al jaren wat Hardcore was, dus waarom wisten wij dat "zogenaamd" niet toen onze DJs dat draaiden? Vreemd. En geloof me, er zijn platen uitgekomen vóór de "Gabber-tijd" die wel een "stukje" harder zijn dan dat hele Rotterdam Records bij elkaar! (maar misschien is het een kwestie van smaak)... De UK had zijn eigen Hardcore, wat een mengelmoes was van breakbeats en een door een vaak Belgisch-geïnspireerd geluid - en dat evolueerde later in Jungle en Drum & Bass met all sub-stromingen van dien...
Dat Rotterdam zichzelf tot "koning" heeft verklaart van Hardcore is zelfs in het buitenland niet in dank afgenomen. Zeker niet toen het label van Mr. Elstak de wat "zachtere" kant opging (zie Nasenbluten's Rotterdam Takes It Up The Arse). Het buitenland begon toen al te praten over Gabber / Gabba in een negatieve zin; het was "cheesy" muziek. Misschien ben ik wel een beetje hard, maar ik ben die gehele leugen rond het ontstaan van die muziek een beetje zat - ook als Rotterdammer. Ikzelf heb een heel korte periode van Gabber meegemaakt totdat het werkelijk elk hard feest (hier in Nederland) begon te domineren (dit was zo rond de eerste helft van 1993). Het was alsof het verleden, en het vooruitstrevende geluid uit België, Duitsland, maar ook Nederland nooit heeft bestaan. Zonde...
laatste aanpassing


















